Zamaskowany Anglista

Wór trailerów!

2012-02-10T12:02:00.004+01:00

Wiem, że nie ufacie recenzjom; wiem, że nie ufacie prasie. Ufacie tylko mi i to bardzo mądrze z Waszej strony, ale oznacza to również, że od czasu do czasu wypada mi rzucić Wam garść trailerów, w które możecie uwierzyć! Zacznijmy od nowego Spider-Mana, który podejmuje się ryzykownego manewru wyrzucenia poprzednich trzech filmów do kosza i ponownego rozpoczęcia całej historii.

Wygląda bardzo, bardzo dobrze! Przede wszystkim: oddali Parkerowi głos i teraz słyszymy, jak dowcipkuje w stroju Człowieka-Pająka, co zawsze było mainstay jego komiksowych przygód! Pajęcze ruchy też są bardziej komiksowe i wyglądają naturalniej, niż w poprzednich adaptacjach. Poza tym mamy Gwen Stacy jako love interest, nie od razu Mary Jane, co stwarza sequelowy potencjał do opowiedzenia na ekranie jednej z ważniejszych historii ze Spider-Manem - The Death of Gwen Stacy. Opatrzyłbym to ostrzeżeniem przed spoilerami, ale ta storyline ma już niemal czterdzieści lat, so there you have it. Że sequel będzie, widać od razu - głównym łotrem wydaje się być The Lizard, ale w tle miga już wieżowiec OsCorp - własność ukochanego przez miliony Normana Osborna, jednego z moich ulubionych łotrów Marvela - więc potraktujmy to jako strzelbę na ścianie w pierwszym akcie. Dalej, dalej; czas na film od proroków ogłoszony, od narodów upragniony - The Avengers!

Szczerze? Myślę, że to będzie piękna katastrofa. Żeby koncept superhero team wypalił na ekranie, potrzebna jest note-perfect execution; nadzieję budzi to, że origin stories są już niepotrzebne - niemal wszyscy mieli tu już własny pełnometrażowy film. Widzimy już, że Loki z Thora wraca, co jest sympatycznym nawiązaniem do pierwszej przygody komiksowych Avengers, ale taki film będzie potrzebował czegoś więcej, niż sympatycznych nawiązań. Zobaczę to z przyjemnością, ale bez wywindowanych nadziei; będzie cudem, jeśli film nie zapadnie się pod własnym ciężarem - tyle postaci, tyle historii! Krótko mówiąc, po raz pierwszy zobaczymy na kinowym ekranie postacie, które - like it or not - tworzą współczesną mitologię; to w końcu prawdziwe ikony, o których opowieści są publikowane od ponad pięćdziesięciu lat bez przerwy. Avengers assemble! Aby nie wyjść z komiksowych klimatów - oto Nick Cage i jego Ghost Rider Zwei!

To jest ten moment, kiedy człowiek może już zwyczajnie podnieść ręce i powiedzieć OK, Nick, rób co uznasz za stosowne! Nicholas Cage uwielbia superbohaterów i uwielbia ich grać, i kto mu tego zabroni? Pierwszy Ghost Rider był średniawy, ale miał urocze momenty (szczególnie chwaliło się wykorzystanie klasycznego kawałka Ghost Riders in the Sky Johnny'ego Casha). Ghost Rider - piekielny duch zemsty w skórze, z łańcuchem i na motocyklu - to dobry i efektowny bohater, pójdę więc na ten film z wiarą w to, że Cage wie, co robi.

A teraz pytanie z wiedzy historycznej: jacy są najfajniejsi villians w historii ludzkości? Naziści, oczywiście! To bardzo klasyczni bad guys - mają swoją filozofię, byli potężni i okrutni, a do tego podbili pół świata i grzebali się też, co jest całkiem nieźle udokumentowane, w okultyzmie i badaniach nad starymi technologiami. Szczególnie te dwa ostatnie punkty sprawiają, że świat konspiracyjny ich uwielbia; jeżeli szukamy złych sił na świecie, to pewnie nadal będą to naziści ukrywający się w Argentynie, na Antarktydzie, we wnętrzu ziemi lub... po ciemnej stronie księżyca!

Neat, huh? Oglądałem ten trailer w całej jego chwale - UFO, nazistów z księżyca, statek kosmiczny George W. Bush, stalowe zeppeliny - i zastanawiałem się matko droga, how can it get better? I właśnie wtedy zaczął grać Laibach!

W zeszłym roku mieliśmy kowbojów i obcych, teraz obcych nazistów... jeśli więc zapytacie, co z filmem Kowboje kontra naziści, skieruję Was po prostu w stronę niemłodej niszowej produkcji Poszukiwacze Zaginionej Arki!

PASERSTWO I MELINIARSTWO!

2012-02-09T19:58:00.005+01:00

OK, OK, znowu wabię tylko lewym tytułem, chociaż rzeczy, które sprzedają w kioskach na dworcu PKP w Gdańsku... my oh my, this is some interesting stuff. Na przykład coś takiego:
Kastet - dwie dychu, nóż motylek - dwie dychu, nóż bojowy - pięć dychu; shuriken po piętnaście, nunczaku po piętnaście. Wszystko ma sens, ten kiosk jest bowiem ostatnim miejscem, w którym możecie coś kupić przed wyjazdem z Trójmiasta na Kaszuby.
Gra z kartami. Dobry tytuł to podstawa solidnego marketingu! W przyszłym sezonie ta sama firma zaprezentuje nam Grę z pionkami. Zdjęcie zrobiłem właśnie dla tego tytułu, ale oglądając je na komputerowym ekranie zauważyłem też...
...Grę dla wszystkich i cudowne cherubinki-hybrydy. Kolor skóry niby ziemski, ale wielkie czarne oczęta prosto z Zeta Reticuli!
Tutaj z kolei widzimy klocki uznanej firmy LEYI, które są CHILDREN FAVORITE MANY MODELS TO CHOOSE FROM! Podróby Lego to nic nowego, ale urzekła mnie zarośnięta morda naszego fajerfajtera, siekiera dziarsko wzniesiona do ciosu oraz flaszka w drugiej ręce - może miała to być gaśnica, ale w połączeniu z gębą i krokiem kojarzy mi się jednoznacznie! Spójrzcie, heeeere's Johnny!
Przyjemnych snów, chłopcy i dziewczęta.

Z promocyjnego kosza: Dungeons of Dredmor

2012-02-08T21:19:00.005+01:00

Starzy czytelnicy pamiętają być może, że wieki temu zachwycałem się niewielką, lecz szaleńczo złożoną grą Ancient Domains of Mystery - bądź, w skrócie, ADOM. ADOM to jeden z wybitnych reprezentantów gatunku roguelike, czyli turowych gier fabularnych polegających głównie na penetrowaniu podziemi i wybijaniu w pień całych gatunków potworów. ADOM pozostaje w moich oczach niedościgniony, ale jego grafika była zrealizowana w najprostszy możliwy sposób - w antycznym trybie ASCII. Kiedy więc usłyszałem, że na Steamie w promocji jest nowoczesna wariacja na temat gier roguelike obleczona w dwuwymiarową oprawę wizualną, cóż mogłem zrobić? Wysupłałem 99 ojrocentów.

Cena promocyjna: 0.99 euro

Dungeons of Dredmor jest humorystycznym hołdem wobec gatunku roguelike, który nieco mylnie reklamowany jest jako jego parodia. Nie jest parodią - roguelikeowe elementy zagrane są stuprocentowo straight - jest po prostu pełen humorystycznych nawiązań do innych gier, filmów, seriali i tak dalej. Zacznijmy od trzech słów o fabule!

Ta jest tak szkicowa, jak to zwykle w roguelikeach bywa i sprowadza się mniej więcej do "zły czarownik Dredmor przebudził się po latach, czas, by heroiczny bohater ZNÓW odesłał go na spoczynek! Niestety, tym bohaterem jesteś TY." Ton tego wstępu zdradza dobrze, z jakim rodzajem humoru mamy w grze do czynienia; gwarantuję wam, że to ZNÓW! staje się zabawniejsze po każdej kolejnej śmierci i restarcie gry. Nasz bohater ma przed sobą krótki żywot; jak to w grze z tego gatunku (nie mogę powtarzać jak katarynka roguelike, roguelike!) losowość jest spora i trzeba naprawdę dobrego planowania, by sprostać spotykanym w coraz głębszych korytarzach bestiom. Niekiedy zaś spotykamy losowo wygenerowanego potwora, któremu zwyczajnie nie damy jeszcze rady, niezależnie od taktyki - i wtedy należy salwować się ucieczką, co jest czymś, co w dzisiejszych doskonale zaplanowanych grach trudno spotkać.

Dlaczego zatem nie walczymy do ostatka, a po ewentualnej klęsce nie załadujemy zwyczajnie save'a? Dungeons of Dredmor, wzorem starszych braci w gatunku, posiada bowiem opcję permadeath - faktycznej śmierci. Możemy zapisać grę tylko wtedy, gdy z niej wychodzimy; kiedy postać umiera, zapisany stan przepada razem z nią. Opcję tę można wyłączyć, ale odziera to grę z uroku i wyzwania!
Wracając do kwestii fabuły i humoru - o ile rozgrywka jest standardowym roguelike, o tyle umiejętności, wrogowie czy przedmioty są bardzo często komediowe. Obok klasycznych zdolności w rodzaju walki mieczem, kowalstwa czy magii ognia możemy nauczyć naszą postać magii matematycznej, grzyboznawstwa czy archeologii - ta ostatnia gwarantuje nam na przykład fedorę a'la Indiana Jones w wyposażeniu początkowym i serię zdolności opatrzonych nazwami w rodzaju "To powinno być w muzeum!" (odsyła znaleziony przedmiot magiczny do rządowego magazynu i gwarantuje nagrodę w postaci punktów doświadczenia) czy "To tłumaczenie jest do niczego!" (pozawala trwale zmienić moce przedmiotu magicznego). Dodajmy do tego osobliwych przeciwników, którzy witają nas okrzykami bojowymi w rodzaju "brzydko wyglądasz!", "twoja magisterka z podziemioznastwa jest guzik warta!" lub "jeszcze jeden łowca przygód i przechodzę na emeryturę!", i mamy mniej więcej pełny obraz tego, czego można się spodziewać. Przedmioty, które możemy znaleźć, wahają się od standardowych zbroi i mieczy aż po gadżety w rodzaju szkockiego kiltu, magicznego sombrera czy wszechobecnego lutefisku (który istnieje naprawdę i jest tradycyjną norweską potrawą!). Mamy więc klasyczny shotgun humor - dziesięć tysięcy dowcipów różnej klasy, nieustannie. Oznacza to, że wiele z nich zupełnie nas nie ruszy, ale podnosi też szansę, że w takiej ich nawałnicy znajdziemy coś, co faktycznie nas rozłoży!

Mechanika gry sprawia odpychające wrażenie, ale tak to zawsze jest z roguelike'ami. Zostajemy od razu rzuceni na głęboką wodę - wybieramy początkowe siedem zdolności i hop do podziemi! Całość jest na tyle złożona, że pewne niuanse i wzajemne interakcje zaczniemy dostrzegać dopiero, gdy odpowiednio otrzaskamy się z grą i parokrotnie już padniemy. Najlepiej jest więc zacząć od zdolności prostolinijnych (lepsze władanie bronią, większa odporność na ciosy) i stopniowo eksperymentować. Samych cech postaci jest bowiem ogrom - kilka podstawowych oraz kilkadziesiąt pomniejszych, wynikowych. Ich opisy są na szczęście dosyć klarowne i często zabawne, trudno więc mieć to autorom za złe!
Starą zmorą roguelike'ów jest ezoteryczny sposób sterowania, w rodzaju "naciśnij SHIFT + >, by zejść po schodach" albo "naciśnij d żeby upuścić przedmiot, SHIFT+d żeby wypić miksturę, CTRL+d żeby..." Dungeons of Dredmor podjęło heroiczną próbę uproszczenia tego wszystkiego - możemy grać nawet wyłącznie korzystając z myszki. Ludziom, którzy przyzwyczaili się już do robienia wszystkiego z poziomu klawiatury polecam poruszanie się strzałkami i włączenie opcji "move as interaction" oraz "autoloot", które pozwalają prowadzić zabawę niemal wyłącznie klawiszami.

Dungeons of Dredmor to gra, która da nam dokładnie tyle radości, ile wysiłku jesteśmy gotowi w nią zainwestować - nie ukrywam, że z początku trzeba pomęczyć się nieco i spędzić chwilę wertując opisy zdolności czy statystyk postaci, a pierwszych kilka gier skończymy zapewne już na pierwszym lub drugim poziomie podziemi, zadziobani przez wszechobecne diggle - stanowiące maskotkę gry podziemne ptaszydła. Każda rozgryziona zdolność czy odnaleziona opcja przynosi jednak masę satysfakcji - a do tego gra szaleje nawet na netbooku w rozdzielczości 1024 na 600! Zdecydowanie polecam - w promocji bez chwili zastanowienia, ale nawet w pełnej cenie; ta oscyluje w okolicach 4 euro.

Bzzzzz!

2012-02-07T19:40:00.005+01:00

Z pereł spod tablicy: rozmawialiśmy akurat na temat rozkładu dnia - klasyczna zabawa w Present Simple - i na pytanie what do you do in the evening? jeden z panów odpowiedział z pełną swobodą i lekkością Well, I shave my daughters every evening. Dwie sekundy ciszy. Pięć sekund ciszy. Zastanawiam się - powiedział to tak ładnie i poprawnie, może faktycznie je goli? Cholera wie! Siedem sekund ciszy i w końcu pytanie tego samego pana nie? Wtedy dopiero kolega obok nie wyrobił i zaczął wyć ze śmiechu, do czego kolejnym powodem według niego byłem ja i moja głęboko skonsternowana mina. Pierwszemu panu chodziło akurat o mycie córek - ma małe dzieci - ale panowie natychmiast popłynęli z rytmem i zaczęli twierdzić, że to by faktycznie pasowało; ojciec ogolony na łyso, może co wieczór siadają całą rodziną i golą się pospołu na zero. Bzzzzz!

Marta z Mazowsza podesłała mi też dzisiaj ciekawą mapkę - wstydliwe rekordy poszczególnych stanów. Rzućcie okiem, można powiększyć!
Gonorrhea - rzeżączka, pamiętajcie! Łapią też za serce ugliest residents. Sorry, North Dakota, that's them apples! Ciekawe, jak wyglądałaby podobna mapka polskich województw?

Prawdziwa muzyka elektroniczna powstawała na Amigach i trackerach!

2012-02-06T13:28:00.003+01:00

Chciałem wrzucić ten kawałek w jego trackerowej wersji, ale niestety zablokowano możliwość jej umieszczania. Posłuchajcie zatem nieco odpicowanej interpretacji poniżej!

Kiedy już nasycicie swoje uszy, tutaj możecie znaleźć wersję z trackera.

Obcy przychodzą po Wasze dzieci!

2012-02-05T20:27:00.005+01:00

Wspominałem kiedyś, że znalazłem serię rysunków dziecięcą dłonią wykonanych, które przedstawiają porwania przez obcych!
Oto na przykład obcy otaczający łóżko, autorka rysunku pod kołdrą.
Obcy zabierają dzieci nocą.
Kolejny z serii "obcy przy łóżku".
Tutaj te linie wypływające z głowy mają ponoć być odzwierciedleniem telepatii!
Tu podobny manewr artystyczny co wyżej.
Obcy wyciągają dziewczynkę z łóżka!
I na koniec - obca dziewczynka, czyli hybryda, z którą bawiło się jedno z porwanych dzieci.

Proste i piękne, prawda? Tak piękne, że pragnę więcej takich ilustracji! Może któreś z Was ma ochotę spełnić się twórczo i narysować w podobnym stylu własne sceny z uprowadzeń? Zachęcam, mogą nawet być nagrody - po zimowych promocjach mam na Steamie kilka drobnych gier na zbyciu, między innymi nastrojową platformówkę Limbo!

Small town, saturday night #6: gry i zabawy kaszubskiej dziatwy

2012-02-04T19:44:00.003+01:00

W wielu miastach w parkach i przy blokach stoją betonowe stoły z naniesionymi na nie szachownicami, ale moje miasto powiatowe poszło o krok dalej - i postawili też marmurową planszę do chińczyka. Doskonały pomysł!Widzicie też, że kaszubski lud gra namiętnie nawet bez pionków - wystarczy kilka szlugów, zapałek i kapsli ulubionego piwa!

Plastikowe oczy!

2012-02-03T17:41:00.005+01:00

Kupiłem właśnie woreczek zawierający kilkadziesiąt oczu - i chociaż jestem na Kaszubach, oczy nie są organiczne, a plastikowe. Po co mi ich tyle? Widzicie, umysł ludzki to ciekawa rzecz - wystarczy doczepić gdzieś plastikowe oczy, by zaczął antropomorfizować różne przedmioty. I tak oto...
...sedes-muppet!
WOCKA WOCKA WOCKA!
Mniejsza istota...
...i większa istota!
Radio siostry. Nie wiem, czy już się zorientowała, że ożyło!

Trudno też nie czuć przyjemnej paranoi, gdy nawet sprzęty domowe nieustannie śledzą człowieka spojrzeniem! Plastikowe oczy - the way of the future.

Nowe korepetycje!

2012-02-02T18:09:00.001+01:00

Do tego jestem od wczoraj cały czas zalatany, więc znowu poprzestaniemy na edukacyjnej ilustracji:
Na co czeka? Skąd pochodzi? Dokąd zmierza?

Dzisiaj pracowałem do późna...

2012-02-01T22:13:00.002+01:00

...zamieszczę więc tylko krótki wpis edukacyjny:
I WANT TO BELIEVE

The Muppets

2012-01-31T19:40:00.004+01:00

Wczoraj poszedłem z Kociewianką na nowe Muppety. Co nam to dało? Burząc po raz kolejny cały suspens: nieco radości, ale nie aż tyle, ile oczekiwałem - pewnie nieco z mojej własnej winy. Czas wytłumaczyć!
Muppety, czyli charakterystyczne kukiełki ze studia Jima Hensona, znamy chyba wszyscy - jeśli nie za sprawą oryginalnego Muppet Show, to może dzięki pokrewnej Ulicy Sezamkowej. Film jest ciekawą hybrydą; o ile wykorzystuje stare muppety, to jednak tonem bliżej mu czasem do skierowanej do młodszego widza Ulicy. Warto tutaj wspomnieć, że chociaż w Muppet Show występowały kukiełki, to był to familijny program rozrywkowy w dobrym tego słowa znaczeniu - młodsi widzowie otrzymywali zabawne stwory robiące durne rzeczy, dla starszych byli zaś sławni goście programu, aluzje do popkultury oraz oczywiście cała parodystyczna formuła showbizu w krzywym zwierciadle - mieliśmy więc znękanego życiem impresario, żenujących komików, trudną w obejściu diwę i tak dalej. Film stara się pogodzić jedno i drugie, ale przez to traci nieco spójności - a może to tylko moje wrażenie?

Fabuła jest pretekstowa: magnat ropy ma zamiar wykupić teatr muppetów, żeby w jego miejscu zacząć wydobycie - muppety muszą więc skrzyknąć trupę po raz kolejny i zebrać dziesięć milionów dolarów. Jeśli oglądaliście Blues Brothers - wiecie, na czym stoicie. Później mamy standard: zbieranie rozsianych po świecie starych przyjaciół (Fonzie gra w podrzędnym show w Reno, Gonzo ma własną firmę produkującą sedesy, Piggy prowadzi dział dla puszystych w Vogue), odrestaurowanie teatru (sekwencja muzyczna ze starym i sprawdzonym We Built This City), a w końcu wielki show, nowego muppeta odkrywającego swój ukryty talent oraz trzy słowa o tym, co jest w życiu naprawdę ważne. I gdyby było to w filmie wszystko, niewątpliwie podobałby mi się bardziej!

Chcę w ten sposób powiedzieć, że zbyt dużo czasu ekranowego przypadło moim zdaniem ludziom - a kiedy idę na muppety, chciałbym muppetów jak najwięcej! Przez cały film przewijają się więc sercowe perypetie naszej głównej "ludzkiej" pary - i chociaż z perspektywy sprowadzają się do kilku prostych dialogów oraz scen muzycznych, to jednak przez pierwszych kilkanaście minut filmu zastanawiałem się cały czas, gdzie w tym wszystkim są Kermit i kompania. Później, w miarę potęgowania ekranowej ilości muppetów, jest już tylko lepiej i powiedziałbym, że samo otwarcie to chyba najsłabsza część całej zabawy.

Film ma też taki słodko-gorzki ton, który zawsze mi się z muppetami kojarzył - bohaterowie zaczynają oderwani od siebie, trochę żyją przeszłością, trochę starają się o niej zapomnieć, a kiedy już zbierają się do kupy i zaczynają się starać - i tak nie wychodzi, ale mimo to prą naprzód. To bardzo surrealistyczna sytuacja, bo muppety wydają się dojrzalsze i bardziej poważne niż otaczjący ich ludzcy bohaterowie. Wątek romantyczny dwójki ludzi to sceny taneczno-śpiewane w dekoracjach stylizowanych na idylliczne amerykańskie przedmieścia lat '50; wątek romantyczny Kermita i Piggy to oni snujący się po zaułkach Paryża - Piggy w sukience wieczorowej, Kermit zgarbiony w czarnym golfie i marynarce - i rozmawiający na temat przeszłości, dawnego związku i dojrzałości do mówienia o uczuciach. Tworzy to bardzo interesujący dysonans, bo w istocie to ludzie wydają się bardziej karykaturalni i kukiełkowi!

Brakowało mi nieco jednej z głównej atrakcji Muppet Show, czyli sławnych gości. Rolę taką próbował pełnić komik Jack Black, ale stanowił on raczej element dekoracji; mógł dostać chociaż jeden solidny skecz! W cameos pojawiali się też Whoopi Goldberg, ulubieniec internetu Neil Patrick Harris czy nastoletnia gwiazdka Selena Gomez ("nie wiem, kim jesteście, ale agent kazał mi przyjść") i szczególnie ta ostatnia dwójka wydała mi się dobrym pomysłem na reanimację formuły, ale były to właśnie kilkulinijkowe cameos.

W tle przewijało się też sporo gagów wizualnych; jeśli człowiek wytężył wzrok, można było dostrzec rekwizyty ze starych odcinków lub muppety, które w nich występowały, a tutaj nie załapały się na żadną rolę - w tym na przykład owce z pioseneczki Rama Lama Ding Dong lub futrzaste gadające kule, na których grał kiedyś Gonzo. Miły akcent!

Co do głosów - nie jestem w stanie powiedzieć zbyt dużo, gdyż w kinie możemy oglądać wersję dubbingowaną. Dubbing nie jest zły; głosy rozsądnie, chociaż bez rewelacji, oddają charakter postaci, zaś kiedy przychodzi do śpiewania, to też radzą sobie bez przesadnego wstydu. Jednym wyjątkiem jest scena kwartetu fryzjerskiego buczącego i piszczącego Smells Like Teen Spirit Nirvany; nie wiem nawet na dobrą sprawę, czy to dubbing, czy oryginał, ale chętnie bym porównał - może mam bowiem blaszane ucho, ale przez pierwszych kilkanaście sekund za nic nie mogłem się zorientować, co to za kawałek.

Koniec końców? Sympatyczny film, któremu brakuje nieco lekkości w przechodzeniu od dziecięcej do dorosłej części widowni. Raczej nie na spontaniczne wybuchy śmiechu, ale z kilkoma solidnymi gagami; raczej nie na poważne wzruszenia, ale z kilkoma momentami łapiącymi za serce w stylu muppetów. Tak na dobrą sprawę zdradzę Wam też, że z perspektywy podoba mi się nawet bardziej, niż zaraz po wyjściu z kina! Może dlatego, że postawiłem zbyt wysoko poprzeczkę oczekiwań. Poradzę więc Wam na koniec: nie zniechęcajcie się brakiem muppetów z początku i drobnymi zgrzytami w tonacji, gdyż kiedy już muppety się pojawiają - są tak dobre, jak muppety zwykle były. Może odrobinę na wyrost, ale jestem w stanie dać im CZTERY na PIĘĆ kapsli piwa Żywiec Porter!
Na pewno nie żałuję, że wydałem naście złotych na bilet; to sympatyczny film - ale ocena w okolicach 96% na rottentomatoes.com jest dla mnie łagodnym zaskoczeniem!

Latem leciało to często w radiu i całkiem mi się spodobało...

2012-01-30T12:22:00.002+01:00

...więc dlaczego by nie! Poza tym, pozornie niewinna pioseneczka zawiera w istocie głęboki konspiracyjny przekaz.

Wszyscy w końcu wiemy, że ONI już od dawna dodają coś do wody!

Garfield Minus Garfield

2012-01-29T17:42:00.007+01:00

Komiks sieciowy Garfield Minus Garfield to nic nowego, ale przypomnieć zawsze warto! Widzicie, swego czasu ktoś usunął z pasków z Garfieldem dymki z myślami tytułowego kota, przez co jego właściciel Jon zaczął wyglądać na stuprocentowego wariata. Inna osoba pociągnęła to jeszcze dalej i usunęła Garfielda całkowicie, pozostawiając w pasku tylko Jona, który przebija teraz czwartą ścianę i mówi wprost do czytelnika. Efekty są, moim skromnym zdaniem, przekomiczne - zamieszczę więc kilka moich ulubionych pasków, bez żadnej konkretnej klasyfikacji! Wszystkie są cudowne.
To jest coś, co bawi mnie setnie! Rodzaj humoru opartego na graniu czasem, którego nie da się nijak osiągnąć w tekście pisanym. Jeśli Wam się jednak uda, podzielcie się!
Kolejna głęboka sentencja Jona.
Żyję według podobnej filozofii!
Zaczynacie już widzieć, że życie Jona nie jest łatwe.
Ten pasek sprzedaje dla mnie ta błoga mina.
Czy to nie życiowe? Zgodnie z opisem twórcy tego komiksu, przedstawia on teraz młodego everymana z przedmieść i jego dramatyczną walkę z samotnością i depresją.
Zing!
Ej, gry planszowe to doskonała weekendowa rozrywka!
I tak bywa.
Zadanie problemowe dla osób zainteresowanych komiksem: co by się zmieniło, gdyby usunąć dwa pierwsze panele? Przecież są puste, right?
A ten stuprocentowo szczery uśmiech po to, by nie kończyć takim depresyjnym paskiem! Najlepsze w tym wszystkim jest to, że Jim Davies - twórca pomarańczowego kota - tak zachwycił się Garfieldem bez Garfielda, że udzielił jego twórcy swojego błogosławieństwa i książeczka z pozmienianymi paskami trafiła nawet do druku. Kto by przypuszczał!

Small town, saturday night #5: kaszubski marketing!

2012-01-28T12:57:00.006+01:00

Jako maestro propagandy nie mogę zignorować poniższego interesującego pomysłu!
Szyld do góry nogami, interesujące! Piękny, bo w kaszubskich barwach, a do tego nadal czytelny, zaś lokalna społeczność - zawsze skora do wytykania błędów - natychmiast się nim zainteresuje. Ej, kumie, szyld wam się popsuł! Ale skoro już wiem, że sprzedajecie tutaj ciuchy, załatwcie mi kamizelę z kaszubskim haftem. Jo?

Mogę też spojrzeć bardziej analitycznym okiem i powiedzieć, że to doskonały przykład marketingu przez przełamanie oczekiwanej struktury - akurat na tyle, by zwrócić uwagę, ale nie na tyle, by utrudnić przekaz!

Kaszubska solidarność!

2012-01-27T18:10:00.003+01:00

Bardzo lubię piątkowe zajęcia z okolicznym małżeństwem. To ludzie bardzo na poziomie, zaś facet jest zwyczajnie good guy i kropka. Nie słodzę tu wyłączenie dlatego, że po zajęciach odwozi mnie do domu; mamy po prostu podobne podejście do świata - takie, że jest sens się uśmiechać i nie zaszkodzi, jeśli czasem ułatwi się komuś nieco życie. Nie mówię tu o zbieżności poglądów - kiedy gadamy, wyszło nam już, że na niektóre sprawy patrzymy inaczej - ale raczej na nasze meta-poglądy, if you will.

Żeby jednak nie nudzić - dzisiaj facet odwoził mnie jak zwykle. Mróz, śnieg, noc; jedziemy przez wioski, oświetlenie nędzne. Nagle reflektory wyławiają przed nami z ciemności dwójkę idących poboczem ludzi; nie mieli żadnych odblasków, więc dobrze, że w nich nie walnęliśmy. Facet zwalnia i ostrożnie ich wymija; nagle oni zaczynają machać. Stajemy, okazuje się, że zamarzł im samochód i muszą jakoś wrócić do X, mojej rodzimej miejscowości - a kursujący na tej trasie autobus właśnie poleciał, zaś następny nie przyjedzie przez pół godziny.

Jak można było im odmówić? Wskoczyli na tylne siedzenie i pojechaliśmy. Oni zaczęli opowiadać o tym, jak to samochód sprowadzony z Włoch okazał się potrzebować zmiany płynu w chłodnicy, bo ten włoski zwyczajnie zamarzł podczas kaszubskiej zimy; później zaczęliśmy rozmawiać o tym, skąd panowie pochodzą, a w konsekwencji o urokach (lub ich braku) Elbląga. Staliśmy w korku przez dobrą chwilę, był więc czas, by pogawędzić także o wadach i zaletach ulubionych piw.

Kiedy wyskoczyłem na mróz w okolicach domu, poczułem się częścią małomiasteczkowej społeczności. Podziękowaliśmy za podwiezienie, a ja lokalnym zwyczajem wyciągnąłem łapę do świeżo poznanego autostopowicza. Ten złapał ją twardo.

A, bo z X!, rzucił, akcentując nazwę naszej miejscowości. Zaiste, nieznany podróżniku! Bo z X.

Kaszubia forever!

Inwigilacja, dzisiaj wyjątkowo na topie!

2012-01-26T00:40:00.011+01:00

Czas na kolejną rundę comiesięcznej inwigilacji! Dzięki ACTA oraz sponsoringowi New World Order znam już wszystkie dane wchodzących tutaj - a przynajmniej wklepywane w google terminy wyszukiwań, więc i to całkiem nieźle!

creepers na sprzedaż - klasyczny dryf internetowy! Pisałem o filmie Jeepers Creepers, pol. Smakosz, w wyszukiwaniu chodziło zaś prawdopodobnie o takie oto bucięta zwane creepersami.obora na 20 krów - filozoficzny dylemat; czy lepiej najpierw kupić krowy czy oborę?
jak instalowac gry na dotykowych komurkach - komórki dotykowe są dosyć duże, więc wystarczy, jeśli złożysz płytę z grą dwukrotnie.
obrazy chinskie - nie mówi się "obrazy", a "obelgi". Nie podam Ci żadnych chińskich obelg, są zbyt straszliwe.
grube kobietki przebrane zajączki - ...wow. Cóż mogę dodać? Może tyle, że oficjalnie wręczam Ci tytuł Keyword Heavyweight Champion.Oto on. Oby pozostał w Twoich godnych rękach jak najdłużej.
czarny kundel - już nie bury!
"licho nie spi" - powiedział Młody Archeolog Maciej zakopując na Orliku siatkę z amunicją.
nowy kostium supermana - nie ma już czerwonych majtek i bardziej przypomina zbroję niż kostium. Kostium Supermana przechodził już przez tyle redesignów, że trudno mi wierzyć, by ten był ostatnim! Jeśli Ci się podoba, naciesz się nim; jeśli nie, bądź świadomy, że i to przeminie.
pijacka kolęda - Chwała alkoholowi, wódce, spirytusowi...! na melodię "Przybieżeli..."
efekty po omce - będzie z Ciebie kawał chłopa.
ben day dots - stara technika drukarska wykorzystywana niegdyś w komiksach. Zlewające się kropki dwóch różnych kolorów tworzyły optyczną iluzję trzeciego! Nazwa alternatywna: tani druk.
poligamia w pradziejach - na Kaszubach ponoć powszechna.
jak odczytać tekst pod czarnym paskiem - czasem zaciemniam w ten sposób spoilery na blogu. Jeśli chcesz odsłonić tekst, wystarczy go zaznaczyć!
Ecstasy wszystkie rodzaje opisane - dawno nie słyszałem nic o ecstasy!
karpatka doskonała - nie tak dawno temu robiłem karpatkę z pudełka. Doskonała może nie była, ale jadalna na pewno!
żebrak miłości - Na ekranie wyświetla się tytuł: Love Hobo. W tle grają saksofony. Widownia wie, że przed nimi dwie godziny przedniej zabawy.
groźne meduzy - wiemy nie od dziś, że meduzy są groźne - te węże zamiast włosów i tak dalej, nic przyjemnego!
millenium dziewczyna która igrała z ogniem - podobało mi się mniej od pierwszego temu.
x-men kostiumy - dlaczego wszyscy X-Men noszą takie same, nudne kostiumy, a inni bohaterowie mają własne i całkowicie oryginalne?, zapytał w latach '60 czytelnik w komiksowej kolumnie z listami. Odpowiedziano mu, że to dlatego, że X-Men nie noszą kostiumów. Noszą mundury.
gimnazjalistka - zbyt ogólne, to wyszukanie nie zaprowadzi Cię w żadne ciekawe miejsce!
gimnazjalistka która robi lodzika - to jest bardzo specyficzne i zaprowadzi Cię zapewne na strony związane z pracą sezonową i nadmorskimi budami z żarciem.
ciotka inwigilacja - unused superhero names #1.
basen film trailer gay boy - nie znam, to pewnie jakieś niszowe kino.
krzyż mocniejszy niż sztylet - nie wiem, kiedy kogoś dziabnąć w krzyż sztyletem, to rezultaty są oczywiste.
koks w okularach - Nasser el Sonbaty, koks-patron bloga!
graffiti gówno - bez przesady, bardzo lubię dobre grafitti. W Gdańsku jest go całkiem sporo!
graffiti latwe - im wyższe są nasze umiejętności, tym wszystko jest łatwiejsze. Ommmm...
bawarski pornol - czy jest różnica w specyfice adult entertainment Bawarii i reszty Niemiec? Mamy tu jakichś koneserów? Koneserki? Pomóżcie!
men in black przebranie - przecież to najprostsze przebranie ever, czarny garnitur i ciemne okulary. Czego tu szukać?
Skery horor photo - skery staf indid.
jestem debilem - miło mi, jestem Zamaskowany Anglista.
kaszubski obciach - teraz już za późno, by sprawdzić, ale mam nadzieję, że dla tego query zajmowałem wysoką pozycję!
philips mp3 go gear gdzie ladowac utwory - przez lufę, to muzzle-loader.
naked men sims 3 - równość musi być!
strój bawarski - było! Nie będę wklejał więcej zdjęć bawarskich kelnerek, wybacz.
strój egipcjanin - to już ciekawsze - i do tego będzie equality!
Gorący jak piasek pustyni.
zimna istota - chcesz zimnej istoty? Masz, na własne ryzyko:

batman na pegazusa - było kilka wersji, z czego moim zdaniem żądna szczególnie porywająca. Pograj lepiej w Arkham Asylum! Nowsze Arkham City kupiłem, ale jeszcze nie grałem, więc nie mogę się wypowiedzieć.
stary niedźwiedź mocno śpi nuty 2 ręce - to jest autentycznie rozczulające, ktoś szuka w Internecie niewinnej wiedzy, nie pornów. Czapki z głów!
fajne pomysły - szukasz fajnych pomysłów wpisując w google fajne pomysły? Fajny pomysł.
jak czytać etykiety produktów spożywczych - zacznij od ceny. Zaskoczyłem też ostatnio Martę z Mazowsza informacją o tym, że każda woda podpisana jako źródlana to w istocie kranówa. Kupujcie tylko wody podpisane jako mineralne albo chociaż mineralizowane!
dedykacja dla kurew - miło z Twojej strony, warto myśleć o wszystkich.
film o tematyce western - stary True Grit był super, by nie szukać za daleko. Nowego jeszcze nie obejrzałem.
pictures of the scariest baby ever - Vlaaaad, chono, znowu chcą Twoje foty oglądać!
rany wylotowe komiks - komiks osadzony we współczesnym Izraelu, dostał Eisnera, więc pewnie jest na co rzucić okiem.
bimber rysunki aparatury - jako posiadacz profesjonalnego edytora grafiki Microsoft Paint wykonałem rysunek specjalnie dla Ciebie!
Neat, huh? Działa to tak: błękitne gazowe płomienie (na dole) ogrzewają kocioł. Podgrzane syfy wędrują do góry, ten słup to tak zwana kolumna rektyfikacyjna. Musi być, bo inaczej wypijesz swój bimber tylko raz. Rurka u góry pozwala się schłodzić wyprodukowanemu eliksirowi; to coś z boku kolumny pokryte efektem spray to miniaturowa chłodnica. Ominąłem masę detali, ale ważne jest eksperymentowanie! Grunt, by z rurki na końcu coś ciekło. Jeśli nie wiesz, czy jest bezpieczne, wypróbuj na myszach.
igły radowe - chemioterapia plus akupunktura, igły radowe wbija się ponoć w tkanki nowotworowe i zostawia na jakiś czas.
niewyjaśnione dźwięki - w tym miesiącu był wpis dokładnie o tym!
bródna szpadla
dzień żebraka - 8 stycznia, zgodnie z datą wyszukwiania.
śmieszne ufo kosmici życzenia noworoczne
najstarsze graffiti - Lascaux?
dwugłowe stworzenia - starą atrakcją jeziora w moim rodzimym miasteczku są dwugłowe ryby. True fax.
pierwsze pojawienie sie konia - miało miejsce w Koninie, rzecz jasna.
dynia z majonezem - dziwna kombinacja, ale byłbym skłonny spróbować!
kaszubska zima na zdjęciach - dobry pomysł, zamieszczę kilka!
manipulator potencjometryczny do zabawek - tzw. "pokrętło".
scena jak prasuje - Kobieta z jednym okiem prasowała po raz piętnasty tę samą koszulę. Nagle zaśmiała się opętańczo i wykrzyknęła wasz Bóg jest martwy, ja zajmę jego miejsce! Nim ktokolwiek zdołał zareagować, przycisnęła rozpalone żelazko do własnej twarzy.
italodisco 80 - czy za dwieście lat italo disco będzie muzyką klasyczną?
człowiek jaszczur - poprawny politycznie termin to reptilian-humanoid. Proszę się tak do mnie zwracać.
latarka akumulatorowa śmierdzi przy ładowaniu - owiń ją szczelnie taśmą klejącą, może nie będzie aż tak czuć.
pegasus żaby - chodzi pewnie o notorycznie trudną grę Battletoads.
jasełka odcinek 2010 - telenowela, nie ma co.
kfc twister - lubię, ale ostatnio porzuciłem KFC na rzecz McDonalda. Twister z KFC nie umywa się moim zdaniem do wrapa miodowo-musztardowego z Maca.
gify kobieta smutna w domu - Smutna kobieta siedziała sama w domu. Nagle... ah screw it, w tym miesiącu już się w to bawiliśmy!
chce mi sie krzyczec na galezi kurwa - dobre! Strong contender do tytułu Keyword Heavyweight Champion, ale te kobitki i zajączki chyba nadal lepsze.
bimbrownia w lesie - pudło, strzelaj dalej.
małpa ze swastyką - obiecałem Vladowi! Kiedy powiedziałem mu w pociągu, że ktoś wklepał to w google i trafił do mnie, Vlad zapytał, skąd wytrzasnę małpę ze swastyką. Vlad, powiedziałem, patrząc na niego dobrotliwie; Vlad! Oto więc małpa ze swastyką, ponieważ w komiksach było wszystko:
Mało? Pewnie, mam ich więcej. Cały pluton, prawdę mówiąc:
Wiecie, kiedyś na topie były komiksy wojenne, ale ile można pisać o zwykłym wojowaniu z Niemiaszkami? Na scenę wkracza wtedy primate platoon. I jeszcze jedno, już bez małp, ale ze swastyką; trochę stare, ale dobre:
urodzilam dziecko kosmicie - zapraszam, usiądź tutaj i przywitaj się z widzami!
komentatorzy wwe - bardzo ważni! Zazwyczaj jest tam komentator techniczny, który zajmuje się opisywaniem walki, komentator klasyczny, który ma stanowić standardowy punkt widzenia, oraz komentator ubarwiający - taki, który emocjonuje się niezwykle, kibicuje "złym" zawodnikom i kłóci się z innymi. Zabawa niemal jak na ringu!
Człowiek skurwiel memy - żywotność memów to mniej więcej dwa tygodnie od czasu ich pierwszego przez nas poznania. Później nie bawią, jeszcze później męczą, a jeszcze później cykl się powtarza i zaczynają bawić znowu jako perły z lamusa.
kamera do obory - to dopiero inwigilacja!
wizytowka pijawki - Młody Archeolog Maciej wyrobił sobie ostatnio wizytówki w VistaPrint i jest bardzo zadowolony. Pisał tam coś o rozkopywaniu grobów, w końcu jest archeologiem!
ręce opadają - opadają tak, że czasem człowiek niczym goryl ciągnie za sobą knykcie po asfalcie.
jak narysować unikanie dźwięków ostrych - skoro ostrych, to dynamicznie!
mocowanie angielskie - "Odmianami montażu niemieckiego są montaż angielski z przeciwwagą, którego oś polarna jest podparta z obu stron na fundamencie a oś deklinacyjna jest montowana na tejże osi z teleskopem i przeciwwagą na przeciwnym jej końcu oraz montażu angielskiego w odmianie ramowej, gdzie oś polarna składa się z dwóch rur lub kratownic, pomiędzy którymi zamontowana jest druga oś teleskopu z teleskopem w środku, co nie wymaga dodatkowej przeciwwagi." - ze strony o teleskopach.
diabeł grafitti - coś jak demon prędkości?
Kurwa tłumaczenie - nawet jeśli czas nas goni, czy nie lepiej powiedzieć tłumaczenie poproszę?
zawsze mówię prawdę nawet, kiedy kłamię - cóż za zawirowanie logiczne!
serce mi pika jak klapa od śmietnika - wychodzi na to, że to cytat z Tytusów, Romków i A'Tomków. Widziałem ostatnio w księgarni książeczkę, w której Tytus wznosił modły jako powstaniec w okupowanej Warszawie. Odłożyłem i wytarłem rękę.
chybrydakozlo-pajaka - łatwiej to zrozumieć, gdy podmienicie CH na H.
adom yrrgis - Yrrgis to oszalały cieśla z ADOMa, starej i doskonałej gry rougelike. Nie zabijajcie go; zamiast tego można doprowadzić go do uzdrowiciela!
goryle nie maja kosci ogonowej - naprawdę? Interesujące, dzięki.
krowi bród - czyli miejsce, w którym przepędza się bydło przez rzeki. Na Kaszubach nie mamy do tej pory mostów, rzeki przekracza się tam, gdzie jest płytko - albo skacząc po gałęziach.
co znaczą słowa shared image - nie ma już żadnego shared!
P is for Prefix... - kultowy tekst, polecam!
zabielski nad rozlewiskiem - dobre nazwisko. Jeśli zauważyliście, że przyspieszyłem - macie rację. Ojciec spoił mnie grzańcem i pragnę zakończyć przed północą, by wypić więcej.
słynne zdjecie dziecka z ptakiem - pornografia dziecięca? Nie w tych progach!
glonojad atakuje - mój jest bardzo spokojny. Młody Archeolog Maciej miał glonojada, który przez pięć lat tkwił w tym samym miejscu na ściance akwarium.
kiwające się kwiaty do laptopów - pewnie jakiś gadżet do USB.
strój agentka - mam nadzieję, że Scully! Scully oglądana dzisiaj szokuje niegdysiejszą modą nie mniej, niż potwory czające się w cieniach.
zwłoki dzieci - ile kilo? Pokroić, zapakować?
kobiet z rogiem na czole - chińskie baby z rogami. Polecam.
sciezki ecstasy - cudowne i poetyckie!
zabierz ludziom pornografię - moi mocodawcy z NWO czasem komunikują się ze mną przy pomocy terminów wyszukiwań, jak widzicie. Co mogę odpowiedzieć? Już zabieram się do roboty!
strój kaszubski - dużo strojów w tym miesiącu! Tradycyjny strój kaszubski składa się z liści i błota.
kalendarz lesniczego - najgorętsze paśniki!
nieogolony penis - THANKS
depilacja dupy - A
zastrzyk w dupe - LOT
porno komiksy blogspot - jesteś we właściwym miejscu! Blogspot zdecydowanie, komiksy często, a porno... e, dwa na trzy to niezły wynik.
porno mitologia grecka - trudne, bo i tak wszyscy bez ustanku latają bez odzieży.

Uff! Dosyć, true believers; wydaje mi się, że w stosunku do ostatniej Inwigilacji zapotrzebowanie na porno nieco spadło. Czy jest tak w istocie? Wy osądźcie!

Drodzy Historycy Internetu...

2012-01-25T22:40:00.005+01:00

...przybywam, żeby zamieścić alternatywną relację z afery związanej z ACTA. Większość mediów oraz samych uczestników całego zamieszania wydaje się chcieć, by zapamiętać to jako zryw świadomego społeczeństwa, które nowocześnie zorganizowanymi akcjami wyraża sprzeciw wobec neototalitarnej ustawy informacyjnej.

Na Placu Czerwonym rozdają samochody, jeśli wiecie, co mam na myśli.

Powszechnym argumentem jest to, że nie chodzi wcale o chciejstwo czy kradzież, a o swobodny dostęp do dóbr i zasobów kultury. To czysto demagogiczny argument; można go łatwo (i równie demagogicznie) wyśmiać, że te "dobra kultury" to zazwyczaj biuściaste gołe panie, wampiry lub biuściaste gołe wampiry, ale odpuśćmy sobie brnięcie w tym kierunku i załóżmy, że faktycznie chodzi o najnowszą cutting-edge music, interesujące filmy czy dobre książki.

Nie mówię ze stanowiska moralnej wyższości - ja sam co tydzień ściągam nielegalnie skanowane komiksy. Czy jest to dla mnie wygodne? Pewnie. Czy jest tanie? Jasne, nie płącę za to nic. Ale nie próbuję dokładać do tego pretensjonalnych racjonalizacji w rodzaju "to dobra kultury, do których mam prawo mieć dostęp". Jest to zwyczajna kradzież.

Proponenci "wolnych dóbr" twierdzą, że ponieważ oglądają film czy serial, mogą go później faktycznie kupić. Ja też kupuję komiksy; czasem w kraju, czasem zamawiam je ze Stanów. Zgadza się - przeważnie kupuję serie, które już czytałem w formie elektronicznej. Czy oznacza to, że jestem rozgrzeszony? Ani trochę; na dobrą sprawę to, co wydałem, to jakiś promil tego, ile warte były pościągane przeze mnie komiksy. Cieszę się, że mogłem je ściągnąć, ale nie wmawiajmy sobie jakiś głupot, że to dobre! Wydawnictwa na tym tracą.

Tutaj oponenci ACTA lubią podnosić wrzawę, że gdybym nie ściągał komiksów, to pewnie bym ich nie kupił. To gruntu fałszywe i tendencyjne rozumowanie, którego autorzy operują niestety zerojedynkowym rozumieniem rzeczywistości. Moje pierwsze komiksy - i nie mówię tu wcale o Kaczorach Donaldach, tylko o Sandmanie Gaimana czy starych numerach Wolverine'a - kupowałem, zaś cyfrowe piractwo przyszło dopiero, gdy narobiłem sobie smaku. Jeśli nawet nie miałbym nigdy wcześniej kontaktu z komiksem, to może zainteresowałbym się nim dzięki znajomym, recenzjom w sieci, reklamom czy w końcu darmowym zeszytom wypuszczanym przez samych wydawców. Czytelnik nie może przecież odbierać firmie - która zatrudnia scenarzystów, artystów i tak dalej - prawa do decydowania o tym, jak ma wyglądać ich marketing! Tłumaczenie no może i pościągaliśmy, ale za to wiemy teraz o tym, co produkujecie i polecamy to znajomym przypomina nieco no tak, zgwałcili cię, ale przecież zawsze chciałaś mieć dziecko.

Czy twierdzę zatem, że ACTA to dobra rzecz i podpisuję się pod nią? Niekoniecznie. Czy uważam, że ludzie wrzucający teraz wszędzie obrazki i filmiki skierowane przeciw niej robią źle? Nie, wierzę, że mają jak najlepsze intencje. Pamiętajmy jednak, ACTA to akt prawny. Każdy akt prawny stwarza możliwość nadużyć - wiadomo. Nie można jednak wychodzić z założenia, że własność i produkt to wyłącznie to, co da się złapać w łapska i wrzucić do wora - film, serial i piosenka to również produkty. Nie możemy tkwić w romantycznych iluzjach "dzieł" i tym podobnych; obecnie jeśli autor chce, żeby jego prace - nie żadne magiczne "dzieła"! - były dostępne za darmo, sam za darmo je udostępni. Wielu tak robi! Jeśli jednak się na to nie decyduje, kopiowanie ich za darmo to kradzież. Simple as that.

Piszę to wszystko, ponieważ jest mi trochę wstyd za szermowanie teraz sloganami o prawach obywatelskich. Darmowe porno to fajna sprawa, ale to nie konstytucyjne prawo. Oglądanie ściągniętych seriali nie stanowi o ludzkiej godności. Co o niej stanowi? Nie szukając daleko: prawo do bezpieczeństwa czy prawo do równego traktowania niezależnie od płci, wyznania czy orientacji. Nie jest to wcale argument z serii "zajmijmy się ważniejszymi sprawami"; to jedynie argument przeciwko wycieraniu sobie gęby prawami obywatelskimi tam, gdzie chodzi o zwykłe chciejstwo i brak uczciwości.

Serial ze Stanów nie jest niczyim obywatelskim prawem.

Krótko mówiąc: My, Stowarzyszenie Anonimowych Złodziei Samochodów, sprzeciwiamy się kryminalizacji kradzieży. Samochody stanowią uniwersalną wartość, do której dostęp powinien być wolny dla każdego. Jak można kupić samochód, jeśli najpierw się go nie ukradnie i nie wypróbuje? Poza tym, badania mówią, że ludzie kradnący samochody później je kupują, a jeśli ukradnę samochód i dobrze mi się nim jeździ, mogę potem pochwalić go znajomym i robię firmie darmową reklamę!

I znany Wam już komiks na zakończenie:

Kliknij, by powiększyć do zaangażowanych społecznie rozmiarów!

Ćwoki!

2012-01-24T00:06:00.001+01:00

Jeśli miałbym kiedyś zrobić podcast, to pewnie rozmawiałbym w nim na różne tematy z Vladem i okazjonalnie młodym Maciejem - tym ostatnim okazjonalnie, bo pewnie machnąłby ręką i powiedział, że to głupoty, ale w końcu okazjonalnie i tak by wpadał. Całość nazywałaby się "Ćwoki", because come on.

Przypomniałem sobie o tym, bo Vlad rozbroił mnie dzisiaj kompletnie. Gadaliśmy sobie o ACTA - jeśli nie znacie mojej pozycji, zachęcam do wskoczenia na Facebooka - i w pewnym momencie wysłałem Vladowi wyjątkowo pretensjonalny manifest, który znalazłem w sieci. Dalszy przebieg rozmowy wyglądał mniej więcej tak:

ZamaskAng: widać jednak, że stara prawda nadal w mocy - zabierz ludziom wolność, zaczną po prostu pić; zabierz im porno, wyjdą na ulice
Vlad: zabierz im wolność i porno, zaczną pić na ulicy
ZamaskAng: cóż to będzie za impreza, zaczynajmy!

Zaczynajmy zatem, true believers! Ja mam jeszcze pół butelki po wizycie w Polsce i beczkę w barku. O, podzielę się też przyjemnym zdarzeniem, które ostatnio miało miejsce: płaciłem za żarcie w McDonaldzie, a kasjerka spojrzała na mnie jakoś uważniej i zapytała nie podkładał pan głosu w jakiejś bajce? Skądś go kojarzę! Podziękowałem jej za miłe słowo i zorientowałem się, że po skończonych zajęciach w firmie nie odwykłem jeszcze po prostu od mojego teacher's voice. Głos, jak wiemy, trzeba jednak oliwić piciem na ulicach - zatem do roboty!

Wróciłem z Polski!

2012-01-23T16:48:00.003+01:00

Zaraz po wyskoczeniu z pociągu i krótkiej serii powitań poszliśmy do jednego z lokali z Kuchennych rewolucji Madzi Gessler, as seen on TV. Faktycznie, wszystko było as seen on TV - ledwie udało się nam zająć stolik! Rzuciłem przy nim zresztą do kelnerki, że poproszę o Jagermeistera dla wszystkich, na co ona zdziwiła się i musiałem wyklarować, że chodzi o wszystkich przy naszym stoliku, nie o rundę dla całego lokalu. Oh well! Może następnym razem.

Później zahaczyliśmy o jeszcze jeden lokal, gdzie Krzysztof z Polski dostał ode mnie w darze maskę przeciwgazową typu słoń. Zauważył co prawda, bystrzak, że maska nie ma rury i filtra, w istocie jest więc maską gazową - mój plan spalił więc na panewce, zdobędę jego buty kiedy indziej.

O mało nie zdobyłem ich, kiedy zaczęliśmy pić w kawalerce Polaków! Byli nie w formie, więc krzywili się strasznie i rzucali, kiedy pili naszą mandarynkową white lightning. Dali jednak radę wchłonąć chociaż odrobinę - i to się im chwali!

Tutaj macie nieco lepszą moim zdaniem wersję, ale nie mogłem jej niestety zawiesić - YouTube'owe ograniczenia. Ma nieco wolniejsze tempo i wykonawca ma już solidniej wyrobiony głos! Anyways, jedyny ogólny toast wykonany naszym magicznym eliksirem był wykonany pod moją leżącą na stole powieść, której sześć pierwszych rozdziałów (OK, pięć i pół) po raz pierwszy wydrukowałem i zostawiłem im, by mogli poszaleć z czerwonym długopisem. Cóż to będzie!

Późniejsza część wieczoru upłynęła pod znakiem komiksu i wrestlingu, którymi to formami sztuki zainteresowała się Marta z Mazowsza. Crash course w temacie komiksów pomógł jej załapać różnice pomiędzy komiksami epizodycznymi a zamkniętymi, podobnie jak prześledzić szybko ewolucję rysunków czy kadrowania od lat '60 do teraz. Jako że Marta lubi postmodernistyczne klimaty, poleciłem jej klasycznego Sandmana; poleciłbym też chętnie Animal Mana z okresu, kiedy pisał go Grant Morrison - ten cykl, w którym bohater orientuje się, że jest fikcyjną postacią - ale może nie wszystko od razu!

Co do wrestlingu, Marta załapała, w czym leży większość jego uroku - w aktorstwie, jarmarcznym show oraz burzeniu granic pomiędzy reality and fiction. Stwierdziła, że dotarło to do niej po zobaczeniu poniższego promo CM Punka:

To był początek bardzo ciekawej fabuły, a do tego nie sposób nie docenić tego, co robi - gra buntownika, który pluje na swoją macierzystą firmę... ale przecież robi to na wizji, z jej pełnym przyzwoleniem i inkasuje za to pieniądze. Z jednej strony skłania nas, by uwierzyć w to, że jest the best in the world i jego umiejętności zapaśnicze są prawdziwe, z drugiej mówi o breaking the fourth wall i pasach mistrzowskich jako brass imaginary rings, którymi przecież faktycznie są. Akrobatyczne walki ogląda się przyjemnie, ale to napięcie reality/fiction stanowi główny atut całej zabawy!

Zanim zacznę kolejne dzisiaj zajęcia: oto cudowny wrestler, na którego nagrania wpadłem jakiś czas temu w sieci.

LA PARKA!

Third boxcar, midnight train

2012-01-20T23:21:00.003+01:00

Znikam na weekend, true believers! Nie martwcie się jednak; zostawiam Was z dobrą muzyką pociągowo-podróżną.

Owszem, jadę pociągiem do odległej Polski! Trzymajcie kciuki za Polaków. Gdyby zaś zdarzyło się Wam tęsknić, puśćcie sobie poniższy kawałek i mentalnie podmieńcie "she" na "he":

Kiedyś wrócę!

Tymczasem w Gdyni

2012-01-19T23:03:00.001+01:00

GODZINA BOISKOWA

Dziś cały dzień na zajęciach lub w drodze...

2012-01-18T22:29:00.001+01:00

...dlatego ograniczymy się do kolejnych słów mądrości z ust Batmana: Pamiętajcie!

PIGS IN SPAAAAACE!

2012-01-17T21:30:00.006+01:00

Panowie z firmy są jednak czasami jak duzi chłopcy - wystarczy im rzucić jakieś inherently zabawne słowo i już można wywołać fale radości. Jakie słowa należą do tej kategorii? Świetnym przykładem jest świnia. Jeżeli świnie występują w zdaniu do tłumaczenia, gwarantuje to jego sukces - od prostych Mam dziesięć świń po Dlaczego on lubi świnie? albo Czy tamta świnia jest grubsza od tej? Płynie z tego nauka: jeśli mówimy o zwierzętach, niech będą to świnie lub szynszyle; jeśli o potrawach, to będą to pergoi lub chimichanga. Po pierwsze, głupie słowa zwracają uwagę; po drugie, jeśli ktoś umie utrzymać poprawność gramatyczną pomimo głupich słów, to jest na dobrej drodze!

Drugim zawsze użytecznym trikiem jest dobroduszne nabijanie się z błędów - najlepiej, jeśli są faktycznie komiczne, a na podstawowym etapie nauki często będą! Nie chodzi oczywiście o to, żeby być kutasem, ale uświadomienie uczniom komizmu co ciekawszych pomyłek zapada w pamięć i pozwala uniknąć podobnych kwiatków na przyszłość. Again: kluczem jest robić to w sympatyczny sposób i wyczuć, na ile względem delikwenta można sobie pozwolić.

Trzecia rzecz warta uwagi to jedna z moich ulubionych technik - nie pytam wyłącznie why?, ale równie często - a może i częściej! - why not? Przykładowo: dlaczego nie wstawiliśmy tutaj "a"? Dlaczego nie ma tutaj końcówki "es"? Jeżeli uczeń jest w stanie nie tylko wykuć jak papuga prawidłowe wersje, ale krytycznie zanalizować te złe, to wróżę mu ogromne sukcesy w nauce, karierze i życiu osobistym!

No, dosyć już tych refleksji warsztatowych! Wyjawię Wam też, że jeden z panów postawił mi dzisiaj obiad! To się nazywa komfort pracy.

Dzisiaj zupełnie z mańki!

2012-01-16T12:31:00.003+01:00

Włoska wersja piosenki otwierającej serial animowany z Batmanem. Jeśli spodziewacie się znajomych nut, zapomnijcie! Oryginał wyleciał w całości, zastąpiony żwawymi italo dźwiękami.

Ciekawe, czy ten montaż to naprawdę włoska wersja sekwencji otwierającej? Jeśli tak, to połowa czasu w ich telewizji musiała być chyba poświęcona na podobne cuda!

Po tamtej stronie!

2012-01-15T13:07:00.002+01:00

...a właściwie po drugiej stronie, ale "tamta" brzmi bardziej paranormalnie, so there you have it. Mówię oczywiście o drugiej stronie indeksu, gdyż dzisiaj po raz pierwszy nie ganiałem za wpisami, a takowych udzielałem. Uczę od jakiegoś czasu w szkole policealnej, która znajduje się w moim mieście powiatowym; dziś prowadziłem tam egzamin semestralny, banalnie prosty, bo i spotkań do tej pory nie mieliśmy dużo. Wszyscy zdali, ja dostałem ciastka i kawę, a do tego miałem okazję spojrzeć na indeksową bieganinę z innej perspektywy. Interesujące!
Szkoła nie płaci mi może jakichś kokosów, but it's good enough - a dodatkową motywacją jest dla mnie to, że uwielbiam moje miasto powiatowe, więc cieszę się z wymówki, która pozwala mi tam jeździć!
Fotkę wykonałem już podczas drogi powrotnej - żałuję, że nie rano, gdyż wtedy wszystkie drzewa były przykryte jeszcze grubą warstwą śniegu i krajobraz był fenomenalny. Dojazd do pracy autobusem, który mknie pomiędzy lasami, wzgórzami i jeziorami to coś, za co wielu zapłaciłoby dodatkowo! Rada nauczycielska za dwa tygodnie, czekam już na rozpoczęcie kolejnego semestru.

Small town, saturday night #4: kaszubska medycyna!

2012-01-14T16:03:00.006+01:00

Jakie "szczepionki", jakie "antybiotyki"? Na Kaszubach mamy tradycyjne remedia! Jak zwykle - by chronić niewinnych - zdjęcie jest łagodnie ocenzurowane.Pijawy, o czym nie wszyscy wiedzą, wyleczą też z chorób psychicznych! Nie byłem pewien jak, ale w końcu doszliśmy do tego z Vladem - najpierw robi się trepanację czaszki na skroni, potem przystawia pijawki, które wysysają wadliwą część mózgu. Proste!

Myślałem, że coś dzisiaj napiszę...

2012-01-13T20:43:00.004+01:00

...i faktycznie napisałem, bo poświeciłem całe popołudnie na stawianie strony internetowej. Strona wyszła chyba całkiem w porządku; to takie wielkie ogłoszenie, do którego linki będę zamieszczał w mniejszych ogłoszeniach! Mam tam z pięć podstron i w ogóle, więc niestety dzienny limit znaków chyba już ze mnie wyparował. Z drugiej strony, ojciec na whiskey wołają, więc może uda się go zregenerować! Póki co daję Wam jednak obrazek z przesłaniem:

Batman: szczuje dzieci na przestępców od 1939.

Trwałość implantów!

2012-01-12T19:55:00.004+01:00

Jestem miłośnikiem słuchawek dousznych, jako że słowo "implanty w czaszce" wywołuje w moim umyśle przyjemne skojarzenia. Z racji na to, że tygodniowo przesłuchuję przeciętnie kilkanaście godzin Coastów i podcastów zużywam je w zastraszającym tempie; często mam więc okazję kupować nowe. W ramach ostatniego eksperymentu kupiłem jednym rzutem słuchawki za 35 zł, 20 zł oraz 10 zł - wszystkie o niemal identycznej konstrukcji, dokanałowe implanty obleczone gumką. Zacząłem od korzystania z tych najdroższych.

Najdroższe słuchawki miały fatalny dźwięk - basy były podbite tak mocno, że prowadzący audycje brzmieli jak z dna beczki - i wytrzymały jakieś sześć tygodni, po upływie których dopadła je klątwa implantów: jeden z kabelków przestał kontaktować.

Słuchawki za dwie dychy wytrzymały osiem tygodni, a dźwięk był zbliżony do najdroższych.

Słuchawki z dychę miały odpowiadający mi suchy dźwięk, który nadaje się wspaniale do rozkoszowania się Coastami, a do tego wytrzymały - werble - pół roku! Problemy z kontaktowaniem pojawiły się dopiero dzisiaj, kiedy wracałem autobusem z zajęć.

Słuchawki za 35 zł były chyba firmy 4World, tych za 20 niestety nie pamiętam, zaś najtańsze to jakaś bezfirmówka z Carrefoura. Nie ma na nich nazwy, jest tylko logo z okręgu ułożonego z ośmiu małych kółek.

Needless to say, zamówiłem właśnie na allegro pięć par słuchawek po 6,55 sztuka. Zdumiewający jest postęp cywilizacji! Liczę na to, że będą mi służyć przynajmniej do dwudziestego pierwszego grudnia.

Zmiany radiowe!

2012-01-11T19:14:00.004+01:00

Coast to Coast przechodzi przez okres poważnych zmian, naszła mnie więc chęć, by w końcu o tym popisać! Na prezenterów zwaliła się masa nieszczęść: George Noory, siedzący przed mikrofonem od poniedziałku do piątku, przeżył na przykład śmierć ojca. Prowadził show tego samego dnia, w którym się o tym dowiedział - i było to po prostu heartbreaking. Zazwyczaj podczas audycji nie ma chwili ciszy, a tym razem zostawiał długie pauzy, głos mu się rwał... dostał nawet propozycję od obsługi technicznej, żeby dał tego dnia spokój i wziął night off, ale odpowiedział, że praca go napędza i pozwala przynajmniej myśleć o czymś innym. Postawcie się w jego sytuacji: właśnie umarł mu ojciec, a on siedzi nocą w konspiracyjnym show i rozmawia z gościem o ogromnych stworach żyjących w wysokiej atmosferze. That takes guts. Noory nadal prowadzi Coast regularnie -wziął później nieco urlopu, podczas którego zastępował go m. in. Whitley Strieber, autor znanej relacji z uprowadzenia Communion - ale była to pierwsza przykra sprawa, która dotknęła coastowych prezenterów.

Niedługo później okazało się, że sobotni prezenter - Ian Punnet - nie może kontynuować pracy, gdyż tinnitus, na który cierpiał (po naszemu "szumy uszne") uległ zbytniemu nasileniu. To stan, w którym człowiek słyszy dźwięki, których właściwie nie ma - rzecz wyjątkowo niepożądana i męcząca, jeśli pracuje się w radiu. Ian wycofał się więc z sobót na jeden gościnny show w miesiącu; szkoda, bo bardzo lubiłem jego nastawienie i poczucie humoru.

Pojawiła się za to świeża - relatywnie - krew, Rob Simone oraz John B. Wells. Rob jest bardzo sympatycznym prezenterem trochę w stylu Iana, więc miło mi się go słucha; John ma bardzo niski, miły dla ucha głos, ale jego osobowość radiowa nie podeszła mi ani trochę - waha się pomiędzy trying too hard w stronę bycia nastrojowym i konspiracyjnym ("This is the mothership" - seriously?) a politykierstwem. Coast zawsze było przyjemnie apolityczne, więc kiedy ktoś z gadania o obcych i potworach zaczyna przechodzić do wskazywania paluchem odpowiedzialnych za wszelkie spiski - to już nieco mniej zabawne, spasuję. Programy z Wellsem klasyfikuję zatem jako zapasy na czarną godzinę, jeśli przesłuchałbym już w danym tygodniu całą resztę - albo jeśli temat będzie na tyle dobry, że facet nie da rady go położyć.

Żeby nie ciągnąć już dłużej - niewiele rzeczy jest równie przyjemnych, co nocna jazda autobusem z Coast na uszach. Oby program trwał w jak najlepszej formie - i oby jak najdłużej!

Pracowity dzień, szybka relacja!

2012-01-10T22:09:00.003+01:00

Dzisiaj w drodze firmy - kiedy człapałem już poboczem po wyjściu z autobusu - zastanowiłem się, co tak śmierdzi. Rozejrzałem się raz i drugi, szukając cieknących gdzieś ścieków albo gówna, które wypadło komuś z kieszeni - nie znalazłem jednak nic. W pewnym momencie przyszła jednak chwila olśnienia - no tak, wysypisko śmieci tuż obok!

Same zajęcia w firmie nadal są rewelacyjne. Dzisiaj zapoznałem się z paniami ze stołówki, które w porywie hojności ozwoliły mi kupować jedzenie po preferencyjnych, pracowniczych cenach. To bardzo ważne, bo po zajęciach w fimie miałem dziś także pierwsze korepetycje u kolejnego nowego klienta! Z listy dostępnych dzisiaj dań wybrałem chili con carne i nie dość, że się najadłem, to do tego z przyjemnością - panie zastosowały bowiem sprawdzony trik i dodały do ostrej potrawy kwaśnej śmietanki. To kombinacja, którą bardzo lubię, nie omieszkałem więc podziękować wylewnie przy zwracaniu talerza!

Poza tym, przy robieniu śniadania wyrżnąłem się dzisiaj z impetem czołem w szafkę, więc zajęcia prowadziłem z nabiegłą krwią krechą na czole - ale albo nie było jej widać, albo panowie wykazali się uprzejmością, obyło się bowiem bez pytań. Zrobiłem też obiecaną fotkę przystanku, na którym wysiadam, ale chwilowo nie mam pod ręką kabla od komórki. Zdjęcie pojawi się więc dopiero jutro!

EDIT: pojawiło się!

and my radio says tonight it's gonna freeze

2012-01-09T17:21:00.003+01:00

Jeśli chodzi o gitarowe granie, to jestem kompletnym laikiem i potrafię powiedzieć wyłącznie, czy dobrze mi się czegoś słucha, czy nie - bez gadania o przejściach, progach, solówkach czy czymkolwiek tam jeszcze. Dlatego ludziom zachwycającym się brzdąkaną stroną Telegraph Road mogę powiedzieć tylko, że yeah, I like it quite a bit, ale bez warstwy tekstowej pewnie nie zwróciłbym na nią uwagi.

A może zwróciłbym? Who knows, trudno tutaj wyobrazić sobie jeden element bez innego - wszystko splata się rewelacyjnie. Wiem tyle, że wczoraj przesłuchałem Telegraph Road po raz pierwszy od pół roku i miałem ciary jak po bimbrze!

1982, you guys. Trzydzieści lat temu, a równie dobrze mogło być napisane wczoraj!

Tell me lice, tell me sweet little lice!

2012-01-08T17:44:00.005+01:00

...zaśpiewał dzisiaj Vlad. Vladzie, wiesz, że śpiewasz o wszach? - zapytałem, na co Vlad przypomniał sobie o kwestii ubezdźwięcznienia końcowego (bądź jego braku). Słodkie małe wszy spodobały nam się jednak ogromnie i zdecydowaliśmy, że to krok naprzód względem oryginału.

Vlad opowiedział mi też dzisiaj historię z dreszczykiem. Szło to mniej więcej tak: stałem sobie przy oknie na uczelni, kiedy koleżanka przyniosła akurat takiego małego kotka. Ale ten kotek okazał się strasznie skoczny i agresywny! Skoczył na mnie i poharatał mi całą rękę. Później znowu chciał na mnie skoczyć, ale już wiedziałem, co się święci i odsunąłem się w bok. I kotek wyskoczył przez to otwarte okno. Najpierw się ucieszyłem, ale potem zrobiło mi się trochę szkoda właścicielki...
Vlad był zaskoczony moją żywiołową reakcją na tę historię... a była żywiołowa, bo nie dosłyszałem wcześniej, że opowiada o swoich sennych majakach. Ech!

Byliśmy też w gdyńskiej pizzerii Hollywood, w której w amerykańskiej atmosferze podają niezłą i tanią pizzę. Co oznacza amerykańska atmosfera? Głównie dekoracje związane z filmami z lat '50, ale również witającego gości......murzyńskiego sługę, który prawdopodobnie nazywa się Toby. W niektórych miejscach czas się zatrzymał!

Small town, saturday night #3 - prasa!

2012-01-07T16:16:00.004+01:00

Dzisiaj uraczę Was nie własnoręcznie wykonanymi fotkami, ale skanami z lokalnej prasy. Zachowałem je sobie na dysku; to pierwsze wydanie lokalnej gazety, które kupiłem po powrocie na Kaszuby, i natychmiast zorientowałem się, że wracam do krainy terroru i bezprawia. To wit:
News z okładki! Pomimo odrobiny dobrodusznej cenzury możecie nadal przyjrzeć się problemowi: wiśnia atakuje chodnik, a kiedy nieświadomi niczego spacerowicze chcą kontynuować marsz, muszą nagle wyginać się w komiczne kształty. Zdradzę, że interwencja prasowa przyniosła rezultat - budząca grozę wiśnia została przycięta. Czy to nie urocze, że moje miasteczko ma takie problemy? Pewnie, że urocze.
To także z okładki - u góry widzimy zdjęcie nieuchwytnego człowieka-piłki, który buszuje ponoć w okolicznych lasach. Fakt czy fotomontaż? Trudno ocenić, podobnie jak trudno ustalić, kto to naprawi. Ktoś wyraźnie dobrze się zabawił przy edycji tego zdjęcia - skala szarości niczym z dokumentacji fotograficznej miejsca zbrodni i wyraziste czerwone litery na czarnym tle.

Czego by tu nie mówić, nasza małomiasteczkowa prasa zieje małomiasteczkowością - i w tym jej główny urok! Kiedy najdzie mnie ochota, wrzucam ją do siatki razem z bułkami; dobrze w końcu trzymać rękę na pulsie okolicy. Kto wie, kiedy znowu pojawią się mordercze drzewa!

Zapach prawdziwej literatury!

2012-01-06T18:17:00.004+01:00

Dzisiaj usiadłem i obliczyłem, ile z moich zarobków pochłaniają dojazdy. Mieszkam w końcu na Kaszubach, więc transportowanie mojego cielska do Trójmiasta wymaga zawsze solidnego pojazdu; płaciłem za to zawsze z ciężkim sercem, bo sami wiecie - skończył się już czas biletów studenckich! Po dokonaniu chłodnej analizy okazało się jednak, że nie ma o co rozdzierać szat; przy dobrych wiatrach bilety kosztują mnie mniej więcej 6,5% tego, co miesięcznie zarabiam. Mogło być gorzej!

Zajęcia indywidualne prowadzi się coraz przyjemniej - znamy się z uczniami już lepiej, wiec wzrasta ilość okołozajęciowego small talk, a oni są bardziej odprężeni podczas lekcji. Właściciel Małej Firmy przywiózł mi nawet wczoraj firmowy kalendarz, który trafił już na kuchenną ścianę! Drobny gest, ale bardzo miły.

Z niusów okołokomiksowych: wiecie, kto wziął się za tworzenie firmowego komiksu? Znany z głupkowatych reklamówek producent dezodorantów AXE. Komiks ma powstawać pod jakże dźwięcznym tytułem AXE Anarchy - ponieważ anarchia smakuje najlepiej serwowana przez korporacje. Do tego dołożono jeden twist: scenariusz ma postępować zgodnie z sugestiami nadsyłanymi przez czytelników, so I guess to właśnie milion małp z maszynami do pisania, o których tyle do tej pory słyszeliśmy. NEXT SHAKESPEARE IS COMING, SURELY

Ta inicjatywa jest tak uroczo absurdalna, że nie odmówię sobie w przyszłości przeczytania kolektywnie pisanego anarchistycznego komiksu firmowanego przez producenta dezodorantów - a i Was na pewno zabiorę w cudowną podróż po jego stronach!

Dzisiaj porywają mnie kosmici!

2012-01-05T19:41:00.002+01:00

Tak to już czasem bywa. Do usłyszenia jutro!
Usta mówią no-o!, ale oczy ye-es!

Anglista firmowy!

2012-01-04T20:30:00.004+01:00

Pierwszy dzień w nowej pracy! Zajmuję się teraz prowadzeniem kursów w pewnej ogólnopolskiej firmie; zajęcia są dwa razy w tygodniu, w dwóch dziewięćdziesięciominutowych sesjach. Umowa jest podpisana na rok, więc czuję, że jest to przynajmniej dosyć regularna zabawa!

Dojazd jest nieco skomplikowany - do siedziby firmy dojeżdżają całe dwa autobusy, z czego mi odpowiada wyłącznie jeden - i kursuje on przeważnie co godzinę. Muszę więc wyjechać z mojego kaszubskiego miasteczka, wysiąść na przystanku wdzięcznie określanym jako Cmentarz, po czym przesiąść się w cogodzinny autobus, przejechać koło wysypiska... i już! Na dobrą sprawę, nie zabiera to wcale aż tak dużo czasu; nieco ponad pół godziny pierwszym autobusem, kwadrans na przesiadkę i kwadrans drugim.

W kaszubskim autobusie miałem dziś prawdziwie regionalną atmosferę. Wsiadłem, kupiłem bilet na cmentarz i zapytałem kierowcę, czy dobrze kojarzę, gdzie ten przystanek jest - jadę pierwszy raz do nowej pracy, wytłumaczyłem. Kierowca uprzejmie potwierdził, a stojący obok kominiarz - poważnie, przy kabinie kierowcy stał kominiarz w pełnym rynsztunku, w kapeluszu, z łańcuchem, szczotą i wszystkim - życzył mi powodzenia w nowej robocie. Kaszubska uprzejmość! Dodajmy, że para staruszków obok mnie szwargotała nieustannie po kaszubsku, i mamy już pełny obraz podróży do pracy.

Kiedy dotarłem już na miejsce, bardzo sympatyczna sekretarka natychmiast zrobiła mi kawę i skierowała do salki zajęciowej. Firma przygotowała się naprawdę nieźle - salka była ładna, wstawiono do niej niewielką tablicę z markerami, a miejsca było akurat tyle, by pomieścić mnie i kilkoro uczniów. Uczniowie, swoją drogą, to sami panowie - wszyscy bardzo sympatyczni i weseli, więc wykładanie jest czystą przyjemnością. Są to też kolejne zajęcia od zera, które ostatnio prowadzę, mam więc okazję podszlifować dodatkowo ten aspekt nauczania!

Żeby już nie smęcić, wyszedłem z czterogodzinnego cyklu zajęć naprawdę zadowolony, a do tego usłyszałem, że mam czuć się w firmie jak w domu, przecież przez najbliższy rok będę tutaj często. To błogosławieństwo dało mi dostęp do firmowej kuchenki, w której zawsze mogę sobie zrobić kawę (także z ekspresu ciśnieniowego!) lub coś przekąsić. Wychodzi też najwyraźniej, że łatwo kupić moją lojalność i entuzjazm, ale to wiadomo nie od dziś!

Jak miło usiąść sobie po uczciwie przepracowanym dniu! Popławię się jeszcze w tym uczuciu satysfakcji, Wam zaś będę życzył smacznej kolacji. Wiecie, to już ostatni dzwonek, żeby jeszcze coś zjeść!

Standardowe życzenia noworoczne Vlada to...

2012-01-03T15:24:00.003+01:00

...dużo mroku w nowym roku! Wielu to bawi, ale niektórzy po ich usłyszeniu odsuwają się od niego powoli i dbają o to, by nie nawiązywać ponownie kontaktu wzrokowego. Mam nadzieję, że Wam sprawią radość!

Nowy rok nie zaczął się źle. Zadzwoniła do mnie przedstawicielka szkoły językowej, dla której będę teraz pracował w pewnej firmie i poinformowała mnie, że liczba moich godzin właśnie się podwoiła. Oznacza to, że dysponuję już w miarę stałym zarobkiem na poziomie tego, co dostawałem w starej szkole językowej - a kiedy dołożyć do tego korepetycje oraz weekendowe wykładanie w szkole dla dorosłych, to mogę już z przyjemnością powiedzieć, że moja sytuacja finansowa nieco się ustabilizowała. Jest lepiej - a będzie jeszcze lepiej! Grunt, że wczepiłem się już w lokalny rynek pracy i to do mnie dzwonią z propozycjami, a nie odwrotnie.

Po drodze była też jedna szczególnie ciekawa oferta - miałem prowadzić kursy językowe w moim rodzimym miasteczku, ale by cała rzecz wypaliła, firma potrzebowała pięciu anglistów - zupełnie jak trzydziestu sprawiedliwych. Niestety, nie udało się zebrać mitycznych pięciu anglistów, którzy chcieliby pracować w sercu Kaszub, całe przedsięwzięcie spaliło więc na panewce. Może następnym razem, kiedy angliści znajdą więcej odwagi!

Poza tym, jaka jest różnica pomiędzy pisaniem akademickich wypracowań teraz i podczas studiów? Podczas studiów dostawałem za krótki tekst dobrą ocenę i buzi w czółko; teraz za krótki tekst dostaję przelew na konto. I kto powie, że nie warto się dobrze uczyć?

Anyways, enough 'bout business! Celebracja początku Międzynarodowego Roku Majów przebiegła i sympatycznie, i hucznie. Ojciec kupił gdzieś pokątnie za ułamek ceny baterię, która ponoć warta jest około czterystu złotych; postrzelała naprawdę nieźle. Do tego mieliśmy pirotechnikę użytkową: race sygnałowe, świecę dymną i flary. Jeśli do tej pory nie udało Wam się wejść w kontakt z takim sprzętem: klasyczna raca sygnałowa jest przystosowana do tego, by odpalać ją w dowolnych warunkach, bez żadnych lontów czy ognia. Odkręca się zatem nakrętkę, celuje w niebo i pociąga za spustowy sznureczek, co powoduje wystrzelenie racy na spadochronie. Warto mieć na uwadze, że ładunek wylatuje z przodu, ale z tyłu buchną wszelkie gazy, dymy i produkty odrzutu, jak z rakietnicy na filmach - lepiej więc trzymać racę z dala od siebie, żeby uniknąć osmalenia gęby. Ta wiedza może uratować Wam życie!*

Flary odpalane są podobnie - przez pociągnięcie sznurka. Płoną pięknie i trzeba przygotować się na to, że rozjarzą się światłem tak intensywnym, że nie będzie można patrzeć w ich stronę; człowiek czuje się trochę tak, jakby nagle ręka zniknęła mu w kuli światła. Fantastyczne uczucie!

Co do samego spotkania, odeszliśmy od tradycyjnej przekąskowej sałatki na rzecz sushi i koreczków z serem i marynowaną piersią kurczaka. Decyzja była najwyraźniej dobra, bo po imprezie nie zostało praktycznie nic! Nagraliśmy się też solidnie w niewymagające gry w rodzaju UNO, Jungle Speed czy odrobinę bardziej złożoną Ticket to Ride. W planie było też pobawienie się komputerową strzelanką Jamestown, ale jako że inne atrakcje dobiegły końca dopiero w okolicach czwartej, zdecydowaliśmy nie odpalać już komputera.

To co, true believers, może jakieś postanowienie noworoczne? Z pracą trudno coś postanowić, bo zwyczajnie będzie, jak będzie - ale mogę na pewno zadeklarować, że spróbuję podnieść tempo pisania obecnego tekstu do jednego rozdziału na miesiąc - czyli mojego tempa sprzed pisania magisterki. Wykonalne? Na pewno! Trzymajcie zatem kciuki i oby nadchodzące trzysta sześćdziesiąt pięć dni okazało się dla Was jeszcze lepsze, niż ostatnie!

Sylwester!

2011-12-31T11:20:00.006+01:00

Postanowiłem pójść dzisiaj do fryzjera, bo ile w końcu można pozwalać włosom rosnąć bez ograniczeń? Wiele razy pisałem o tym, że krótkie włosy prezentują się doskonale - a że podwójne standardy są mi obce, stosuję tę regułę także do siebie! Obawiałem się nieco sylwestrowych kolejek, ale to już chyba nie te czasy, gdy panie czekały w kolejkach, by ułożyć sobie fantazyjnie włosy na imprezę - a może po prostu jeszcze nie ta godzina. Maszynka poszła w każdym razie w ruch i w dziesięć minut cała zabawa była już za mną! Co ciekawe, zawsze płacę tam mniej; kiedyś było to piętnaście złotych, ostatnio czternaście, dzisiaj trzynaście. Kaszuby i bizarro inflacja!

Bizarro. Domyślacie się na pewno kontekstu tego słówka, ale pada ono często szczególnie w kręgach komiksowych! Widzicie, wieki temu wydawnictwo Detective Comics Comics (nie mogę się powstrzymać, nigdy!) publikowało humorystyczne komiksy, których bohaterem był Bizarro - anty-Superman. I nie oznacza to wcale dokładnie zły Superman - Bizarro pochodził z Bizarro World, który był sześcianem, nie kulą, i gdzie panowały porządki zgoła odmienne od naszych!
Wszystko na odwrót, jak widzicie!
Niemal jak sam Jegor Łupan!
Bizarro World... or is it? Ale dosyć wstawek komiksowych, zapamiętajmy z tego wszystkiego, że na Kaszubach jest bizarro inflacja. Inwestorzy, przybywajcie!

Nachodziłem się potem po miasteczku szukając paluszków krabowych. Po wizycie w kilku sklepach, w których rozglądałem się na próżno, znalazłem je w końcu - go figure - w sklepie rybnym. Paluszków potrzebowałem na kolejną porcję sushi, które będzie służyć za imprezową przekąskę zamiast chipsów czy paluszków.

Vlad pyta już o to, czy będzie Modern Talking. Jeśli wygrzebiemy winyla, to i owszem, ale jeśli mówimy o Modern Talking, to nie można zapomnieć i o późniejszym Blue System i ich głębokim ideologicznym manifeście zachęcającym do modłów do kosmitów:

Pasuje tu doskonale! No, wskakuję pod prysznic, żeby umyć głowę i nie sypać ściętymi włosami do sushi. Was tymczasem zostawiam z życzeniami przyjemnego świętowania oraz piękną ilustracją, która przedstawia mnie, Vlada i młodego archeologa Macieja podczas odpalania fajerwerków!W głębi serca wiecie, że tak właśnie będzie to wyglądało.

Niewyjaśnione dźwięki!

2011-12-30T18:57:00.003+01:00

Good evening, Kashubia!

Słyszeliście kiedyś o Mel's Hole? Powstrzymajcie się teraz od sprośnych dowcipów; chodzi o faktyczną dziurę w ziemi, która znajduje się rzekomo na terenie należącym do faceta o nazwisku Mel Waters. To jedna ze starych historii z Coast, które od czasu do czasu powracają w archiwalnych nagraniach - dziura ta, zgodnie ze słowami Mela, ma bowiem nie mieć dna. Żeby tylko tyle! Pewnego razu spuszczono do niej mikrofon na długim kablu; sprzęt potrzeszczał i pobuczał, po czym zarejestrował osobliwe wycie i odgłosy, które zgodnie z interpretacją Mela są odgłosami Piekła.

Ja też mam nagranie z odgłosami Piekła, swoją drogą. To plik mp3, który niegdyś był nagraniem Besame Mucho; osobliwe procesy sprawiły jednak, że plik został opętany i przeszedł do historii jako szatan z trąbą - w pewnym momencie Besame zmienia się bowiem w dysharmoniczne rozwleczone basy i ryki. Dlaczego? Tego, moi drodzy, nie wie nikt.

Okazuje się, że na Wikipedii istnieje nawet cała lista niewyjaśnionych dźwięków. Znajdziecie na niej na przykład dziwaczne buczenie, które słychać czasem w różnych partiach globu - fenomen szeroko dyskutowany na antenie Coast - przez dziwny żabi rechot, który sowieckie łodzie podwodne rejestrowały w głębinach Morza Północnego, aż po rewelacyjnie nazwany bloop, czyli szaleńczo potężny i niski dźwięk dobiegający z dna Pacyfiku. Nic nie sugeruję, jeśli chodzi o jego źródło, bo i tak wiecie, co bym sugerował!

Poza tym, czas chyba zdjąć w końcu zakończoną ankietę z listwy bocznej! Wszystkie zarejestrowane głosy były przychylne wobec nowego wystroju bloga - 4 na estetyczny, 5 na czytelny oraz 3 na podoba mi się bardziej od starego. Opcje krytyczne nie cieszyły się powodzeniem i oddano na nie oszałamiającą ilość zera głosów. Cieszę się! Następnym razem nie obawiajcie się jednak i głosujcie tak, jak Wam serce dyktuje; kaszubski terror to jedno, ale szczery feedback też się liczy.

Wiem, wiem, był szczery - zatem thanks again! Co do okresu sylwestrowego - jutro zobaczycie doskonałą ilustrację przedstawiającą mnie, młodego archeologa Macieja oraz Vlada odpalających fajerwerki; pojutrze nie wiem, czy zobaczycie cokolwiek - po imprezie wyjeżdżam - ale nie lękajcie się, codzienne wpisy powinny wrócić już w poniedziałek lub wtorek.

Until then - be safe, everyone.

BLOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOP

Kaszubskie sushi!

2011-12-29T20:39:00.004+01:00

Czym różni się sushi kaszubskie od zwykłego? Ano tym, że pakuje się do niego wszystko, co tylko jest pod ręką i może smakować dobrze. Domowym standardem są zawijańce z łososiem, papryką oraz ogórkiem; zazwyczaj towarzyszą im też takie z majonezem staroazjatyckiej marki Winiary oraz paluszkami krabowymi. Paski czerwonej papryki są w sushi naprawdę świetne i polecam łączenie ich właściwie ze wszystkim!

Inną domową specjalnością jest sushi z majonezem i jajkiem na twardo, które stanowi dobry zapychacz i pozwala wszystkim odejść od stołu z pełnymi brzuchami. Eksperymentalnie robiłem też sushi z parówką, ale smak parówy okazał się mało wyrazisty i na jednej próbie się skończyło. Tuńczyk też nie sprawdził się szczególnie dobrze; w smaku był w porządku, ale puszkowane mięso było posiekane tak, że za nic nie chciało trzymać się w środku - nadmiar akrobacji przy jedzeniu nie służy trawieniu. Nieźle wyszły za to robione dzisiaj zawijańce z krewetkami; krewetki po otuleniu ryżem zbiły się w dosyć jednolitą masę i ani myślały wypadać.

Według mojej filozofii, sushi to potrawa dokładnie taka sama, jak kanapka, makaron czy pizza. Nie mam oporów przed rzucaniem na pizzę takich dodatków, na jakie akurat mam ochotę, i sure as hell nie będę powstrzymywał się przed stosowaniem identycznej procedury w odniesieniu do sushi. Ostatnio zastanawiałem się nad dodawaniem owoców, ale czy słodki ananas lub brzoskwinia pasowałyby do słonego sosu sojowego? Tylko kolejne próby przyniosą nam odpowiedź!

Inwigilacja: "Anglista nierychliwy, ale sprawiedliwy" edition!

2011-12-28T13:09:00.009+01:00

Czas na comiesięczną rundę sprawdzania, jakie terminy wyszukiwań sprowadziły tutaj poszukiwaczy prawdy z całego świata! Przed Wami co ciekawsze entries z okresu nieaktywności bloga.

jakie jest sterowanie w pegasusie - nie ma automatycznej skrzyni biegów, są jest za to kontroler kierunkowy, dwa (count'em, two!) guziki akcji oraz klawisze funkcyjne start/select. gdzie przeczytać komiks ścigani - na pewno nie na podłodze empiku, tak bowiem czyta je wyłącznie swołocz; jeśli nie chcesz kupować, to ściągnij chociaż wersję cyfrową i nie wystrzępiaj produktu, który ktoś kiedyś może kupi! Tak czy inaczej, Wanted to klasyczny Mark Millar, dużo krwi, kurew i dosyć płytkiego cynizmu, but it can well be fun if you're into it. Warto jednak orientować się nieco w uniwersum DC, żeby wyciągnąć z Wanted wszystkie aluzje. Stopień orientacji, o którym mówimy, to mniej więcej "wiem, kim są Clayface i Vandal Savage".
simy co to znaczy bah humbug polski - bah, humbug? Postawiłem niegdyś tezę, że wszelkie problematyczne wyrażenia można przełożyć na polski przy użyciu przekleństw. Dobrze wiecie, jakich.
przygotowuję się do egzaminu - I call BS on that, skoro siedzisz przed komputerem - chyba, że to jakaś autohipnotyczna mantra.
koksy świata - this is just too good! Pragnę teraz wejść w posiadanie takiego coffeetable album.
kostium wonderwoman - czy to jeszcze z Halloween, czy szukasz już prezentów świątecznych?
mężczyzna w płaszczu i kapeluszu - Była ciemna i burzowa noc. Mężczyzna w płaszczu i kapeluszu oparł się o balkonową balustradę i pstryknięciem posłał niedopałek papierosa na ulicę. Nagle odwrócił się i wykrzyknął Wasz Bóg jest martwy; ja zajmę jego miejsce! Zaśmiał się po raz ostatni i skoczył w ślad za papierosem.
trust none of what you hear - and less of what you see.
mutanci x men - to urok polskiego, prawda? W oryginale są tylko mutants, przetłumaczyć zaś można to albo na bardziej ludzkie mutanci, albo mniej ludzkie mutanty.
boska torba na laptopa - dzięki! Twoja też z pewnością jest niczego sobie.
demoty o facetach debilach - postaram się wejść w nastrój: wszyscy debile to faceci, ale czy wszyscy faceci to debile? Odpowiedź to oczywiście - teraz wszyscy chórem - po stokroć nie, a zarazem w dwójnasób tak!
asp modelka - po co Ci modelki z ASP? Masz mnie, Zamaskowanego Anglistę. Draw me like one of your French girls!
łodzie podwodne - ależ skąd, Kaszuby nie mają żadnych łodzi podwodnych. None, zero, nada!
ramka ze zdjeciem dla chlopaka - jeśli znajdzie się w niej wspomniany wyżej szkic Zamaskowanego Anglisty, chłopak na pewno będzie wniebowzięty.
znikający koleś - wbrew pozorom, sztuczka z nagłym znikaniem jest bardzo prosta. Robi się to tak: podnosisz łagodnie prawą dłoń, po czym niespodziew
złość kobiety - hell hath no fury like it, wiadomo.
strój Wonder Woman - znowu? Tych wyszukiwań było nieco, skłoniło mnie więc to do marginalnie płytszej refleksji. W kulturze masowej wydaje się funkcjonować pogląd, że dla comic book readers czy innych geeks stroje ulubionych bohaterek są czymś wyjątkowo hot. Po części pewnie dlatego, że przeważnie są albo skąpe, albo to skintight spandex, ale mimo to zupełnie nie wyobrażam sobie pójścia do łóżka z kimś odstawionym na modłę Wonder Woman, Phoenix czy Catwoman. It would just be too freaking weird. Catwoman jeszcze pół biedy, bo ona nosi w zasadzie po prostu skórzany kombinezon, ale chyba umarłbym ze śmiechu po dołożeniu do tego maski z kocimi uszami. Just think about it! Podsumowując powyższy too much information time, ludzie lubią różne rzeczy, ale wszyscy na pewno jesteśmy wartościowi - na swój sposób*.
kot aryjski - znany w ciemnych spelunach Internetu jako kitler. Oto on:
Kitler to jednak zasadniczo stara rzecz, krąży po internetowych bezdrożach już dobre pięć-sześć lat. Oto daję Wam więc prawdziwie aryjskiego kota!
Neat, huh? Zdjęcie nie zostało wykonane na Kaszubach.*
kolacja z rodziną - that's sort of tame!
kobiety gwałcone przez dentystę - ...and this is not. Thanks for staying classy, Internet.
subtelny rasizm - that's sort of subtle!
ku klux klan oj tam oj tam - ...and this is not. Czuję się jak w segmencie Ulicy Sezamkowej.
rodzaje ujęć w Książe Persji - ignorowanie odmiany tytułów to jeden z moich pet peeves. Albo w filmie "Książę Persji", i jest OK, albo w Księciu Persji, i też jest dobrze.
maska przebranie putin - lepiej tego nie rób, jeszcze capną Cię specsłużby.
ogon jenota - Jenot jest hardcore.
rama zombiaków- jak zbiera się zombi? - what is this i dont even
tłusty spaślak - wygląda na to, że masz pleonazm. Nie martw się; mogę to wyleczyć.
jaki parapet do salonu - nieoheblowane deski dodadzą salonowi westernowego uroku i zniechęcą dzieci do siadania na parapetach!
"zamaskowany" jaka to część mowy? - imiesłów przymiotnikowy bierny. Nigdy nie mów, że niczego się tutaj nie nauczyłeś!
do mnie moja desko silver surfer - okazało się, że to taki parodystyczny pasek komiksowy: Silver Surfer wygłasza powyższe zawołanie, ale zamiast jego kosmicznego środka transportu przybywa do niego pani z mało rozwiniętym biustem. A real kneeslapper, ain't it? Miejmy nadzieję, że kiedy lokalna popkultura przyzwyczai się bardziej do superbohaterów, to i żarty z nich będą lepsze!
erich von daniken dzień w którym przybyli bogowie - najnowsza książka Danikena jest o mitologii greckiej, might be fun.
jak nazywa się piosenka z wrestlemani 27 na początku - nie wiem, ale była przeamerykańska.
marek sołtys anglista - trzy osoby czy jedna? Wy osądźcie.
problem filozoficzny - if two witches were watching two watches, which witch would watch which watch?
dywan superman - bardziej płaski niż deska Silver Surfera!
czy ktoś wysyłał omnadren do irlandii - ...zapytał handlarz sumplementów Zenek, widząc gwiazdę WWE Sheamusa.
plakaty propagandowe na temat oszczedzania
co żują araby - mutanci/mutanty, Arabowie/Araby. Dehumanizacja w pełnej krasie!
szyderstwo - wcale nie, oceny na tym blogu są może subiektywne, lecz bardzo rzeczowe!*
koles z krawatem - noszę wyłącznie czerwone krawaty. I to nie dlatego, że wzoruję się na filmowym The Spirit, który miał podobny gust - po prostu ta czerwień zawsze wydaje się taka dynamiczna i aktywna!
gwałt u dentysty - OK, poważnie, czy to jakiś hit Internetu? Sam zacząłem nawet szukać, ale nie znalazłem żadnej głośnej sprawy medialnej, która byłaby z tym związana. Zaśpiewajmy zatem razem: The Internet is for Porn!
hej troche tolerancji - ależ wcale Cię nie osądzam; chcesz sobie szukać gwałtów u dentysty, droga wolna!
rama lama ding dong - to już zdecydowanie bezpieczniejszy grunt. Ależ to była urocza pioseneczka! ŁooOOOoooOOOooo!
Undertaker mial wejscie Chopina - jestem w stanie w to uwierzyć, Marsz pogrzebowy to w końcu jego klimaty.
wiosenne przycinanie drzew - ciekawe, co dzieje się z drzewami pod moją starą stancją. Na Kaszubach drzew się nie przycina, a wyłącznie zrąbuje - zanim zarosną nasze z trudem wyrwane lasom uprawne poletka.
czy krokiety beda dobre trzymane w lodowce 4 dni - będą, na pewno będą! Zjedz je!*
jestem anglistą i czuję się wypalona - Now, I can provide you with a highly flammable liquid which is sure to... reignite your fire!
gra jedzie ludzik na wózku ze sklepu - pod moją pierwszą stancją - taką zupełnie pierwszą - znajdowałem czasem sklepowe wózki z TESCO. Pijani studenci zabierali je spod pobliskiego hipermarketu i jeździli w nich nocami, powodując nieziemski rumor.
jak sie nazywa mini gra w ktorej sie skakalo ludzikiem po platformach - Mini Mario?
przepowiednia o zabiciu znanego człowieka - w końcu nieznanym ludziom nikt publicznie nie przepowiada śmierci.
film na podstawie komiksu o diable - pewnie Hellboy, ale może znalazło się coś jeszcze?
"one-two punch" tłumaczenie OR polsku OR znaczenie OR znaczy - doskonale posługujesz się wyszukiwarką, zasługujesz na nagrodę! Klasyczny one-two punch mamy wtedy, kiedy w krótkim odstępie czasu najpierw otrzymujemy jedno (żart/złą wiadomość etc.) i myślimy, że to już wszystko, aż tu nagle rozmówca dokłada do tego jeszcze drugie, przeważnie mocniejsze. Przepraszam, upuściłem garnek z rosołem, który miał być na obiad. A, i spadł mi na Twojego kota.
Na ilu okładkach w czerwcu pojawi się Cameron Diaz 2011 - takie celebrity news to raczej domena św. Joanny. O ile lubi Cameron Diaz. Głowy nie dam!
korepetytantki porno - zły adres po raz kolejny; co dzieje się na korepetycjach, zostaje na korepetycjach.
sedzia krzyczy na kaczora donalda komiks - to będzie mniej więcej jedna trzecia komiksów z Donaldem. Dodaj chociaż, jaki sędzia i za co!
o co chodzi w tej wrestlemanii przeciez walki są ustawiane - chodzi o showmanship and a spectacle of suffering, jak twierdzi Marta z Mazowsza. Poza tym, jest różnica pomiędzy staged i fake. Nie da się udawać, że bycie rzuconym przez liny nie boli.
mieszkanie służbowe dla anglisty - serio? To musi być niezła fucha.
zespół hazard z zielonej góry - o zespole Hazard, chociaż nie wiem, skąd: "Najważniejsze atuty zespołu to: rozbudowany, 6-osobowy skład, umiejętność prowadzenia imprez rozrywkowych, różnorodny repertuar, dobre nagłośnienie, kultura osobista, motywacja do pracy oraz poczucie humoru..Szeroko pojęta muzyka taneczna stanowi największy procent produkcji estradowej Hazard-Band’u."
zamaskowani wrestlemani - są gwiazdami lucha libre, meksykańskiej odmiany wrestlingu.
jaki jest cel segregacji? - mówimy o segregacji ludzi czy odpadów?
angliści to ciule - love ya too, buddy.
porno z korepetytantka - huh, so you're a determined guy. Jeśli jesteś starszym nauczycielem i kręcą Cię uczennice, to chyba kiepska sprawa. Jeśli jesteś uczniem i kręci Cię pani udzielająca zajęć, to spróbuj "z korepetytorką". A poza tym naucz się angielskiego, całe porno świata jest po angielsku.
jakie filmy były nagrywane w gdyni - nie wiem, ale trzeba nakręcić film o katastrofie UFO w Gdyni. To był Roswell-class incident, a jak o tym cicho! Tuszowanie informacji musiało byc pierwsza klasa.
kim jest wasp z avangers - Wasp, w cywilu Janet van Dyne, to partnerka Ant-Mana, pod którym to pseudonimem kryje się naukowiec Hank Pym. Para ta przy pomocy tzw. Pym particles może dowolnie zmieniać swój rozmiar - od mikroskopijnego po naprawdę ogromny. Wasp posiada skrzydła i energetyczne "żądło", co brzmi trochę bardziej ekscytująco, niż hełm pozwalający na kontrolowanie mrówek, który nosi jej mąż. Swego czasu Wasp - projektantka mody - miała też zabawny gimmick - bardzo często zmieniała stroje.
Zachęcam do powiększenia! Ja zapamiętałem Wasp ciepło z racji na pozycję etatowej krótko ściętej brunetki w składzie Avengers, ale od tego czasu Wasp umarła i Ant-Man przejął jej codename, by uczcić jej pamięć.
nozyce do ciecia owiec - posłużą do ścięcia obciachowej kity Vlada, jeśłi spoimy go dobrze na imprezie sylwestrowej!
stroj bawarski - lederhoseny oraz śmieszne szelki? Czy to strój tyrolski?
gierka z pegazusa z facetem w bloku z winda- Elevator Action. Powiem Ci to z miejsca, grałem w nią namiętnie jako dzieciak.
gotowany swinski leb przepisy - z gotowanego świńskiego łba robi się tradycyjnie zylc.
zarzygany kukiełka - Jacek i Agatka idą na studia.
pieprz babe masturb movie - cześć, miło mi Cię poznać. Jestem Zamaskowany Anglista.
wiecie jaki tytuł nosi muzyka z czołówki domu nad rozlewiskiem? - nie, powiedz!
youtube.flotki porno - te flotki są dużo bardziej interesujące, niż reszta terminów. Chyba że to po prostu literówka i miały być fotki. L i O sąsiadują ze sobą na klawiaturze, więc...
cały komiks z kaczorem donaldem - przy odrobinie wysiłku znajdziesz w sieci całe zeszyty komiksów Carla Barksa. Warto.
wymierne efekty pracy anglisty - zawsze mnie cieszy, kiedy uczniowie wychodzą z zajęć mądrzejsi. Czuję, że przykładam wtedy własną cegiełkę do procesu rozwoju gatunku ludzkiego i tym właśnie oddalam nadciągającą apokalipsę. To nasza odpowiedzialność jako anglistów.
co z dalszym ciągiem animowanych avengers - nie wiem, ale dzięki za przypomnienie, muszę kiedyś obejrzeć w końcu ten serial!
"patka-łopatka" ass - patka-łopatka to Internet handle nieletniej czytelniczki bloga, miejże więc nieco przyzwoitości!
kobita przymierza majtki - zawsze robiłem sobie jaja z tego, że terminy wyszukiwań są bardzo porn-focused, ale drodzy goście, tym razem przechodzicie samych siebie.
Philips GoGear RaGa z radiem czy bez - z. Po niemal roku użytkowania nadal jestem bardzo zadowolony z odtwarzacza; polecam!
w którym odcinku domu nad rozlewiskiem ona jest z tym gościem głuchoniemym? - w pierwszym.
krewetki lubicie? - lubimy, towarzyszu!
w rękach kaczora - komedia z Kaczogrodu czy cięta political fiction?
stroj bawarski - dlaczego znowu ktoś szuka... oh, right.
...i to było z domyślnym filtrowaniem. Gdzie ja się uchowałem taki niewinny? Szybki google search stroju bawarskiego ujawnił, że nie chodzi wcale o niemieckie tradycje, a o biuściaste kelnerki. Enjoy, I guess?
kura koks - gdyby młody archeolog Maciej nie pompował swoich kur koksem, pewnie częściej znosiłyby jaja. Z drugiej strony - nie mógłby ich wtedy zaprzęgać do pługa, jak teraz.
MIKOŁAJ HARDCORE - GIVES THE MOST EXTREEEEME PRESENTS! TOTALLY RAD!
ile było ludzi na wrestlingu w gdańsku - prawie cała sala.
żule żebraki - mutanty/mutanci po raz kolejny.
mops grafika - masz na myśli psa czy Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej?
penis po metanabolu - chyba nie odpada?
aktorki vintage - o, pewnie kolejny entuzjasta pornu, ale przynajmniej z klasą. We wszystkich terminach wyszukania będę już widział porn.
demon nieczystości - a nie mówiłem? To na pewno jakiś Japanese tentacle demon.
po czym poznać że zaczyna się poród - what, haven't you seen any romantic comedy ever? Poród zaczyna się od tego, że wsiadasz do taksówki.
jak nazywa sie zabawka stojaca na stole w iron man 2 - był tam taki gadżet z delfinami, dobrze pamiętam? To pewnie jakaś wariacja na temat kulek Newtona.

That was harsh! Okazuje się, że społeczeństwo w czasach kryzysu poszukuje więcej porno. Czy obserwacja ta wystarczy, by dostać kolejny dyplom magistra - z socjologii, powiedzmy? Żeby tak się stało, będę musiał przeprowadzić badania także za miesiąc. Do usłyszenia zatem!

Rewriting history, day after day!

2011-12-27T13:58:00.003+01:00

Ale obciach! Czekałem bite dziesięć miesięcy, żeby zamieścić ten kawałek na święta, a kiedy wypadł świąteczny Muzyczny Poniedziałek, to oczywiście nie zorientowałem się, że to już ten dzień tygodnia. Nic to! Ogłaszam, że Muzyczny Poniedziałek jest dzisiaj - i zakrzyknijmy wszyscy oi to the world!

Oi oi! Piękna i życiowa świąteczna historia, warto się wsłuchać - i nie ma rady, końcówka tego teledysku jest dla mnie bardziej napełniona świąteczną radością, niż wszystkie szopki świata! Czy Wam też przed punkowym teledyskiem wyświetliła się reklama coca-coli? To takie rozczulające!

Oi to the world and everybody wins!

A spectacle of suffering!

2011-12-26T17:20:00.002+01:00

Dla niektórych rodzin Święta to kolędy i pasterka. Dla innych - Last Christmas i Kevin sam w domu. Dla nas to moonshine and poker. Nie podkopuję tutaj validity żadnego z tych podejść, zauważam tylko, że nasze przynosi nam masę radochy!

Marta z Mazowsza prosi też mnie o zamieszczenie, a Was o rozważenie poniższych słów Barthesa:

There are people who think that wrestling is an ignoble sport.
Wrestling is not a sport, it is a spectacle, and it is no more ignoble
to attend a wrestled performance of Suffering than a performance
of the sorrows of Arnolphe or Andromaque.

Pamiętajcie też, nawet samo WWE określa wyświetlane regularnie wrestling shows nie jako wydarzenia sportowe, a jako serial sportowo-przygodowy. Odchodzi się też od samego słowa wrestler, tak naprawdę; jeśli posłuchacie kiedyś komentarza z meczu, to jest ono z niego podejrzanie nieobecne. O występujących mówi się po prostu superstars, żeby odejść jeszcze dalej od tego sportowego zamieszania.

Ryby nakarmione, wracam na dół do karcianego stołu! Mam nadzieję, że nikt nie podkradł mi żetonów.

Świeta trwają!

2011-12-25T19:23:00.003+01:00

Siedzę z rodziną i zajmujemy się zabawami logicznymi - ciocia wytrzasnęła skądś pudło pozornie niemożliwych do rozczepienia drewnianych klocków, które należy rozczepić bez dokonywania trwałych zniszczeń. Fun for all ages! Wyszliśmy też na wieczorny spacer i dzisiaj oficjalnie po raz pierwszy założyłem płaszcz i kapelusz. Śniegu nie mamy żadnego, kropi okazjonalny deszczyk; temperatura trzyma się twardo na poziomie czterech stopni. Podczas spaceru wpadliśmy na stojącego w cieniach Kaszuba, który wycinał kolędy na harmonijce. Duch mojego small town nie ginie!

Piszę takimi telegraficznymi hasłami, bo nie chcę siedzieć niepotrzebnie przy komputerze - szczególnie, że rodzina postanowiła obejrzeć horror Istota (Splice), który swego czasu bardzo mi się spodobał. Ciocia nadal bryluje; gadaliśmy o naszych ulubionych odcinkach Archiwum X, jako że jest starą fanką. Jej to ten z grzybami rosnącymi w krtaniach ofiar; mój to Darkness Falls, ten z zaginięciami drwali i tajemniczymi owadami, które są aktywne tylko w ciemności. No, nakarmię jeszcze ryby i wracam na dół, a Was zostawiam z takim oto obrazkiem!Girlsy są najwyraźniej bardziej lotne i im przypominać nie trzeba.

Small town, saturday night #2 - wydanie wigilijne!

2011-12-24T14:33:00.005+01:00

So, first things first.
Teraz zakrzykniecie oburzeni: whatcha playin at, fool? Wiglia wigilią, ale miało być "Small town, saturday night", gdzie głupie fotki z Kaszub? Ja odpowiem Wam na to, że świąteczny Spider-Man akurat dobrze nas wprowadzi w ich tematykę. Behold!
Takie ogłoszenia znalazłem, kiedy wróciłem akurat z Polski. Występ Spider-Mana niestety mnie ominął, ale po stanie plakatu widać, że sprowokował on gniew kaszubskiej społeczności - po raz pierwszy w Polsce? Faux pas, Piterparker, faux pas. Swoją drogą, oglądaliśmy kiedyś z Vladem i Młodym Archeologiem Spider-Mana z włoskim dubbingiem; wszyscy cały czas krzyczeli i zwracali się do głównego bohatera jednym scalonym słowem Piterparker!
Trochę zdrowej cenzury nikomu jeszcze nie zaszkodziło, postanowiłem więc urozmaicić moje cenzorskie obowiązki szaleństwami w profesjonalnym programie graficznym MS Paint. Efekt jest zarazem kaszubski i świąteczny!

Anyways, szkoda że Piterparker wyjechał od nas tak szybko, mieliśmy szansę na klasyczny superhero team-up. Może nadal podróżuje po świecie? Może to on będzie Waszym niespodziewanym gościem przy wigilijnym stole? Na pewno nie będę nim ja, bo przygotowane u nas w domu jedzenie wygląda zdecydowanie zbyt dobrze, by gdziekolwiek się ruszać!

Pożegnam dziś każdego i każdą z Was z osobna pięknymi, tradycyjnymi kaszubskimi życzeniami. Otóż widzicie, przed wigilijną wieczerzą starzy Kaszubi spoglądali zazwyczaj na suto zastawiony stół, wspominali wydarzenia mijającego roku, po czym patrzyli sobie głęboko w oczy i mówili: nażryj się.

Czego i Wam dzisiaj życzę, w jak najprzyjemniejszej domowej atmosferze!

Wizytówki!

2011-12-23T16:19:00.008+01:00

Good evening, Kashubia!

Jakiś czas temu miałem wykopać trochę osobliwych roślin, które wyrosły u nas w ogrodzie. Kopanie było całkiem przyjemne - jak każda praca fizyczna wykonywane zresztą z Coast na uszach - ale pod sam koniec kaszubskie rośliny przypuściły kontratak; szpadel utkwił pomiędzy kłączami, a trzonek zwyczajnie trzasnął w moich - jak się okazuje - nadludzko potężnych łapach.

Long story short, zdecydowałem się podejść do znajomego, który zamiast wyjeżdżać jak frajer z Kaszub został na nich i z pomocą rodziny otworzył sklep ogrodniczy. W pewnym oparciu o fakty umówmy się, że nazywają go Niedźwiedziem. Otóż zawiadomiłem Niedźwiedzia poprzedniego dnia, że chcę wspomagać lokalny biznes i wpadnę do niego po trzonek; przy okazji pogadaliśmy nieco i okazało się, że od czasów matury trzyma on jeszcze jakieś moje książki. Jakie? Cholera wie, ja już na pewno dawno zapomniałem, ale Kaszubi są znani z uczciwości*. Pogratulowałem Niedźwiedziowi ładnego widoku w miejscu pracy - ma kasę vis a vis okna i oszklonych drzwi, super - on zaś podzielił się ze mną refleksją, że gdyby nie wiedział z innych źródeł, że chodzące przed jego sklepem dziewczyny to gimnazjalistki, to nigdy w życiu by się nie zorientował. Czy mówił to z żalem, czy z rozrzewnieniem trudno stwierdzić, bo Niedźwiedź - jak wypada - jest solidnie zarośnięty. Książek niestety zapomniał zabrać, ale wymieniliśmy się wizytówkami.

Naszła mnie wtedy refleksja - niedawno jeszcze pluliśmy na pociągi i chowaliśmy się pod mostem, a teraz wymieniamy się wizytówkami! Świat poszedł naprzód, zdecydowanie.

Kiedy zaś maszerowałem do domu z trzonkiem w ręku, zauważyłem leżące na chodniku kluczyki do samochodu - promocyjnie spięte od razy z kluczami od domu. Jako że Kaszubi są niezwykle uczciwi*, a karteczki z adresem niestety nie było (wpadłbym pewnie na kawę w okolicach drugiej nad ranem), zostawiłem cały pęk w rejestracji pobliskiego ośrodka zdrowia. Pani w okienku zasugerowała mi, żeby dorzucić do kluczy swój telefon, gdyż - jak powiedziała - no jak świat światem, przynajmniej by się "dziękuję" należało. Wizytówka była więc po raz kolejny jak znalazł.

I jakżeby inaczej, wieczorem tego samego dnia otrzymałem telefon od właścicielki kluczy. Pani w recepcji powiedziała jej najwyraźniej, że zwrócił je czarujący nieznajomy w masce, otrzymałem zatem wylewne podziękowania i życzenia wesołych świąt. Znaleźnego niet, ale dobra karma jest wystarczającą nagrodą sama w sobie. Small town superheroing.

Jeśli po całej tej historii wykrzykniecie matko droga, ja też potrzebuję wizytówek!, to mogę polecić firmę VistaPrint. Bombardowali mnie swego czasu spamem z ofertą darmowego wyrobienia 250 sztuk, więc w końcu postanowiłem call them on that. Proces przebiegł mniej więcej tak:

VP: Zrobimy dla Ciebie 250 wizytówek za darmo!
ZA: Oh yeah? No to zróbcie, śmiało, to na pewno jakiś przekręt!
VP: Oh yeah? No to masz 250 darmowych wizytówek, i co Ty na to?

Zgadza się, trzeba zapłacić za przesyłkę (w granicach normy) i opcjonalnie można sypnąć też groszem na bajery (ja wybrałem ładniejszy rewers za dodatkowe 8 zł), ale koniec końców i tak zapłaciłem w okolicach 20-30 zł, a wizytówki sprawdzają się A-OK.

* - nawet nie muszę tłumaczyć tej gwiazdki, prawda? To chyba naturalna ewolucja interpunkcji; widzimy ten znak i wiemy, że oznacza yeah, right**.

** - yeah, right. Gotcha!

Nic nie mówi "święta" tak, jak...

2011-12-22T20:01:00.003+01:00

...wyrzucanie kocich gówien. Przyszedł czas przedświątecznych porządków, jednym z moich zadań było więc opróżnienie kuwety stojącej w piwnicy. Czego smęcisz, Anglisto!, powiecie; chyba wszyscy właściciele kotów muszą to robić. I jak zwykle macie rację, tyle tylko, że na Kaszubach - jak w Teksasie - everything is bigger. Kuweta z piwnicy nie jest rozmiarów tacki pod sernik, a piaskownicy dla małych dzieci. Choćbym łykał koks trzy tygodnie, i tak bym jej nie podniósł - musiałem więc cierpliwie przerzucać łopatką piach z gównami do wiader, a następnie wysypywać to wszystko za płot. Dlaczego za płot? Bo jestem hojny, a jak inaczej okazać sympatię, niż użyźniając cudzą ziemię.

Z serii "pierwsze zajęcia" - przybył dziś do mnie WMF, Właściciel Małej Firmy. Mała firma funkcjonuje prężnie w jednej z sąsiednich wiosek, a facet chce nauczyć się angielskiego przynajmniej na tyle, żeby na początek móc zamówić kawę podczas zagranicznych wojaży. Zaczęliśmy zatem zupełnie od zera, i chociaż WMF naturalnym talentem nie jest, to nadrabia to dociekliwością i chęcią nauki. Zawsze jest wygodne, kiedy uczeń sam potrafi powiedzieć ej, tego nie łapię chyba, zamiast siedzieć i liczyć na to, że nikt nie zauważy, a ten materiał na pewno też nie jest taki ważny. Na koniec spotkania otrzymałem też niemal podwójną stawkę, ale to już mniej hojny gest, a bardziej zadatek na poczet kolejnych zajęć.

Świąteczne zajęcia na całego, poza tym. Choinka ubrana, mak zmielony (jak co roku, bardzo mnie to zrelaksowało), prezenty pokupowane, porządki niemal skończone. Jutro około południa przybywają do nas dziadek i ciocia - polska gałąź naszej rodziny - będzie więc stopniowo mniej pracy, a więcej picia. Czego i Wam życzę, odmeldowując się!

Idą święta!

2011-12-21T18:46:00.003+01:00

Wczorajsze spotkanie było bardzo sympatyczne, choć większość gości przetrwała je właściwie o suchym pysku! Okazało się, że Vlad jest jak zwykle na antybiotykach, a młody archeolog prowadzi, więc ponury obowiązek dojenia piwska spadł na moje barki. Samemu to jednak nie to samo; osuszyłem dwa Portery i nowe piwo Żywiec Bock, które też było całkiem niezłe - pozostanę jednak lojalny wobec Portera.

W trakcie spotkania miała miejsce tradycyjna wymiana darów; wróciłem do domu bogatszy o anglojęzyczną historię Stanów (bardzo ładnie wydaną, aż kusi do czytania; nie to, co te cegły, z których zakuwałem na pierwszym roku studiów!), winyla z największymi hiciorami Boney M (w tym nieśmiertelne klasyki Daddy Cool i Ma Baker), który jak nic będzie wirował na talerzu podczas sywestrowej imprezy oraz - uwaga - grę planszową Zaczęło się w Polsce. O grze tej już kiedyś pisałem; razem z młodym archeologiem Maciejem braliśmy bowiem udział w konkursie historycznym, w którym można było ją wygrać. Obaj zwyciężyliśmy, a organizatorzy zadzwonili do nas z pytaniem, czy wolimy grę w wersji anglojęzycznej, czy polskojęzycznej. Młody Maciej zapragnął bawić się w mowie Piastów, mnie studia zobligowały do wyboru angielskiej - nie miało to jednak żadnego znaczenia, bo koniec końców młodemu Maciejowi przesłano wersję angielską, a mnie, żeby ładnie powiedzieć, przesłano przysłowiową figę z makiem. Młody archeolog postanowił jednak naprawić dziejowe niesprawiedliwości i przekazał swoją kopię mnie, lokalnemu człowiekowi od planszówek!

Grę dopiero co przejrzałem i zapowiada się na wyjątkowo obrazoburczą zabawę! O ile nic nie pokręciłem, gra - doceńmy to - jest podróbą gry Magiczny Miecz, będącej podróbą gry Magia i Miecz, będącej podróbą gry Talisman. Mniejsza już jednak o dyskusje nad prawami autorskimi; pomyślcie sobie, że przygodową grę, w której awanturnicy zbierają miecze i amulety po to, by walczyć z potworami przetłumaczono na pozycję, w której ksiądz, student, nauczyciel i aktor pospołu kolekcjonują noże i karabiny, żeby walczyć z menelami i SB. Poważnie. Trudno więc powiedzieć, czego spodziewać się po rozgrywce; albo będzie to najlepsza gra na świecie, albo wprost przeciwnie. Dodam może tylko, że jedną z kart przygód jest na przykład pobyt w Auschwitz; rzuć kostką i sprawdź, co się z Tobą stanie. Różne wyniki na k6 odpowiadają na przykład utracie punktów życia, śmierci przyjaciela czy udanej ucieczce. Fun fun fun, a w późniejszej fazie gry można też zaliczyć bycie internowanym. Przejrzę chyba pudełko do końca i narobię skanów co lepszych kart!

Miałem też dzisiaj kolejne zajęcia z MO, Małżeństwem z Okolicy. Końcówkę spotkania poświęciliśmy na powtórkę i praktykę metodą Callana, która to metoda natychmiast zdobyła serca MO. Heck, spodobało im się na tyle, że zajęcia przeciągnęły się dłużej i zainkasowałem niemal podwójną stawkę. Oczywiście, to oni sami ją zaproponowali, a mi nie wypadało odmówić! Dobrzy ludzie, dobrzy ludzie; to też potraktuję jako prezent na święta.

Dzisiaj pędzę na przedświąteczne spotkanie z Vladem i młodym archeologiem Maciejem...

2011-12-20T15:33:00.002+01:00

...ale za to dam Wam panel, który trudno przebić:
Let fops and dandies bridle at the smell of a true man! Zobaczymy, jak zareagują na niego moi kaszubscy kompani.

Przybywam, by zaspokoić Wasz głód country!

2011-12-19T15:20:00.003+01:00

Nakarmię Was na przykład takim oto sympatycznym kawałkiem:

Kawałek ten był jednym z wielu, które można było usłyszeć w stacjach radiowych starej, lecz jakże dobrej gry GTA: San Andreas. Jej tematyka kręciła się raczej wokół czarnego getta i miejskich wojen gangów w latach '90, ale nic nie stało na przeszkodzie, by stanowiącego nasze alter ego Afroamerykanina przebrać z domyślnych łańcuchów i workowatych portek w kowbojskie łachy i kapelusz! Good times, good times.

Huzzah!

2011-12-18T14:54:00.006+01:00

Dawczyni Połowy Moich Genów dała mi dziś kilka kostek czekolady, na co odpowiedziałem jej, że jest zbyt dobra. W odpowiedzi zauważyła, że daje mi tę czekoladę dlatego, że jest przeterminowana już od maja; zjadłem i nie padłem, więc resztę skonsumujemy pewnie do kawy.

Anyways, what's crackin'? Skończyłem już niemal świąteczne zakupy; łaziliśmy wczoraj z Vladem po centrum Gdyni i nadużywaliśmy gościnności księgarń. W jednej sprzedawczyni usiłowała sobie przypomnieć tongue-twister z she sells seashells; błysnąłem spod mojej konspiracyjnej czapy, że jestem anglistą i chętnie pomogę. Pani się ucieszyła, ja się ucieszyłem, wszyscy poczuli się spełnieni. Gorzej było w innej księgarni, w której zacząłem przeglądać niewystawione jeszcze pozycje w pudłach pod półkami; podskoczyła do nas antyczna księgarka i zaczęła się oburzać, że przecież nie wolno. Vlad twierdził, że widział, jak pani żyłka skacze, ja zaś - kucając przy pudłach - przeprowadziłem z panią najbardziej znudzony dialog, jaki tylko mogłem ("ech, tutaj przynajmniej komiksy nie są zafoliowane, muszę zobaczyć, zanim kupię" "czyli tutaj są tylko kopie pozycji, które są już wystawione? ooo" "a znajdzie się coś dla młodszej siostry? szukam tego i tego"), so that was kinda fun. Sprzedawczyni miała jednak urok kucharki z GSowskiej stołówki, zdecydowaliśmy się więc zmienić lokal.

Zadumałem się właśnie nad słowem ekspedientka. W spożywczaku - owszem, w papierniczym czy w obuwniczym - czemu nie, w żelaznym - na upartego też. Gdzie właściwie kończy się zakres tego słowa, że w stosunku do księgarni, kiosku czy supermarketu nie przyjdzie nam ono raczej do głowy? W tym ostatnim przypadku to w miarę jasne, bo tam nikt nam nic osobiście nie sprzedaje, a jedynie kasuje należność.

Anyhoo, postanowiłem kupić młodszej siostrze dwie książki Pratchetta; jest w takim wieku, że powinny do niej trafić. Nie chcę tutaj pluć na Terry'ego jadem, ale po skończeniu liceum jakoś już nie bardzo mogłem go strawić - niech więc młoda korzysta, póki może. Zawsze miałem wrażenie, że facet pisze sympatyczne fabułki i umie nadać opowiadanym historiom taki miły, ciepło ton, ale do prawdziwego śmiechu chyba nigdy mnie nie doprowadził. Do uśmiechania się pod nosem - na pewno, ale chyba nigdy do klasycznego laugh out loud. O dziwo, już lepiej udawało się to staremu, dobremu Stephenowi Kingowi - podejrzewam więc, że chodzi głównie o jednorodność tematyczną. U Pratchetta pamiętam głównie "humor humor humor humor", linię prostą, u Kinga zaś raczej "obyczajówka horror psychologia terror humor", wykres dużo ciekawszy. Jeden odpowiednio wstawiony żart potrafi ubawić czasem lepiej, niż cała książka humorystyczna - po kilku stronach łatwo stać się po prostu desensitized. Wracając jednak do prezentów - młoda dostanie Morta i Muzykę duszy; pierwszą, bo była dobra (o ile dobrze pamiętam!), drugą zaś głównie z racji na nastoletnią protagonistkę, bo czy była dobra, nie pamiętam ani trochę. Pamiętam za to, że na jej podstawie zrealizowano miniserial animowany, który wspominam całkiem ciepło - ale było to dawno, dawno temu.

Z zupełnie innej beczki - podczas przedświątecznych porządków znalazłem w pokoju małą kryształową piramidę. Postanowiłem urządzić sobie reenactment wszystkich teorii Danikena i wrzuciłem ją do akwarium. Nich teraz ryby dociekają istnienia pozaakwaryjnej inteligencji, która stworzyła tę tajemniczą strukturę!

A na sam koniec: http://www.humblebundle.com/. To akcja charytatywna, w której można kupić pięć gier niezależnych twórców za taką kwotę, jaką uznamy za stosowne - nawet jednego amerykańskiego centa, if ya a cheap bastard. Ofiara powyżej 5.33$ (generalna zasada to "powyżej kwoty średniej wpłaty") pozwala jednak otrzymać dwie dodatkowe pozycje, jedną z których jest wzbogacona wersja klasycznej freeware'owej platformówki Cave Story. Kupione gry można, oczywiście, aktywować na Steamie - a że część z zysków idzie na cele dobroczynne, to naprawdę można tego piątaka wysupłać!

Pełna wersja Cave Story - klasyczna, nie ta "+" z dodatkowymi bajerami, którą możemy kupić - jest dostępna tutaj. Spróbujcie, jeśli lubicie klasyczne platformówki, bo nie zna życia, kto nie został zaatakowany przez wielki toster krzyczący "Huzzah!"

Small town, saturday night #1

2011-12-17T16:57:00.002+01:00

Narobiłem nieco fotek z rodzinnego miasteczka i okolic, więc dlaczego by się nimi nie podzielić? Taki na przykład znak można znaleźć u nas przy jednej z rozkopanych dróg:Oburzeni z Kaszub! Wielkie ruchy społeczne dotarły i do nas. Swoją drogą, podoba mi się też zidentyfikowanie figurki ze znaku jako grabarza.

Z promocyjnego kosza: Zeno Clash

2011-12-16T11:42:00.002+01:00

W dzisiejszych czasach nie trzeba już przeglądać koszy w hipermarketach w poszukiwaniu czegoś, w co można by pograć; wystarczy od czasu do czasu zalogować się na platformę Steam, która codziennie raczy nas innymi promocjami! Co jakiś czas zdarza mi się upolować tam jakiś tytuł, i przeważnie płacę za taką przyjemność od dwóch do pięciu euro.

Cały ten biznes z promocjami jest o tyle ciekawy, że często przeceniane są tytuły mniejszych studiów lub zwyczajnie mniej popularne. Pozwala to często odkryć perełki, których istnienia nawet by się nie podejrzewało! Umówmy się więc tak: ja będę skrobał sobie tutaj wesoło o rzeczach, które mi się spodobały - a kiedy ponownie będą w promocji, zawiadomię Was o tym na Facebooku. Gra? Pewnie, że gra; wiedziałem, że się dogadamy. Grą na dzisiaj jest...

Cena promocyjna: 2,49 euro

Kiedy śpię za długo, mam zawsze szaleńczo dziwaczne i surrealistyczne sny. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłem zapowiedzi Zeno Clash, poczułem, że ktoś właśnie wziął jeden z takich snów i przyoblekł go w tysiące linijek kodu – tak, żeby można go było przeżyć na życzenie!

Od strony tematycznej gra ta pozwala nam wejść w skórę mężczyzny o imieniu Ghat, który jest synem ptasiokształtnej hermafrodytycznej istoty znanej jako Father-Mother. Ghat popełnił najwyższą zbrodnię, jaka jest możliwa w jego anarchistycznej rzeczywistości – targnął się na życie Father-Mother – w rezultacie czego na jego życie zaczynają dybać dziesiątki jego zdeformowanych braci i sióstr. Ghat daje więc dyla z zasiedlonego przez swą rodzinę miasta i rusza w podróż, która zawiedzie go – całkiem dosłownie – na sam koniec świata i z powrotem.

Od strony mechanicznej gra jest uwspółcześnioną wersją gatunku beat’em up, którym to – o ile mieliście dosyć szczęścia – mogliście napawać się na stojących w zadymionych budach automatach. Każda nowa lokacja rzuca naprzeciw naszemu protagoniście grupę przeciwników, z którymi trzeba się rozprawić przy użyciu własnych rąk i nóg. Zapomnijcie jednak o matriksowych akrobacjach; Ghat posługuje się wyjątkowo prostym i życiowym – chciałoby się powiedzieć "kaszubskim" – stylem. Walka zaczyna się przeważnie od krótkiej wymiany prawych prostych z przeciwnikiem; jeśli przytłoczymy oponenta ofensywą lub złapiemy go na błędzie w blokowaniu, możemy go ogłuszyć. Wtedy łapie się delikwenta za kudły, tłucze go kolanem w nos – raz, drugi, trzeci – i rzuca na ziemię, żeby szybko dopaść do niego i zacząć zaoferować leżącemu kilka sympatycznych kopów w brzuch czy żebra. Walki są bardzo szybkie, odpowiednio trudne i naprawdę satysfakcjonujące.

Jest to niewątpliwą zaletą bardzo śmiałej decyzji, którą podjęli twórcy: zamiast obserwować poczynania Ghata z boku, jak przyjęło się kiedyś, lub z bardziej współczesnej perspektywy trzeciej osoby, wskakujemy po prostu w jego skórę i doświadczamy akcji oczami bohatera. Czyni to cuda, jeśli chodzi o napięcie: jeśli walczymy z kilkoma przeciwnikami, realistycznie ograniczone pole widzenia zmusza nas do pamiętania, gdzie się znajdują. W nastrój pomaga też wejść doskonała praca kamery: każdy wyprowadzony i otrzymany cios ma swoją moc i wagę. Gdy Ghat uderza potężnym sierpowym, kamera odchyla się tak, jak normalnie odchyla się głowa podczas zadawania takiego ciosu. Otrzymane uderzenie skutkuje zaś często bolesnym odbiciem kamery w bok, co potrafi dodatkowo zdezorientować i zamienić jedno wrogie uderzenie w lawinę kolejnych. Zaznaczę jeszcze, że ta fizyczność kamery została zrealizowana z prawdziwym wyczuciem – stanowi uatrakcyjnienie i okazjonalne utrudnienie, ale nigdy nie przeszkadza przesadnie w rozgrywce.

Sterowanie również zasługuje na pochwałę. Wachlarz ciosów Ghata przypomina przemyślane menu – pozycji jest niedużo, ale są dobrze przyrządzone i świetnie do siebie pasują. Mamy tam wszystkiego cztery uderzenia (prosty, sierpowy, mocny sierpowy, staranowanie łokciem w biegu); jeden chwyt; trzy rzeczy, które ze złapanym delikwentem można zrobić (tłuczenie kolanem, rzut, uderzenie łokciem w potylicę) oraz manewry dodatkowe: blok, unik, kontrę i możliwość kopania leżących. That’s it, i nigdy podczas gry nie czułem, bym potrzebował więcej. Niewielka ilość ciosów oraz fakt, że są one wszystkie dostępne praktycznie od początku gry sprawiają, że nauczenie się ich zabiera raptem kilka minut. Domyślacie się jednak na pewno, że mechanika ta jest easy to learn, but hard to master. Ghat okazjonalnie posługuje się również bronią - poza pałką czy młotem mamy na przykład przyjemność postrzelać z kościanej kuszy czy pistoletów wykonanych z rybich głów. Broń jest jednak dostępna tylko w określonych segmentach gry, a do tego jest powolna, prymitywna i wprost zachęca przeciwników, by wybili nam ją z rąk. To miłe urozmaicenie, lecz rdzeniem gry zdecydowanie jest walka wręcz.

Jeśli mamy możliwość podkręcenia grafiki na najwyższe detale, to jest ona po prostu cudowna. Kolory są żywe, ruch płynny, a projekty postaci i otoczenia są na tyle surrealistyczne, by czasami skłonić gracza do zatrzymania się po prostu w miejscu i rozejrzenia wokół. W trakcie kilkugodzinnej przygody zwiedzamy las zamieszkany przez stwory, które nie są slaves of reality; pustynię, po której kroczą gigantyczne, prehistoryczne ssaki; kraniec świata, który jest przejmująco ciemny, zimny i pusty. Wszystko to ocieka nastrojem tak bardzo, że w pewnym momencie łapiemy się na tym, że właśnie walczymy ze ślepym myśliwym, który stojąc na łbie ogromnej bestii ciska w nas wiewiórkami z przytroczonym do grzbietów dynamitem - i przesadnie nas to nie dziwi.

Największą wadą gry jest zdecydowanie jej długość. Poznanie całej historii Ghata i jego konfliktu z Father-Mother zajmie nam - w zależności od umiejętności - od czterech do sześciu godzin. Świadomi tego problemu, twórcy gry dołożyli do niej osobny tryb wyzwania: wielopiętrową wieżę, na każdej kondygnacji której czyhają na nas przeciwnicy. Tryb ten jest prosty, ale dobrze zrealizowany; wiele z kondygnacji wieży pozwala nam doświadczyć walk, które są naprawdę ciekawie zaaranżowane. Nic nie stoi też na przeszkodzie, by zwyczajnie przejść po raz kolejny tryb fabularny: rzadko zdarza się, by dwie walki potoczyły się tak samo; doświadczenia zawsze będą nowe.

Gra jest też skrajnie linearna - nie ma żadnej możliwości wyboru ścieżki, którą chcemy pójść. Ghat przechodzi od jednego set piece do drugiego, od jednej walki do kolejnej; pod tym względem gra naprawdę przypomina stare gry, w których przesuwamy się z ekranu na ekran i musimy pokonać wszystkich wrogów, zanim zostaniemy przepuszczeni dalej. Zeno Clash przeplata kolejne starcia scenkami fabularnymi; są one na tyle osobliwe, że zawsze stanowiły dla mnie miłą chwilę oddechu i nagrodę za pokonanie ostatniej fali przeciwników.

Wiele recenzji zarzuca Zeno Clash zbyt wyśrubowany stopień trudności, ale nie mogę sie z tym zgodzić. Nie jestem niesamowicie zapalonym graczem i zdecydowanie nie mam już refleksu takiego, jak kiedy grałem w strzelanki lata temu, ale nigdy nie czułem się tutaj sfrustrowany czy przytłoczony. Owszem, gra zmusza nas przeważnie do walki z trzema lub czterema przeciwnikami naraz, ale odrobina taktycznego myślenia pozawala zwykle zniwelować jakoś ich przewagę.

Zeno Clash to fantastyczny i oryginalny throwback w czasy klasycznych gier beat 'em up, zrealizowany z wyczuciem tematu i świetnym zamysłem artystycznym. Anarchistyczno-postapokaliptyczna estetyka pasuje doskonale do tytułu, którego lwią część zajmuje tłuczenie groteskowych półludzi po twarzach, dziobach lub maskach. Jeżeli macie ochotę doświadczyć nieziemskich wizji, a wolicie nie zażywać grzybków - ta gra będzie w sam raz dla Was. Ja bawiłem się doskonale, a do tego Zeno Clash można kupić taniej, niż bilet do kina - i zdecydowanie taniej, niż wspomniane grzybki. Na sam koniec zachęcam Was jeszcze do obejrzenia jednej z zapowiedzi gry!

Why not?

MO atakuje!

2011-12-15T19:20:00.002+01:00

Nie jest to jednak Milicja Obywatelska, tylko Małżeństwo z Okolic! Miałem dzisiaj z nimi pierwsze zajęcia; pani od razu zrobiła na mnie dobre wrażenie, gdyż wypytała z miejsca o wszystko, o co tylko można wypytać. Podręcznik? Cena? Moje kwalifikacje? Terminy? Państwo byli zadowoleni z wszystkich odpowiedzi, wzięliśmy się więc czym prędzej do pracy.

Zaczęliśmy od zupełnych podstaw; oboje mieli kiedyś styczność z językiem angielskim, ale pozapominali już wszystkie poza słówkami. To dobrze - możemy skupić się na budowaniu szkieletów gramatycznych, a oni sami potrafią już oblec go sobie w słownictwo. Z miejsca wzięliśmy się też za wymowę i wyjaśnianie problemów, które mieli do tej pory - co oznaczają właściwie te wszystkie this/that/these/those? Miło było patrzeć, jak cieszą się z tego, że rozumieją coraz więcej. Uczenie par ma też ten urok, że napędzają się nawzajem i próbują nawiązywać wzajemne konwersacje po angielsku; pani ubawiła mnie na koniec zajęć, kiedy usiłowała zmusić męża do powiedzenia thirteen. Thirteen, jak wiecie, nie jest wcale dla początkujących takie banalne: nie dość, że mamy tam th, to do tego musimy zwrócić uwagę na akcent - te liczebniki z "teen" to często pierwszy solidny przykład akcentowania, które różni się od polskiego. Zarobiłem więc swoje, a na kolejne spotkanie umówiliśmy się już u nich - okazuje się, że mąż wraca akurat wtedy z pracy i może mnie bez problemu podrzucić do sąsiedniej wioski. Liczę na to, że z powrotem też!

Co do propozycji pracy w Gdańsku, musiałem niestety odmówić - przynajmniej w jej obecnej formie. Zajęcia miałbym mieć w firmie na gdańskich zadupiach i chociaż byłoby ich osiem w tygodniu, to te osiem godzin byłoby rozdzielone na cztery dni. Biorąc pod uwagę czas i koszt dojazdu byłem w stanie zaproponować im wzięcie jednej grupy z dwóch i to za wyższą stawkę, żeby koszt biletów nie trzepał mnie tak po kieszeni. Jeśli się zgodzą - dobrze, jeśli nie - szukam dalej. Heck, szukam dalej nawet, jeśli się zgodzą!

Tymczasem! Zauważyliście już na pewno, że w bocznej listwie bloga pojawiła się ankieta dotycząca zmian strony graficznej. Jestem bardzo ciekawy Waszych opinii! I oczywiście, ankieta ankietą, ale - jeśli macie jakieś sugestie lub uwagi - nie wahajcie się napisać w komentarzach. Do jutra!

The all-new, all-different...!

2011-12-14T23:15:00.005+01:00

Wybiła godzina!

Nazwali mnie ohydnym Kaszubem. Nazwali mnie halfbreed abomination. Nazwali mnie maestro propagandy i nazwali mnie człowiekiem, który przeczytał wszystkie komiksy. Wszystko to bzdura i całkowita prawda, ale liczy się tylko jedno - wracam, by odzyskać, co moje i zagospodarować solidnie ten oto kawałek Internetu!

Jak z pewnością wiecie, ukończyłem studia i wróciłem z Polski na Kaszuby. W chwili obecnej wciąż jestem w trakcie przejścia z życia studenckiego w bardziej dorosłe; nie mam wciąż etatowej pracy, ale kłami i pazurami wczepiam się w lokalny rynek. Póki co poskutkowało to tym, że podpisałem umowę z okoliczną szkołą wieczorową dla dorosłych, od nowego roku mam prowadzić zajęcia w szkole językowej w Gdańsku, a od nowego semestru - o ile dobrze pójdzie - w publicznej podstawówce w moim mieście powiatowym. To ostatnie jest tylko na zastępstwo i niby obiecane przez dyrektorkę, ale jakieś takie fishy, więc trzymajcie kciuki!

Poza tym, oczywiście, szukam prywatnych klientów. Póki co, znalazłem kilkoro chętnych; marynarza, żołnierza, właściciela małej firmy, gimnazjalistkę (dzisiaj mieliśmy pojedyncze zajęcia, ale może wyjdzie z tego coś więcej?) oraz małżeństwo z okolicznej wioski, z którymi pierwsze spotkanie zaliczę jutro. It's not that great, but it's also not all that bad! Poza tym, sprzedałem w międzyczasie jeszcze jeden artykuł, zebrałem już komplet materiałów do kolejnego... i co tu się kryć, po ukończeniu magisterki z czystym sumieniem wróciłem do rozpoczętej przed nią powieści! After all, skoro już spędzam tyle czasu w domu, mogę już zrobić z tym coś konstruktywnego. Nie martwcie się jednak, nie będę zalewał Was tutaj fragmentami niedopieczonej literatury i historiami z twórczego frontu; jestem raczej zwolennikiem pokazywania rzeczy dopiero wówczas, gdy są gotowe.

However, to bring some of you up to speed: to mój drugi poważniejszy tekst. Wierzę w to, że pierwszą powieść lepiej napisać tylko dla siebie, drugą można już być może pokazać paru osobom i jeszcze bardziej podszlifować na niej warsztat, trzecią zaś można już pisać z myślą o publikacji. Zawołacie teraz - ależ Zamaskowany Anglisto, po co te podchody? Z czego jak z czego, ale z krygowania się znany nie jesteś! Macie oczywiście rację, ale skoro obecny tekst ma już jakieś 100 000 słów i wiem, że jestem mniej więcej w połowie, to nikt normalny mi tego jako debiutu nie wyda! O całej sprawie wspominam więc wyłącznie dlatego, że takie publiczne przyznanie się do pisania jest wyjątkowo motywujące, jeśli chodzi o dyscyplinę pracy. Skoro nie poczytacie więc na blogu o tym, to o czym? Zróbmy z tego krótką listę!

Po pierwsze - moim celem jest wrócić do codziennych aktualizacji. Co bardziej soczyste kawałki tekstu będą się zapewne trafiać wtedy, kiedy będę miał czas, temat i chęci, ale postaram się zabawiać Was codziennie fillerem w postaci głupawych grafik, Muzycznych Poniedziałków - czasami również w inne dni tygodnia - i tym podobnych perełek!
Po drugie - narobiłem nieco zdjęć i robić zapewne będę je dalej, kiedy tylko coś ciekawego wpadnie mi w oko. Zrobimy z tego pewnie mały cykl; nazwijmy go Small Town, Saturday Night, bo taka pewnie będzie jego tematyka i regularność!
Po trzecie - zapoznam Was z garścią produkcji, które kupiłem w przecenach na cyfrowej platformie dystrybucji gier znanej wszem i wobec jako Steam. Zrobię to z przyjemnością tym większą, że przeważnie będą to gry albo stare, albo wydawane przez niezależne, małe studia - gwarantuję, że znajdziecie tam kilka perełek!
Po czwarte - spodziewajcie się tego, co kojarzyliście ze mną do tej pory: komiksów, Coast, Kaszub i nauczycielskich przygód - a mam nadzieję, że tych ostatnich będzie coraz więcej!
Po piąte - zmieniłem nieco dekoracje mojej internetowej nory! Starałem się, żeby było estetycznie i czytelnie, ale jestem ciekawy Waszej reakcji. Spodziewajcie się jutro rozpoczęcia ankiety!
Po szóste - założyłem tego bloga po części po to, by przypomnieć znajomym z rodzimych stron o tym, że żyję i pozwolić im orientować się, co tam u mnie. Minęło nieco czasu, uzyskałem dyplom magistra, przyszła pora przeprowadzki... i mam nadzieję, że teraz blog ten będzie pełnił tę rolę dla tych wszystkich doskonałych ludzi, których poznałem podczas studiów w Polsce!

Ale, ale, dosyć już tego sentymentalnego chrzanienia; niech w nastrój do kolejnych podbojów i wielkich czynów wprowadzi nas jeden z wrestlingowych motywów muzycznych! Co jak co, ale refren faktycznie jest z kopem i z wymową akurat na dziś.

Przyjmuję zatem kopa prosto w zęby na drogę i zapowiadam I am here to stay!

See you tomorrow, guys.

And the day after that.

And... well, you get what I mean.

WWE Smackdown w Gdańsku!

2011-11-12T13:42:00.009+01:00

Kto by pomyślał? Jakieś pół roku temu oglądałem moje pierwsze show wrestlingowe, a wczoraj byłem już na jednym na żywo! Jak było?

Cała rzecz odbywała się w gdańskiej Ergo Arenie. Miałem przyjemność być tam po raz pierwszy; hala jest naprawdę duża, efektowna i ładnie rozplanowana. Bilet kupiłem jakiś miesiąc temu, ale i tak musiałem odstać swoje w kolejce - chociaż na teren imprezy można było się dostać czterema osobnymi wejściami, to kolejka przed każdym z nich ciągnęła się na 50-100 metrów. I nie były to pojedyncze ogonki, o nie! Ludzie stali raczej czwórkami, jak żołnierze z Westerplatte. Zastanawiałem się nieco, czy nie będzie problemów z moim biletem - postanowiłem bowiem olać doręczanie do rąk własnych i skorzystałem z dostępnej w serwisie Eventim możliwości wydrukowania wejściówki na domowej drukarce. Problemów nie było jednak żadnych; ochroniarz przeleciał tylko jakimś skanerem po kodzie kreskowym i wpuścił mnie w dwie sekundy.

Ludzi, czego możecie już pewnie domyślać się z opisu kolejek, była masa. Fizycznie odczułem to po raz pierwszy, kiedy po zostawieniu kurtki w szatni (2 zł) chciałem dostać się do sklepiku z wrestlingowym merchandisem. Myślałem, że pójdzie to gładko; pamiętam, że kiedy byłem kiedyś na show Lord of the Dance, to do sklepiku z gadżetami można było na spokojnie podejść, rozejrzeć się, pogadać z anglojęzycznym sprzedawcą i w końcu coś nabyć. Wrestling to jednak nie Lord of the Dance; stoisko było otoczone przez krąg ludzi o promieniu mniej więcej czterech metrów. Jeśli nie brzmi Wam to jak dużo, to spróbujcie przepchać się kiedyś przez cztery metry ludzi ściśniętych ramię w ramię! "Przepchać" to właściwie kiepskie słowo; żeby posuwać się naprzód, należało wślizgiwać się błyskawicznie w powstałe jakimś cudem przestrzenie pomiędzy ludźmi i liczyć na to, że fala ludzi przeniesie nas bliżej stoiska. Zawiązałem w tłumie nowe znajomości - trudno tego nie robić, gdy stoi się z kimś ściśniętym tak mocno, że starasz się jak z całych sił nie wbijać facetowi łokcia w brzuch, a on próbuje odsunąć trochę kolano - było więc całkiem sympatycznie, chociaż (i nie jest to wcale hiperbola) gdyby ktoś zemdlał, to nie miałby szans się przewrócić. Po jakimś kwadransie udało mi się nabyć koszulkę CM Punka (właśnie taką) - aż boli wspominać, za ile, ale what the heck, jak często mamy tu takie wydarzenia!

Ze zdobyczą już na sobie zająłem swoje miejsce na hali. Ergo Arena jest spora, ale w porównaniu z gigantycznymi halami z amerykańskich transmisji jest naprawdę kameralna - ja byłem pośrodku publiki i czułem, że mam zawodników na wyciągnięcie ręki, a myślę, że nawet z najtańszych miejsc wszystko było nieźle widać. Dekoracje były oczywiście odpowiednio skromniejsze, ale wszystko wyglądało porządnie i czuć było, że to faktycznie WWE. Nigdzie nie było jednak stanowiska komentatorów - i niestety, komentarza podczas całego show nie było, ani po polsku, ani po angielsku! Szkoda, bo to trochę jak oglądać film z wyłączonym dźwiękiem.

Sam wrestling był jednak solidny: na początek rozegrano triple threat match, w którym zmagali się Daniel Bryan, Tyson Kidd oraz Justin Gabriel. Mecz miał nieco komediowe zacięcie i nadał się chyba nieźle do tego, żeby rozkręcić także osoby, które na show przyszły nie z własnej inicjatywy - na widowni w pobliżu mnie siedziała na przykład rodzina z dziećmi, i podczas komediowo-akrobatycznych wygłupów wrestlerów nawet pani matka skomentowała, że fajni są! Co do publiczności, przekrój demograficzny był naprawdę spory - były grupy znajomych, były pary, były całe rodziny... wyglądało to naprawdę sympatycznie. Anyhoo, wracając do samego meczu: Kidd był tchórzliwym, komediowym heel, który fingował urazy i uciekał z ringu; Bryan i Gabriel otrzymali zaś rolę prawdziwych sportowców, którzy walczą czysto i szanują się nawzajem. Sporo skakania, dosyć dużo urozmaiceń - naprawdę przyjemnie.

W kolejnych meczach - nadal tych rozgrzewających publikę - występowali miedzy innymi Ted DiBiase, groteskowy jak zwykle Brodus Clay czy... Sin Cara? Sin Cara, zamaskowany meksykański akrobata, wbiegł na halę, zaczął witać się z czekającymi na niego dzieciakami, przybijał piątki fanom, aż w końcu wskoczył efektownie na ring i podniósł nad głowę podany mu przez kogoś transparent z napisem "Sin Cara" oraz polską flagą... po czym podarł go i rzucił na ziemię! Okazało się, że to nie kochany face Sin Cara, tylko heel, który się pod niego podszył - zaraz zresztą ściągnął maskę, żeby nie było wątpliwości. Zaczął nabijać się z publiczności (ha ha, you fools, you thought I was Sin Cara!) i zaczął monolog, który publika - zgodnie z wrestlignową tradycją - zaczęła prędko kontrapunktować chóralnymi WHAAAAT?! Publiki, swoją drogą, obawiałem się najmocniej jako elementu całego spektaklu, ale nie było źle; jasne, szczególnie z początku wiele osób nie wiedziało za bardzo, jak się zachować - reakcje ograniczały się do bicia braw po co lepszych akcjach - ale później wszyscy nieco wyluzowali i zaczęli też buczeć, kiedy heel wygrywał, lub wznosić okrzyki. Okrzyki te rzadko rozprzestrzeniały się na całą salę, ale inicjatywa była - w przyszłości może więc być tylko lepiej! Fani przygotowali nawet nieco transparentów, więc naprawdę nie było źle.

Odbył się też divas match - solidnie zbudowana Kanadyjka Natalya kontra filigranowa Alicia Fox - ale był niestety nieco na pół gwizdka. Natalya starała się dorzucić do meczu nieco aktorstwa, ale nie doczekała się solidnej odpowiedzi ze strony Fox i przez to cały efekt padł.

Pierwszym większym wydarzeniem wieczoru był mecz celtyckiego wojownika Sheamusa z Brytyjczykiem Wadem Barrettem. Sheamus i Barrett to bardzo solidni zawodnicy, więc było na co popatrzeć; mecz miał też niezłą choreografię i budowanie napięcia, więc Barrett miał już Shameusa w swoim kończącym rzucie, ale ten się nie dał i wyprowadził własny firmowy brogue kick, który jednak nie trafił... i tak dalej, i tak dalej. Shameus ociekał aż charyzmą i wykorzystał chyba wszystkie swoje ikoniczne manewry, a do tego po wygranym meczu podszedł do fanów, pozował do zdjęć, rozdawał autografy, przybijał piątki... kochał widzów, jednym słowem, i widzowie też go za to kochali. Został na ringside tak długo, że aż musieli puścić mu jeszcze raz jego temat muzyczny.

Wydarzeniem wieczoru była dla mnie zdecydowanie walka Randy'ego Ortona z Codym Rhodesem. Rhodes zrobił coś, czego było zdecydowanie za mało podczas tego wydarzenia - wyszedł na ring i zrobił klasyczne heel promo zaczynające się od well, it's time to ask the question; how many of you people in Poland can actually understand English? Cody jest bardzo dobrym heel i charakterystycznym aktorem; mówi w wyjątkowo nienaturalny sposób i pasuje to doskonale do jego roli; zaczął się więc przechwalać, odpowiedział na okrzyki "Cody sucks!" klasycznym cheap heat "Well I don't suck; Poland sucks!" Miałem masę radochy, oczywiście, a kiedy publika już go odpowiednio wygwizdała, głośniki zaczeły grać Voices i na rampę wszedł Randy Orton.

Ze strony publiczności nastąpił jeden ryk.

W górę poleciały transparenty, rozpoczęło się skandowanie RKO - nazwy kończącego manewru Ortona - i naprawdę było już o krok od rzucania mu do stóp bielizny. Orton to jednak jedna z największych gwiazd! Lubię go, ale Cody'ego Rhodesa lubię jednak trochę bardziej; tak czy inaczej, mecz był super i Orton zademonstrował, na co go stać. Orton ma nieco ascetyczny styl, więc przyjemnie oglądało się jego ciosy; klasyczny powerslam w jego wykonaniu był szaleńczo efektowny, a wieńczące przedstawienie RKO było równie satysfakcjonujące, co zawsze. Randy trochę pogwiazdorzył po meczu - błyskał zębami, prężył mięśnie, pozdrawiał publikę - ale jest w końcu gwiazdą, ma do tego prawo!

Głównym wydarzeniem wieczoru miała być walka Marka Henry'ego - wielkiego Afroamerykanina "łamiącego" przeciwnikom nogi - z Big Showem, równie wielkim zapaśnikiem. Obaj panowie są chyba w kategorii od dwustu kilo wzwyż, więc mecz przypominał kolizję morskich krążowników; nie jest to dokładnie my cup of tea. Zaczęli od odrobiny humoru - Henry wyglądał, jakby chciał przesłać całusa publiczności, ale na dźwięk jej buczenia zamienił gest w urocze kiss my ass; Big Show zaś pokręcił nieco tyłkiem przed wejściem na ring, co może normalnie nie jest aż tak zabawne, ale kiedy robi to taki a giant of a man? Czyste złoto. Mecz szczególnie nie porywał - Henry jako heel za często, jak na mój gust, uciekał z ringu - ale skończył się przynajmniej efektownie, kiedy Henry został zdyskwalifikowany za uderzenie krzesłem, a heels z poprzednich części widowiska wdarli się na ring, żeby dodatkowo dokopać Big Showowi. Oczywiście, nasz dobry olbrzym został uratowany przez równie nagle przybyłych Sheamusa i Ortona, wszyscy więc mogli rozejść się do domów ze spokojem ducha.

WWE Smackdown w Gdańsku było solidnym widowiskiem; zawodnicy starali się, a spotkania były interesujące. Jak na mój gust, zdecydowanie za mało było jednak mówienia; brakowało mi i komentarza, i odpowiednich promos ze strony większości zawodników. Cody Rhodes naprawdę się na tym tle wybił, ale Cody to swój gość, czyta komiksy Marvela i w ogóle. Może faktycznie obawiali się, że publika nie zrozumie? Zostałem teraz z przyjemnymi wspomnieniami, miłą świadomością bycia częścią pierwszej gali WWE w Polsce oraz koszulką - wyjazd był więc naprawdę udany! Kiedy wrestling znowu zawita do Gdańska, pojadę jak nic - chociaż tym razem wykupię może tańsze miejsce, bo przekonałem się, że widoczność na Ergo Arenie jest naprawdę niezła.

Z prawdziwą nagrodą!

2011-10-19T22:36:00.004+02:00

Czuję się hojny, a poza tym przydałoby mi się nieco więcej wolnego miejsca na półkach - macie więc całkowicie realną szansę wygrać książkę! Jeśli macie chrapkę na anglojęzyczną wersję jednej z nowszych książek Stephena Kinga, przebrnijcie przez mój bełkot poniżej i weźcie się za zgadywanie!

Widzicie, przyszedł w moim komiksowym hobby moment taki, że poczułem się już ogólnie otrzaskanym fanem i postanowiłem wejść głębiej w detale. Dużo głębiej. Oznacza to ni mniej, ni więcej, a tyle, że ściągam właśnie z sieci dziesiątki gigabajtów skanów ze wszystkimi występami jednej z moich ulubionych postaci: od lat sześćdziesiątych aż po zeszyty, które ledwie co pojawiły się na rynku. Pytanie jest zatem proste: jaka to może być postać? Być może znacie moje gusta, być może nie - podpowiem więc, że przygody tej postaci są publikowane przez młodsze z dwóch wielkich wydawnictw komiksowych oraz że postać ta nie jest kompletnie drugoplanowa: zdarzało się jej mieć serie wychodzące przez sto lub więcej zeszytów.

Do zgadywania zapraszam w komentarzach; jeden strzał na osobę, w ewentualnych anonimowych komentarzach wpiszcie też jakiegoś nicka! W razie kilku celnych trafień książka trafi do osoby, której komentarz będzie figurował wyżej. Powodzenia!

Portal 2

2011-10-09T18:09:00.005+02:00

Chciałem spróbować tej gry już od dłuższego czasu, ale zaporowa cena skutecznie mnie do tego zniechęcała. Steam to jednak Steam, i każdy tytuł zostaje w końcu przeceniony! 10 Euro to nie taka zła cena jak za całkiem w końcu świeżą produkcję, wysupłałem więc nieco krwawicy i wziąłem się za ściąganie.

Portal 2 to sequel gry z roku 2007 - gry wyjątkowo dobrej, dodajmy, i to takiej, która trafiła w gusta internetowej społeczności na tyle, że stała się bezdenną studnią memes i aluzji. Był taki czas, kiedy trudno było nie wpaść w sieci na powtarzaną jak mantrę frazę the cake is a lie, na pełne hiperbolizowanej miłości wzmianki o companion cube czy też na przeuroczą pioseneczkę Still Alive, która towarzyszyła napisom końcowym gry. Koncept gry był bardzo prosty: gracz budził się w sterylnym ośrodku badawczym składającym się z ciągów niemal identycznych komór, otrzymywał do ręki urządzenie pozwalające tworzyć na ścianach tytułowe portale i, pod czujnym spojrzeniem władającej kompleksem sztucznej inteligencji, miał przy użyciu tychże portali rozwiązywać serie zagadek opartych głównie o rozumienie fizyki. Rozwiązywanie zagadek było przyjemne, a dodatkowym atutem gry był jej specyficzny, lawirujący pomiędzy komedią a horrorem nastrój. GLaDOS - ta wszechwładna sztuczna inteligencja - była bowiem w stosunku do gracza wyjątkowo kłamliwa i obraźliwa, i bardzo szybko stawało się jasne, że po zakończeniu testów pozbędzie się biegającego po komorach testowych królika doświadczalnego w bardzo radykalny sposób.

Wszystko to zdobyło Portalowi rzesze fanów, ale i ta produkcja nie była pozbawiona wad: jako główną wymieniano przeważnie jej długość. Ukończenie zabawy zajmowało góra kilka godzin; pamiętam nawet, że podczas późnego etapu jakiejś imprezy Vlad - z drobnymi tylko podpowiedziami - przebił się przez nią całą w czasie poniżej dwóch godzin. Tak krótka rozgrywka była spowodowana tym, że Portal stanowił tylko jeden z elementów tak zwanego Orange Box - sprzedawanego łącznie pakietu gier firmy Valve (o ile dobrze pamiętam, były to Half-Life 2 wraz z pierwszym rozszerzeniem, Portal oraz Team Fortress 2). Generalnie gra została jednak obsypana pochwałami, a dodatkowym smaczkiem były sugestie twórców, że jest ona (w nieujawniony jeszcze sposób) fabularnie powiązana z serią-matką Half-Life - wyjątkowo sprawnie zrealizowanym thrillerem science-fiction.

Niedawno Portal doczekał się części drugiej. Jak wygląda ona w porównaniu z poprzedniczką?

Stawiając od razu kawę na ławę - to solidna i dopracowana gra, która jednak nie wytrzymuje porównania z oryginałem. Jest dłuższa, posiada nowe elementy zagadek, słyszymy w niej więcej postaci... i paradoksalnie sprawia to, że zapada się pod własnym ciężarem. Pozwólcie, że skupię się się teraz na rozwinięciu tej opinii.
Rdzeń gry pozostał ten sam - gracz przemierza kolejne komory testowe, robiąc użytek ze swych szarych komórek oraz trzymanego w łapach portal gun - ale zagadki wydają się mniej pociągające, niż w przypadku części pierwszej. Najbardziej rzuca się w oczy ograniczenie powierzchni, do których można "przykleić" stanowiące naszą główną zabawkę portale - zazwyczaj jest to dobrze poniżej dziesięciu procent powierzchni ścian. Taka decyzja dużo bardziej kierunkuje myślenie gracza; widać z miejsca, gdzie dokładnie można postawić portale, trzeba tylko pomyśleć, w jakiej kolejności. Albo nawet gorzej - nie widać, gdzie można postawić portal, dlatego też gra zamienia się w trójwymiarową odmianę hidden objects game, gdzie łazimy po ogromnej komorze szukając tego utęsknionego interaktywnego panelu ściany.

Problematyczne - ale to już z pewnością bardzo subiektywna ocena - jest też włączenie do gry innych postaci, niż milcząca protagonistka i nadzorująca testy mordercza GLaDOS. Sequel pozwala graczowi posłuchać - bądź wejść w interakcję - z dwoma dodatkowymi postaciami pierwszego planu: Wheatleyem, konkurencyjną wobec GLaDOS sztuczną inteligencją, oraz Cavem Johnsonem, konstruktorem i założycielem całego ośrodka, w którym toczy się akcja gry. Unikając spoilerów powiem jedynie, że spowodowało to przejście tonacji scenariusza w czystą farsę. Nie jest to koniecznie zła rzecz - wszyscy lubimy się pośmiać - ale brakowało mi tutaj dwuznacznej subtelności relacji z GLaDOS z części pierwszej. Tamta gra również była humorystyczna, ale humor ten przyjmował o wiele mroczniejsze oblicze, kiedy rozważyło się mające miejsce wydarzenia w kontekście rzeczywistości serii Half-Life.

Wyglądało to mniej więcej tak: świat przeszedł trwającą całe siedem godzin wojnę z obcą rasą, został zniewolony pod jej totalitarnym reżimem, a ludzkość była poddawana relatywnie łagodnej, ale systematycznej eksterminacji. Główna bohaterka Portalu dzierżyła z kolei w rękach broń, która mogła odmienić losy tego konfliktu... ale była uwięziona gdzieś w ukrytym pod gruzami miast podziemnym kompleksie, poddawana bezsensownym testom przez szaloną sztuczną inteligencję. I tak klaustrofobiczna atmosfera stawała się jeszcze bardziej duszna, kiedy pomyślało się, że protagonistka jest najprawdopodobniej jedną z niewielu ocalałych po wojnie - i tym, że nawet po potencjalnej ucieczce nie ma już właściwie świata, do którego może wrócić.

Portal 2 poszedł w zupełnie innym kierunku; twórcy ogłosili, że rozdzielają go fabularnie z serią Half-Life i przeszli w tonację czysto komediową. To nadal intensywna przygoda, ale na pewno nie tak mroczna jak oryginał. Postawmy sprawę następująco: kiedy jest się uwięzionym z jedną szaloną osobą - mamy horror. Kiedy z trójką - robi się z tego slapstickowa komedia. Szczególnie, że humor nowych postaci bywa bardzo różny pod względem klasy; Wheatley ma być najwyraźniej zabawny, ponieważ mówi z brytyjskim akcentem, Cave Johnson jest z kolei crazy... FOR SCIENCE!, a to jest sztampa, która jest nużąca już od kilku dobrych lat. Nie znaczy to, że nie trafiają im się dobre kwestie - ale nie jest to już stale wysoki poziom GLaDOS z oryginału.
Tyle, jeśli chodzi o wady - przejdźmy więc do przyjemniejszej części recenzji! Podobały mi się nowe elementy zagadek: żele o różnych właściwościach, którymi należało pokrywać powierzchnie poziomów, czy lasery, których promienie trzeba było kierować do celu przy wykorzystaniu portali oraz pryzmatów. Promienie te zastąpiły odbijające się kule energii z części pierwszej; to dobra decyzja, gdyż manipulowanie nimi jest o wiele szybsze oraz przynosi więcej satysfakcji. Sieć laserów pokrywająca dane pomieszczenie jest dużo milsza dla oka, niż powoli dryfująca w powietrzy błyszcząca kulka - która albo doleci do odpowiedniego czujnika, albo nie. Z laserami wszystko było widoczne z miejsca!

Żele to z kolei całkowicie nowy element zabawy. Na niektórych poziomach znajdują się wylotu rur, które plują kolorowymi substancjami; wystarczy umieścić w pobliżu wylotu portal, by wyrzygiwane przezeń żele przenieść do innego segmentu poziomu. Trzy dostępne ich rodzaje - niebieski, czerwony oraz biały - służą, odpowiednio, jako trampolina, pas przyspieszający bieg oraz modyfikator powierzchni - z nieinteraktywnej na interaktywną, na której możemy przykleić portal. Posługiwanie się żelami jest przyjemne, ale straszliwie proste - jeśli mamy długą prostą, należy ją pokryć żelem przyspieszającym, abyśmy mogli nabrać rozpędu; jeżeli samotną platformę, to wypada przerobić ją na niebieską trampolinę. Białym żelem można zaś po prostu sikać wszędzie dookoła. Wyzwania byłyby ciekawsze, gdyby ich rozwiązania nie były aż tak oczywiste.

Pozostałe nowe elementy - mosty z litego światła oraz kolumny posiadające własną grawitację - również sprawdzają się bardzo dobrze, szczególnie w kilku sekwencjach, gdy można wykorzystać je nieco bardziej kreatywnie, niż do prostego poruszania się. Mam jednak to samo zastrzeżenie: design poziomów jest na tyle oczywisty, że zabawa przypomina bardziej układanie klocków Lego dokładnie zgodnie z dostarczoną instrukcją, niż składanie konstrukcji własnego autorstwa.

Bardzo podobała mi się też finałowa sekwencja, która była faktycznie pomysłowa i szalenie efektowna. Nie chcę jej zdradzać, ale jeśli czujecie ciekawość, a nie zależy Wam na spoilerach, zaznaczcie poniższy fragment! Otóż widzicie, podczas finałowego pojedynku głównej bohaterki z Wheatleyem ten ostatni już niemal zwyciężył, protagonistka leży już ledwie żywa, ośrodek badawczy wali się dookoła nich... i nagle jedna z odpadających płyt sufitu odsłania księżyc w pełni. Wheatley woła coś w rodzaju your human moon won't help you!, ale oczywiście należy właśnie wziąć księżyc na celownik swego portal gun, umieścić jeden portal na księżycu, drugi pod Wheatleyem... i obserwować, jak sztuczna inteligencja zostaje wyssana w kosmos. Podobnie jak wiele rzeczy w grze - było to super, ale mogło być jeszcze lepsze bez tłukącej po głowie podpowiedzi ze strony twórców. Koniec spoilerów tutaj!

Grafika, udźwiękowienie i sterowanie są naprawdę dopracowane; Valve to w końcu światowa klasa. Z ciekawostek - była to pierwsza gra FPP, którą przeszedłem przy pomocy pada od XBoxa 360 (dziękuję, św. Joanno!) i nie miałem z tym absolutnie żadnych problemów. Portal 2 posiada również tryb kooperacyjny, ale nie było mi dane się nim pobawić - z siostrą nie pogram, gdyż brakuje opcji split-screen (która w konsolowych wersjach jest, więc to niestety haniebnie położono tylko na PC), a nikt z moich steamowych znajomych nie posiada własnej kopii.

Portal 2 jest dużo dłuższy, niż oryginał, ale to paradoksalnie jego słabość. Elementy, które były siłą części pierwszej, teraz wydają się być zwyczajnie rozsmarowane zbyt cienko. I co z tego, że gra jest dłuższa, skoro spora część jej czasu to iluzoryczna długość wymuszona dreptaniem z jednego kąta ogromnej hali na drugi lub poszukiwaniem w niej tego jednego, ukrytego interaktywnego panelu? To nadal dobra gra - jak mówiłem wcześniej, firma Valve to jednak marka sama w sobie - ale gdybym kupił ją w pełnej cenie, z pewnością czułbym się orżnięty. Nowe elementy zagadek są interesujące, ale same zagadki są bardzo prostolinijne; scenariusz, chociaż dobry i porządnie zagrany, jest już przekombinowany pod względem części pierwszej i odchodzący w zupełnie inne rewiry nastroju. Portal 2 to po prostu technicznie adekwatny następca fenomenalnego tytułu; solidny, ale w żadnym razie nie perełka na miarę oryginału. Gdybym - wzorem portali recenzenckich - miał ocenić tę grę w skali procentowej, dałbym jej bycze...

75%

The New 52! (11-15)

2011-10-04T14:34:00.004+02:00

Mało motywującym doznaniem było dla mnie ostatnio to, że pewnego wieczora wziąłem się za lekturę zaległych zeszytów Marvela. Cóż tu dużo mówić, jak do tej pory najlepsze tytuły nowej pięćdziesiątki dwójki dociągały najwyżej do połowy poziomu najlepszych - moim zdaniem - marvelowskich produkcji. ANYhoo, poszukajmy pereł w najnowszej ofercie Detective Comics Comics (nudzi Was ten żart? mnie ani trochę!)

Numer 11: Swamp Thing (Scott Snyder, Yanick Paquette)Swamp Thing to postać dosyć skomplikowana, jeśli wziąć pod uwagę mnogość interpretacji tytułowego bohatera. Zgodnie ze wczesnymi komiksami, nazywa się on Alec Holland i jest botanikiem - a właściwie był, gdyż w wyniku laboratoryjnego wypadku wpadł do bagna razem z tajemniczą formułą biochemiczną, nad którą pracował; w rezultacie przeistoczył się w półroślinnego superherosa. Pretty standard comic book stuff. Pewnego pięknego dnia serię przejął Alan Moore, wielka komiksowa sława; Moore postanowił, że pretty standard comic book stuff nie spełnia jego oczekiwań i przyprawił nieco postać po swojemu: obwieścił, że Holland zginął w wyniku wypadku, a to, co wstało z bagien, to po prostu ożywione rośliny - którym tylko wydaje się, że są Hollandem, i które powoli orientują się, że ich śladowa ludzka świadomość to w istocie fikcja. Pod opieką kolejnych autorów postać robiła się coraz bardziej zamotana, ale who cares, mamy tutaj nowy numer #1!

Seria nawiązuje nieco do wcześniejszych interpretacji Swamp Thing, ale robi to nienachalnie; wszystko, co powinniśmy wiedzieć, jest podane w porządnie napisanych dialogach. Najnowszy Alec Holland to zupełnie inna postać, niż Swamp Thing; przez pewien czas współdzielili co prawda ciało i umysł, jednak dla Hollanda wszystko to było jak senny koszmar. Dobry doktor stara się teraz zbudować nowe życie - pracuje przy wycince drzew - gdy nagle pojawia się Superman. The Man of Steel pragnie zasięgnąć ekspertyzy Hollanda w sprawie tajemniczych, masowych śmierci zwierząt, które odnotowano ostatnio na świecie, ale doktor odcina się twardo od jakiegokolwiek superhero business. Poza tym, zostajemy uraczeni kilkoma sekwencjami dziwnych zdarzeń - poza wspomnianymi masowymi śmierciami zwierząt mamy też na przykład szkielet mamuta znikający tajemniczo z wykopalisk oraz parę innych smaczków.

Efektowne, ale zarazem w dziwny sposób kameralne; do tego bardzo sprawnie napisane i solidnie narysowane.
Nie wiem, dlaczego, ale kiedy tylko widzę faceta w roboczym kasku, to komiks in question ma tajemniczą tendencję do bycia dobrym! Rzućcie też okiem na nowy strój Supermana; poznaliście, że jest nowy? Zrezygnowano z majtek na spodniach, zmieniono nieco detali i zadecydowano, że będzie to bardziej armor niż costume. Powiem szczerze, majtki na spodniach parodiowano już od dekad i są na swój sposób rozczulające i ikoniczne; trochę mi ich w tym nowym imidżu brak, ale - znając życie - wrócą za rok. Wracając do Swamp Thing, podobał mi się styl autora; dialogi są nasycone ciekawostkami i interesującymi obserwacjami, ale nie do tego stopnia, by brzmiało to nienaturalnie i przypominało wertowanie Wikipedii.
Podoba mi się też klasyczny reluctant hero i intryguje mnie tajemnica, wokół której kręci się fabuła... mogę więc śmiało powiedzieć, że pierwszy numer Swamp Thing zostawił po sobie ciepłe uczucia. I'll be back for the second issue!

Numer 12: Animal Man (Jeff Lemire, Travel Foreman)
To chyba najlepsza do tej pory okładka z nowego DC; tutaj jest w nieco większej rozdzielczości!

oh man oh man oh man, that was so very good! Cofam to, co powiedziałem z początku wpisu o rozczarowujących jak do tej pory komiksach DC; nowy Animal Man to właśnie ta perła, której szukałem. Trudno mi o nim nawet pisać, bo jestem rozdarty pomiędzy chęcią podzielenia się wrażeniami a ryzykiem zepsucia fabuły dla Was - postaram się więc ograniczyć spoilery do minimum!

Animal Man to bohater o mocach, które brzmią jak wygrzebane z dna beczki: może on tymczasowo przyjąć atrybuty dowolnego zwierzęcia, które istnieje w ziemskiej sieci morfogenetycznej. Gdyby więc postać miała zdobyć popularność dzięki samym mocom, długa byłaby przed nią droga; na szczęście, ktoś w historii Animal Mana bardzo trafnie zaczął pisać go przede wszystkim jako normalnego, sensownie myślącego ojca rodziny, dla którego superheroing to właściwie tylko hobby. Dodało to postaci mnóstwo ciepła i głębi - i wszystko to jest jak najbardziej zachowane w nowej jej inkarnacji!

Kreska jest rewelacyjna; to trochę szkicowy, momentami ascetyczny styl, który dryfuje w kierunku konwencji realistycznych - ale wciąż z zachowaniem odpowiedniej ekspresyjności. Kolorystyka jest stonowana, postaci wyglądają jak ludzie - świat nie jest zaludniony przez samych kulturystów i seksbomby - a rozkład i planowanie paneli stanowią klasę same w sobie. Zawieszę może jedną z otwierających sekwencji:
Taka domowa scena to jedno oblicze stylu tego rysownika (Travel Foreman - muszę zapamiętać!); inne widzimy w sekwencji akcji, jeszcze inne w sekwencji nocnego koszmaru naszego bohatera... i wszystkie są fenomenalnie dopasowane do opowiadanej historii.

Fabuła? Rozpoczynamy od strony samego tekstu; to wywiad z Animal Manem, który gładko wprowadza czytelnika w to, kim właściwie jest ta postać. Stamtąd gładko przechodzimy do rysowanej już rozmowy naszego bohatera z żoną; zastanawia się on, czy nie wyszedł w wywiadzie na buca, żona zaś sugeruje mu, że odrobina superheroing wcale by mu nie zaszkodziła - zrobiłby się może mniej spięty. Traf chce, że do kuchni wpada akurat ich syn z wiadomością, że jakiś facet trzyma na muszce oddział lokalnego szpitala - Animal Man wskakuje więc w kostium i rusza do akcji. Mamy tu naprawdę wszystko: superbohaterów, trochę rodzinnej soap opera i autentyczny horror - ale nic więcej nie zdradzę. Jak do tej pory - jeśli mielibyście przeczytać wyłącznie jeden komiks z nowego DC, niech będzie to właśnie ten.

Powiecie być może: ależ Zamaskowany Anglisto, nie poszczaj się tylko z ekscytacji! Ja wtedy odpowiem, że chyba się faktycznie poszczam, bo ten komiks jest aż tak dobry. Uczucia: ciepłe, oczywiście!

Szczęśliwa trzynastka: Men of War (Ivan Brandon, Tom Derenick)
Men of War to throwback do czasów komiksów wojennych, których bohaterami - zamiast facetów w maskach - byli dzierżący karabiny faceci w hełmach i wojskowych buciorach. To bardzo godna szacunku próba przypomnienia, że komiksy jako medium sprawdzają się nie tylko w przypadku superbohaterów i science-fiction - dobrze radzą sobie też fabuły sensacyjne, kryminalne, lub - jak w tym przypadku - wojenne. Cieszę się więc, że taki wojenny komiks powstał... z tym tylko, że jest on bliżej tradycji zamaskowanych herosów, niż myślałem.

Wszystko jest tutaj tak macho, że muszę czytać ze ścierą w ręce i okresowo wycierać klawiaturę z kapiącego na nią testosteronu. Spójrzcie chociaż na te dialogi:
Cóż można tu powiedzieć o fabule? Rock, nasz protagonista (Sgt. Rock był bohaterem popularnego komiksu, ten jest - o ile się orientuję - jego potomkiem), idzie na wojnę. Skacze tam na spadochronie, strzela i wymienia twardzielskie uwagi z kolegami z oddziału. Wszystko to - wzorem starych komiksów - podane jest w otoczce militarnego żargonu i skrótów, które są jednak pomocnie wytłumaczone w ramkach. Wiecie na przykład, co to jest HVT? High Value Target, poinformował mnie komiks. Wstawki tego rodzaju mają jakiś osobliwy urok; czytając je, człowiek ma odrobinę wrażenie, że został właśnie dopuszczony do jakiejś specjalistycznej, tajemnej wiedzy tajemnego Zakonu Macho. Taka w końcu ich rola!

Komiks sprawdzałby się pewnie jeszcze lepiej, gdyby nie zachwianie wojenną rzeczywistością przez nagłe pojawienie się Supermana (chyba - nie jesteśmy do końca pewni). Jasne, jego interwencja przedstawiona jest z punktu widzenia normalnego człowieka czy szeregowego żołnierza - jest to po prostu przerażająca, pędząca smuga czerwieni - ale wolałbym chyba straight-up war comic niż wiązanie wszystkiego w jedno uniwersum, gdzie obowiązkowo musi błysnąć jakiś superheros. Poza główną historią, tytuł posiada też krótką back-up feature w postaci odcinkowego komiksu o Navy SEALs, który dla odmiany jest zagrany kompletnie na czysto - to trochę propagandowa, trochę edukacyjna historia o misji na Bliskim Wschodzie. Propagandowa jednak nie w sensie "czas spuścić wpierdziel szmatogłowym", a raczej "to ważne, żebyśmy wszyscy się szanowali, tak jak nasze dzielne chłopaki za oceanem". Zeszyt jako całość nie jest zły, ale nie ma też w sobie nic, co tak naprawdę mogło by mnie skłonić do sięgnięcia po kolejny. To chyba encyklopedyczna definicja letnich uczuć.

Numer 14: OMAC (Ketih Giffen oraz Dan Didio, którzy w jakiś magiczny sposób zajmują się wspólnie i pisaniem, i rysowaniem!)
OMAC to dziwne zwierzę. Imię bohatera rozwija się do szałowego One Man Army Corps, a tytuł świecił triumfy w latach '70 pod sterami legendy komiksowego środowiska - Jacka Kirby'ego, współautora między innymi postaci Hulka czy Fantastycznej Czwórki. OMAC to wszechpotężny cyborg, który działa pod komendą świadomego satelity o desygnacji Brother Eye; satelita ten namierzył bowiem szarego pracownika biurowego, którego od tej pory zmienia okresowo w OMACa i wysyła na rozmaite misje.

Takie są najogólniejsze założenia postaci i do tego sprowadza się też fabuła pierwszego zeszytu serii - OMAC, sterowany przez Brother Eye, przebija się do podziemi tajemniczego projektu Cadmus, gdzie dzieją się dziwne rzeczy - złożoną, osobliwą maszynerię obsługują istoty, które chyba nie są ludźmi, a cały kompleks chroniony jest przez surrealistyczne potwory. Koniec końców, OMAC dobiera się do sprzętu, po który przyszedł, i opuszcza bazę; już poza nią zmienia się ponownie w zwykłego, zdezorientowanego człowieka, który pamięta jedynie, że jeszcze przed chwilą był w biurze. Na szczęście, wiszący w przestworzach Brother Eye odzywa się do niczego i zaczyna tłumaczyć sytuację.

Komis to jeden wielki throwback do lat '70, a może nawet i '60. Kreska jest imitacją charakterystycznego stylu Jacka Kirby'ego, i powiedziałbym nawet, że to imitacja całkiem dobra. Spójrzcie:
Tak właśnie Kirby miał w zwyczaju rysować ludzi! Mistrz sprzed dekad uwielbiał też rysować skomplikowaną maszynerię, dziwaczne potwory, technomitologiczne bóstwa... i wszystko to wraca w nowym pierwszym numerze OMACa. Jeżeli chcecie zobaczyć komiks stylizowaną na lata '70 laurkę dla Kirby'ego, rzućcie okiem, ale poza urokiem ciekawostki nic nie przykuło tu na dłużej mojej uwagi. Uczucia zwyczajnie letnie.

Numer 15: Batman & Robin (Peter J. Tomasi, Patrick Gleason)
Batman i Robin powracają jako tytuł - młodociany Robin to nadal Damian Wayne, ale tym razem w rolę Batmana wciela się sam Bruce, jego ojciec. Para zalicza nieco standardowego tarcia: Damian nie rozumie obsesyjnego skupienia Bruce'a na przeszłości i śmierci rodziców (dla mnie to tylko zakurzone portrety, mówi, na co lokaj Alfred wcina się przeuroczo: z tym się nie zgodzę, nie ma na nich ani krztyny kurzu), Bruce z kolei zarzuca chłopakowi, że jest nierozważny i naraża życie przestępców - którzy może stoją po niewłaściwej stronie prawa, ale mordować ich nie wypada. Duet ratuje kawał Gotham przed skażeniem promieniowaniem, a wszystko to podane jest w sosie nowego status quo: w tle widzimy, że nieznany łotr zaciukał najwyraźniej Batmana Rosji, a komisarz Gordon nadal zgrywa przed podwładnymi, że Batman to tylko urban legend. Te właśnie elementy są, moim zdaniem, najsłabszą częścią zeszytu; niby to nowy, świeży Batman, ale jego rzeczywistość to misz-masz starych i nowych interpretacji i historii. Sama przygoda też była bardzo standardowa, więc zanim całe zamieszanie z reorganizacją uniwersum nie przebrzmi, trudno mi powiedzieć, by moje uczucia były inne, niż letnie.

Dosyć na dziś! Następnym razem Batwoman, Green Lantern oraz... Frankenstein?

Dostałem mój pierwszy w życiu Nigerian scam e-mail!

2011-09-28T21:03:00.002+02:00

Obecnie jednak jest on odpowiednio zmodyfikowany; zamieszczam tekst poniżej. Wiecie zapewne, ze to znany od lat przekręt, więc kiedy sam dostałem taką wiadomość, poczułem się w pełni uczestnikiem kultury globalnej wioski. Łezka się w oku kręci. And now, ladies and gentlemen...

FROM:MR SIN WAI KIN.

E-mail: mrsinwai@wss-id.org

Dear Friend,

Let me start by introducing myself.I am Mr Sin Wai Kin Executive Director and Chief Financial Officer of the operations of the Hang Seng Bank Ltd.I have a secured business suggestion for you.Before the U.S and Iraqi war our client Major Fadi Basem who was with the Iraqi forces and also business man made a numbered fixed deposit for 18 calendar months, with a value of Thirty million United State Dollars ($30,000,000.00) only in my branch. Upon maturity several notice was sent to him, even during the war early this year.Again after the war another notification was sent and still no response came from him. We later found out that Major Fadi Basem and his family had been killed during the war in a bomb blast that hit their home. After further investigations it was also discovered that Major Fadi Basem did not declare any next of kin in his official papers including the paper work of his bank deposit. And he also confided in me the last time he was at my office that no one except me knew of his deposit in my bank.So,Thirty million United State Dollars($30,000,000.00)is still lying in my bank and no one will ever come forward to claim it.What bothers me most is that according to the laws of my country at the expiration 4 years the funds will revert to the ownership of the Hong Kong Government if nobody applies to claim the funds.

Against this backdrop, my suggestion to you is that I will like you as a foreigner to stand as the next of kin to Major Fadi Basem so that you will be able to receive his funds.

WHAT IS TO BE DONE: I want you to know that I have had everything planned out so that we shall come out successful. I have contacted an attorney that will prepare the necessary documents that will back you up as the next of kin to Major Fadi Basem , all that is required from you at this stage is for you to provide me with your Full Names and Address so that the attorney can commence his job. After you have been made the next of kin, the attorney will also file in for claims on your behalf and secure the necessary approval and letter of probate in your favor for the move of the funds to an account that will be provided by you.There is no risk involved at all in the matter as we are going to adopt a legalized method and the attorney will prepare all the necessary documents. Please endeavor to observe utmost discretion in all matters concerning this issue.Once the funds have been transferred to your nominated bank account we shall share in the ratio of 60% for me, 40% for you Should you be interested please send me the following informations below,

1. Full names
2. Private phone number
3. Current residential address.

I will prefer you reach me on my private email address below And finally after that i shall provide you with more details of this transaction.Your earliest response to this letter will be highly appreciated. E-mail: mrsinwai@wss-id.org

Kind Regards, Mr Sin Wai Kin

The New 52! (6-10)

2011-09-27T16:27:00.021+02:00

Kontynuujmy naszą szaleńczą eskapadę po pięćdziesięciu dwóch (pięćdziesięciu dwóch!) nowych tytułach wydawnictwa DC Comics! Jak dotychczas, w subiektywnym rankingu mamy dwa tytuły raczej marne, dwa średnie (dryfujące nawet w stronę dobrych) i jeden całkiem niezły - ten honor przypadł nowej Batgirl. Jakie cuda czekają nas dzisiaj? Cóż może zmienić naturę człowieka? Czy jedna kawa wystarczy mi na pięć zeszytów? Read on, True Believers! Excelsior!

Numer 6: Batwing (Judd Winick, Ben Oliver)
Judd Winick to kolejne nazwisko, przy którym zapala się ostrzegawcza lampka - ale nie tak mocna, jak w przypadku JT Krula. Winick zasadniczo chce zwykle dobrze i jego komiksy czyta się OK, ale jak palnie czasem coś w wywiadzie, to my oh my. Przy okazji restartu DC rzucił na przykład, że definiującą cechą Catwoman jest przede wszystkim to, że jest sexy - i w zasadzie tyle. Winick pisze też nową Catwoman, więc mogą być jaja, ale póki co skupmy się na tytule, który mamy w wirtualnej garści.

Batwing to pokłosie tytułu DC sprzed restartu o tytule Batman, Inc. - po naszemu Batman, S.A. - w którym to Bruce Wayne dokonał coming outu... jako główny sponsor zamaskowanego herosa w masce nietoperza. Idąc o krok dalej, wziął się też za finansowanie Batmanów w innych krajach: Batmana Japonii, Batmana Meksyku, Batmana - jak widzimy dzisiaj - Afryki. Afryka to rzecz jasna nie kraj i Winick powiedział nawet w wywiadzie, że zdaje sobie sprawę z tamtejszej skomplikowanej sytuacji geopolitycznej, ale cóż! Może Batman Afryki faktyczni brzmi bardziej chwytliwie, niż niż Batman Konga.

Otwieramy standardowo od sceny pojedynku Batwinga z nieznanym nam jeszcze łotrem; Batwing dostaje baty, a czytelnik otrzymuje wplecioną w jego narrację retrospekcję. Przejścia są dosyć sprawne, tematyka też dobrana w porządku; nie otrzymujemy od razu origin postaci podanego jak kawa na ławę, widzimy za to Batwinga ścierającego się z lokalnymi bandziorami. Podoba mi się całkiem zaznaczenie odmienności środowisk: "I told Batman that a man dressed as a bat will not inspire fear in the average criminal in Africa. They have seen too much." I jest to niewątpliwie słuszna obserwacja; komiks radzi sobie nieźle z pokazaniem, że podczas gdy Batman lata po Gotham i tłucze po gębach wariatów we frakach, Batwing dostaje jako swój rewir miejsce znane z bandytyzmu, konfliktów etnicznych i terroru lokalnych watażków. Sceną kulminacyjną pierwszego zeszytu jest Batwing (w cywilu policjant) znajdujący cały swój komisariat wyrżnięty w pień; w tle majaczy też sprawa podobnie brutalnego zabójstwa jednego ze starszych afrykańskich superbohaterów. Finałowe sceny zdradzają, że za wszystkim stoi najwyraźniej łotr, który przybrał imię Massacre - wielki facet z dwoma maczetami w rękach.
Kreska jest bardzo realistyczna; niektórym taki styl w komiksach mocno wadzi, ale myślę że tutaj jest dobrze dobrany do opowiadanej historii. Visual storytelling jest zrobione w kinowym, szerokoekranowym stylu; panele są duże, dynamiczne i efektowne. Wadą takiego podejścia jest rzecz jasna to, że zmieści się ich mniej w jednym zeszycie... ale póki co, moje uczucia względem Batwinga są dosyć ciepłe. Nie jest to absolutnie perła gatunku, ale to całkiem solidny komiks, po przeczytaniu którego jestem ciekawy, co zobaczę w numerze drugim. Na dłuższą metę wszystko zależy od tego, jak będzie zaprezentowane Kongo; jeśli przygody jego nocnego strażnika będą wystarczająco odmienne od tych, które Bruce przeżywa w Gotham, seria może mieć przed sobą jasną przyszłość.

Numer 7: Justice League International (Dan Jurgens, Aaron Lopresti)
ONZ uznaje, że zaufanie do władz na świecie jest na wyjątkowo niskim poziomie; podejmują zatem decyzję, by zacząć sponsorować własny superhero team. Jego skład zostaje ustalony odgórnie; mamy tam reprezentantów różnych narodowości, jak Guy Gardner - jeden z Green Lanterns - ze Stanów, jego była (?) wybranka Ice ze Skandynawii, Red Rocket z Rosji, Vixen z Afryki (z jakiegoś fikcyjnego kraju, więc ponownie zostańmy przy całej Afryce) czy chiński August General in Iron. Na przywódcę całej bandy ONZ wyznacza herosa operującego jako Booster Gold, który z kolei pochodzi... z XXV wieku!

Zespół, z racji na bycie powołanym jako sztucznym twór, nie może się od razu dograć; Guy Gardner wychodzi z briefingu, bohaterowie z Rosji i Chin w kółko wymieniają uszczypliwości i tak dalej. Lepiej jednak, żeby szybko się dogadali, bo muszą poradzić sobie nie tylko z tajemniczym kryzysem związanym z zaginięciem grupy naukowców, ale też z protestami alterglobalistów, którym nie w smak zajęcie przez Justice League International budynku w środku miasta!

Komiks jest dynamiczny, zabawny i - chociaż odrobinę standardowy pod względem elementów fabularnych (który zespół nie gryzł się z początku działalności?) - to jednak sensowny i przyjemny. Wszystko jest odrobinę over the top; rosyjski heros operuje na przykład nieco łamaną angielszczyzną, ale jest to zagrane wyłącznie komediowo i od razu wzięte w stosowny nawias. Kreska jest bardzo standardowa, i dobrze - nie ma może fajerwerków, ale jest zwyczajnie technicznie dobra.
Można co prawda czepiać się tego, że Fire i Godiva (panie z zielonymi i blond włosami) mają identyczne twarze (która z nich jest z Brazylii, zgadniecie?) , a Ice oraz Vixen praktycznie tę samą pozę, ale wiadomo - to typowa komercyjna, rzemieślnicza kreska, podobne drogi na skróty to w tym przypadku standard. Justice League International wywołała u mnie wyłącznie ciepłe uczucia - to komiks, który jest może by the numbers, ale za to stanowi przyjemną, wesołą, lekką lekturę. Polecam!

Numer 8: Hawk & Dove (Sterling Gates, Rob Liefeld)
so, Rob Liefeld, huh

Widzicie, Rob Liefeld to sławny rysownik z lat '90. Swego czasu - niesamowicie popularny; rysuje w bardzo ekspresyjnym, dynamicznym stylu, który zjednał mu rzesze ludzi fanatycznie wielbiących jego kreskę. Wiecie jednak, kogo jest więcej, niż jego fanów? Ludzi, którzy absolutnie jego kreski nie znoszą. Liefeld rysuje dynamicznie, ale przeważnie ma gdzieś rysowanie tła, stóp (jakoś nie lubi ich rysować, przeważnie są jakoś zasłonięte) czy... oh forget it, nie nastawiajmy się negatywnie. Podszedłem do tego zeszytu z założeniem, że Liefeld czy nie, przeczytam to bez uprzedzeń.
But then you have this. Obojętnie, co się dzieje; Liefeld i tak rysuje wszystkich jako targanych ekstremalnymi emocjami. Wszyscy albo otwierają w zdumieniu usta, albo szczerzą się złowrogo, albo zaciskają z furią zęby... ale dosyć na razie o kresce! Hawk & Dove to bohaterski duet, którego przygód wcześniej nie czytałem - chociaż kojarzyłem mniej więcej, kim są. Aktualna wersja tytułu serwuje nam pana (Hawk) oraz panią (Dove), którzy są - wait for it - awatarami wojny i pokoju. Hawk to standardowy superheros, który chodzi, bije i robi straszne miny; Dove posiada w zakresie swoich mocy m. in. enhanced compassion. Fabułę otwierają groźby szaleńca, któremu nie w smak system polityczny Stanów i który grozi, że zmieni go przy pomocy armii ludzi i potworów (because, you know, comics). Hawk i Dove powstrzymują pierwszy z jego ataków, ale szykują się już kolejne; w tle mamy nieco budowania tła i relacji pomiędzy postaciami. Okazuje się, że funkcję Dove pełnił wcześniej brat obecnego Hawk; dopiero po jego śmierci w kostium awatara pokoju wskoczyła pani, którą widzimy na okładce. Hawk za bardzo jej nie ufa - na pewno nie tak, jak bratu - a jej bliższy niż awatar wojny jest inny superbohater będący jej bojfrendem. Trochę to wszystko zamotane i myślę, że serii bardziej na zdrowie wyszedłby czysty reboot, niż trzymanie się starych historii - szczególnie, że pod koniec pojawia się inny facet w stroju Hawka, co do którego nie mam zupełnie pojęcia, kim jest. Dialogi są napisane w niezwykle EXTREEEEEEEEMEEEEEE sposób, jakby wszystko było wykrzyczane w tanim filmie akcji. Potwory! Samoloty! Bomby! Hawk! Dove! Aaaargh! Zresztą, może tylko mi się wydaje, ale wszyscy robią cały czas groźne miny i przez to człowiekowi zostaje właśnie w głowie, że krzyczą w szale.
O czym rozmawiają Ci panowie? To ojciec i syn w miarę spokojnie rozmawiający na temat edukacji tego drugiego, chociaż ojciec ma minę, jakby miał zarąbać swoją latorośl żelazkiem. Do tego perły prozy w rodzaju...
No dobra, Hawk, tylko szczerze - co powiesz o Waszym nowym komiksie?
That's about right. Moje uczucia: zdecydowanie chłodne. A tak chciałem, by ten komiks mnie zaskoczył!

Numer 9: Static Shock (John Rozum, Scott McDaniel)
Static Shock, o ile dobrze pamiętam, to całkiem dobrze przyjęta kreskówka, która pojawiła się na ekranach parę lat temu. Jej bohater otrzymał właśnie swoją serię komiksową! Static to młodociany superbohater, który za dnia uczy się i pracuje dorywczo w jakimś laboratorium, nocą zaś przeistacza się w latającego na dziwnym panelu herosa w płaszczu, który magnetyzuje ludzi i razi prądem złoczyńców. W otwierającym serię zeszycie widzimy, jak Static stara się pomóc pilotowi testowego kombinezonu plazmowego (?), który najwyraźniej stracił kontrolę nad wynalazkiem; ledwie tylko lądują, nieznany strzelec pakuje pilotowi kilka kulek w klatę. Nasz bohater podczas całego zajścia przypomina mocno oryginalnego Spider-Mana; to w kółko żartujący nastolatek, którego działania nie są jednak koniecznie przyjęte owacjami przez lokalne społeczeństwo - zamiast cieszyć się z uratowania życia, burzą się raczej, że wyładowania Statica upiekły im komórkę czy laptopa. W miarę postępu fabuły widzimy, że morderstwo pilota zostało zlecone przez jakiś syndykat superłotrów, którym ingerencja Statica w całą sprawę wybitnie nie w smak - ruszają więc za nim, a w ostatniej scenie zeszytu jeden z nich odcina chłopakowi rękę czymś, co wygląda jak miotane płyty CD.

Komiks jest all over the place. Trudno powiedzieć, czy celuje w poważną, czy komediową tonację; czy Static ma być kimś więcej, niż klonem Spider-Mana, czy właśnie nim. Podczas lektury wydawał mi się też być odrobinę zbyt nachalnym w formie; dowcipy - czy raczej puns Statica - bywały naprawdę okropne, i trudno też powiedzieć, czy o to chodziło, czy nie. Jeśli tak - to jaki sens w sprawianiu, że krzywię się czytając teksty naszego herosa? Wszystko było zaś podlane sosem technobełkotu, którego były naprawdę ogromne, ogromne ilości:
This means absolutely nothing to me. Styl graficzny, jak widzicie, jest kreskówkowy, co wydaje się być słusznym manewrem, biorąc pod uwagę rodowód postaci... ale zdecydowanie nie jest to komiks dla mnie. Poza tym, co to za moda na ucinanie rąk? Nawet wesołym, nastoletnim bohaterom? Count me out; moje uczucia są tutaj chłodne.

Numer 10: Stormwatch (Paul Cornell, Miguel Sepulveda)
Stormwatch ma ciekawą historię; widzicie, do niedawna DC posługiwało się imprintem - takim jakby małym pod-wydawnictwem - pod nazwą WildStorm. Uniwersum WildStorm istniało równolegle do standardowego DC, ale zasadniczo pozostawały osobno; można by tu dyskutować, ale jedną z największych atrakcji WildStorm był tytuł The Authority autorstwa Warrena Ellisa. Dlaczego?

Czytając historie z superbohaterami zastanawiamy się czasem, co by było, gdyby ci wszyscy nadludzie faktycznie wzięli się za zmienianie świata. Gdyby nie byli siłą reaktywną, która oczekuje biernie kryzysu, ale proaktywną - taką, która stara się wcielić w życie inną wizję porządku społecznego czy politycznego. Ellis w The Authority wziął się właśnie za to; rdzeniem zespołu byli Apollo i Midnighter - analogie Supermana i Batmana, będący tu zresztą parą otwarcie homoseksualną - towarzyszyli im zaś kompani o dosyć oryginalnych zdolnościach, takich jak kontrola nad miastami czy też bycie mistycznym ucieleśnieniem XX - a później XXI - wieku. Seria była szalenie efektowna; nasi bohaterowie zostali prędko benevolent dictators całego świata, a potem było już tylko lepiej - zmagali się z inwazjami z innych wymiarów czy z Bogiem. Któremu zresztą zrobili lobotomię. High concept na całego!

Po zmianach w wydawnictwie zdecydowano jednak skasować osobny imprint WildStorm, a pochodzących z niego bohaterów wcielić do standardowego DC Universe. Może to być dla nich nieco za mała piaskownica... ale zobaczmy!

Zeszyt otwierają sceny, w których tytułowy Stormwatch, w skład którego wchodzą postacie z WildStorm oraz Martian Manhunter (because why not?) stara się zrekrutować Apolla - ten jednak opiera się dosyć mocno. Następuje przebitka na członka Stormwatch, który bada dziwną aktywność na księżycu; znajduje on pod jego powierzchnia dziwne oko, które wygłasza apokaliptyczne proroctwa.
Oko stwierdza, że przy pomocy kataklizmów chce przygotować Ziemię na konfrontację z nadchodzącym zagrożeniem, o którym na razie nic nie wiemy - a następnie opętuje człowieka ze Stormwatch. Przebitka na innych członków zespołu w Tybecie; znajdują oni tam ogromny róg sygnałowy i teleportują go do siedziby zespołu. Przebitka na część zespołu, która usiłowała pozyskać Apolla; nagle ktoś pojawia się znikąd, nokautuje ich wszystkich kilkoma ciosami i proponuje rozchwytywanemu blond herosowi możliwość wspólnego zabicia all bastards on the planet. To Midnighter.

Bardzo to wszystko dynamiczne - trochę nawet za bardzo! Historia stara się imitować dużą skalę oryginalnych przygód tej grupy bohaterów; trzęsienia ziemi na księżycu, istoty o kosmicznej skali, mamy tu wszystko. Gorzej jednak, że zasadnicza część fabuły - ta ze znalezionym w Tybecie ogromnym rogiem sygnałowym - odnosi się do wydarzeń komiksu, którego jeszcze nie wydano - pierwszego numeru nowego Supermana (nie Action Comics, o których już mówiliśmy!) Szkoda, że historia cierpi przez marne planowanie ze strony wydawnictwa - i czy już w pierwszym numerze trzeba zmuszać czytelnika do sięgnięcia po coś jeszcze? Stoi to przecież w jaskrawej sprzeczności z zamysłem całego przedsięwzięcia wydawania pięćdziesięciu dwóch nowych, bardziej accessible numerów. Przez to właśnie, a także przez liczną obsadę wprowadzoną po łebkach oraz przez karkołomne tempo - jedynie letnie uczucia.

Na dziś wystarczy; przy okazji kolejnego spotkania zbliżymy się zaś bardziej w stronę komiksowego horroru - razem z odświeżonym Swam Thing czy Animal Manem!

Barbecue!

2011-09-25T21:06:00.005+02:00

Prosiliście - oto więc jest! Dokumentacja fotograficzna z przygotowania moich pierwszych w życiu samorobnych burgerów.
W tle szaszłyki - to już jednak widzieliście - z frontu zaś widzicie masę na burgery. Jest jej niedużo, jako że była przygotowywana eksperymentalnie - mięsa mamy tu około 250 gramów. Do tego dochodzi trochę tartej bułki (1/4 szklanki) i mleka (1/6, rozbebłana z bułką), jedno jajo, przyprawy oraz odrobina oleju (1 łyżka stołowa) i sosu barbecue (1 i 1/2 stołowej). Wszystko to należy zgodnie ze wszystkimi źródłami rozrobić, ale nie przesadzać z ugniataniem, bo burgery będą zbyt twarde! Masy tej wystarczyło mi na pięć nieprzesadnie dużych burgerów - akurat takich, żeby pasowały do standardowej polskiej buły.
Czas rozpalić grilla! Na upartego można robić to zapałkami, specjalną podpałką albo czymś podobnym. Na Kaszubach załatwiamy to jednak po najmniejszej linii oporu: bierzemy palnik gazowy w dłoń i miotamy płomienie prosto na węgle!
Płońcie, czarne bestie!
Kiedy wykładaliśmy już wszystko do przypieczenia, domowe koty zaczęły wykazywać żywe zainteresowanie całym procesem. Krążyły dookoła nas przez całe popołudnie, i załapały się nawet na kilka kęsów!
Tak właśnie wszystko wyglądało na ruszcie. Burgery okazały się bardzo dobre; rodzina uznała zgodnie, że nie smakują w ogóle jak te dostępne w fastfoodowych budach. Potrzymałem je na ruszcie na tyle długo, by się przypiekły, ale w środku były... no, "czerwone" to za dużo powiedzione, ale czerwonawe. Pycha, szczególnie podane w podgrzanych bułach oraz z sosem barbecue!
Zachęcam Was do powiększenia powyższego zdjęcia kaszubskiego nieba; teraz trudno to dostrzec, ale w jego centrum odnaleźć możecie klucz odlatujących na Zachód ptaków. Normalnie latają niby na południe, ale na Kaszubach wszystko odchodzi w stronę zachodzącego słońca.
Na koniec jeszcze rzut oka na ogród, drzewka owocowe i promienie zachodzącego powoli słońca, o którym mówiłem powyżej. It's good to be back!

The New 52! (1-5)

2011-09-23T17:39:00.016+02:00

Wydawnictwo DC uznało ostatnimi czasy, że ich tytuły są zbyt hermetyczne i nieprzyjazne dla nowego czytelnika; wiecie już w końcu dobrze, czym jest komiksowa continuity oraz że potrafi ona być tak atutem, jak i ciężarem. Wielcy Sołtysi Wydawnictwa zadecydowali zatem, że czas na radykalne kroki: czas zakończyć wszystkie trwające serie i rozpocząć pięćdziesiąt dwie nowe, wszystkie we wrześniu, wszystkie od numeru #1!

Czy oznacza to, że nie zobaczymy już Batmana i Supermana? Skąd; po prostu będą to Batman #1 oraz Superman #1. Cała akcja jest jednak czymś więcej, niż prostym resetem numeracji; nowe tytuły mają stanowić doskonałe entry points dla nowych czytelników, często więc poczynają sobie śmiało z continuity istniejącą do tej pory. Niektóre kontynuują tradycje i historie rozpoczęte wcześniej; inne udają, że przed najnowszym zeszytem nie było zupełnie nic. Dla starych czytelników sporo w tym chaosu, ale dla nowych? Kto wie!

Postanowiłem więc przeczytać wszystkie 52 nowe tytuły DC i podzielić się z Wami refleksjami na ich temat. Z racji na ilość czekających na mnie zeszytów skorzystam z uproszczonej skali ocen; po przeczytaniu każdej z pozycji określę, jakie uczucia akurat mną targają: ciepłe (oznaczające, że chętnie sięgnę po kolejny numer), letnie (bądź też mieszane, kiedy trudno mi zadecydować) bądź też chłodne (kiedy komiks zdecydowanie mi nie podejdzie). Rzecz jasna, ocena taka będzie dodatkowo poparta argumentami - i kto wie, może któraś z 52 nowych serii skłoni i Was do sięgnięcia po komiks!

Czas na pierwsze 13 tytułów! W nawiasie przy każdym będę podawał nazwiska scenarzysty oraz rysownika; ludzie od tuszu, kolorów i liter też zasługują oczywiście na masę szacunku, ale tym razem dajmy im spokój.

Numer 1: Justice League (Geoff Johns, Jim Lee)
Wypada zacząć od flagowego tytułu wydawnictwa! Po okładce już widzimy, że do klasycznych postaci DC dołożono również Cyborga; czemu nie, czemu nie, chętnie się z nim zapoznam - nie kojarzę go przesadnie z kart komiksów. Wonder Woman najwyraźniej znowu zasuwa bez spodni - a szkoda, bo lubiłem tę wersję jej kostiumu - za to z dodatkowo obniżonym napierśnikiem, gdyż w końcu jakoś te komiksy trzeba sprzedać. Reszta postaci - raczej po staremu, czas więc zapoznać się z oferowaną historią!

Ta jest bardzo... sucha. To w zasadzie jedna wielka retrospekcja: rozpoczynamy od krótkiego wprowadzenia mówiącego, że jeszcze pięć lat temu superbohaterowie nie byli w centrum publicznej świadomości - i natychmiast przenosimy się właśnie five years ago, skąd nie wychodzimy do końca zeszytu. Batman zasuwa po dachach ścigając jakąś osobliwą postać; tuż za nim pojawiają się policyjne helikoptery, gdyż najwyraźniej Batman sam działa na granicy prawa i z tego względu jest ścigany. Wtem pojawia się Green Lantern, który początkowo jest zdumiony widokiem Człowieka-Nietoperza (you're real?!), ale prędko tłumaczy, że do Gotham sprowadzają go obowiązki międzygwiezdnego policjanta - w mieście wykryto jakąś obcą formę życia, prawdopodobnie jest nią postać, którą Batman właśnie goni. Pościg przenosi się do kanałów, domniemany kosmita eksploduje z okrzykiem for Darkseid!, a bohaterski duet decyduje się sprawdzić pogłoski o innym kosmicie, który podobno krąży nad Metropolis w czerwonej pelerynie.

W praktyce czytelnikowi serwuje się masę drewnianych, ekspozycyjnych dialogów, które starają się pokryć mnóstwo tematów: to, że Batman nie ma żadnych mocy, że Green Lantern to jedynie funkcjonariusz większej organizacji etc. Fabułka jest bardzo pretekstowa i nie rokuje najlepiej; wspomniany Darkseid to jeden z największych kosmicznych łotrów uniwersum DC i wyciąganie go od razu w pierwszej historii pozbawia go nieco uroku. Postacie zachowują się albo karykaturalnie, jakby scenarzysta chciał na siłę przekazać, kim są - albo też dziwnie out of character. Superman, na przykład, w swojej pierwszej scenie rozkłada Zieloną Latarnię ot tak, bez widocznego powodu, a następnie - z wyjątkowo shit-eating grin na twarzy - pyta Batmana, jakie są jego moce. To wszystko sprawia, że moje uczucia względem Justice League są raczej chłodne; nie jest to najbardziej efektowny start nowej ery wydawnictwa. Oby dalej było lepiej!

Numer 2: Detective Comics (Tony Salvador Daniel - i tekst, i rysunki!)
Batman - wierzcie w to lub nie - stawia czoła Jokerowi! Mamy tutaj konsekwentne budowanie nowego status quo - policja ściga Nietoperza tak samo, jak przestępców, co podobnie jak w Justice League funduje nam pierwszą sekwencję akcji. Później okazuje się, że Joker zdradził się z lokalizacją swojej kryjówki; policja rusza go pojmać, ale Batman podejrzewa oczywiście, że to pułapka. Ma rację; zamiast Jokera gliniarze zastają na miejscu bombę. Chociaż Batman nie zdążył ich uratować (nowe DC wydaje się jakieś antypolicyjne!), dostrzegł znajomą postać obserwującą z uśmiechem eksplozję; po krótkim pościgu następuje krótka scena walki, w której Joker - o dziwo - radzi sobie całkiem nieźle, dziabiąc Batmana nożami i rażąc prądem. Batman wyrzuca sobie, że to przez jego brak przygotowania (never again, myśli zaraz potem), ale i tak pokonuje łotra i wysyła go do paki - a właściwie do zakładu psychiatrycznego, zapewne do osławionego Arkham. W finałowym zwrocie akcji okazuje się, że od początku było to planem Jokera; spotyka się on w izolatce z tajemniczą postacią, której na razie nie widzimy - i postać ta, za jego zgodą, chirurgicznie usuwa mu twarz i wiesza ją na ścianie. That felt... fangasmic, wzdycha the Clown Prince of Crime.

Komiks wydał mi się dosyć nierówny; rysunki wahają się od przeciętnych po naprawdę bardzo dobre (piękny double-page spread z Batmanem na początku), scenariusz z kolei od przeciętnego do marnego. Dialogi są dużo bardziej naturalne, niż w Justice League, ale finałowy twist z twarzą Jokera wiszącą na ścianie wydał mi się bardzo tani i oparty na czystej shock value - przy czym i tak wiadomo, że Joker bez twarzy przecież nie zostanie. Przez cały komiks biegnie też narracja w caption boxes, co do której nie mogę się zdecydować, czy jest uroczo noirowa, lekko pastiszowa czy po prostu tandetna. Przykład:Ech, niech będzie! Pasuje nastrojem do historii, zaliczę to na korzyść tytułu. Z ciekawostek: komisarz Gordon jest teraz rudy jak farbowany Irlandczyk.Nawet wąsy ma żarówiasto czerwone. To zapewne dlatego, że jest ojcem Barbary Gorden, czyli ikonicznej rudej Batgirl (później Oracle, w nowym DC prawdopodobnie znowu Batgirl). Moje odczucia są letnie; komiks ma swoje przebłyski, ale czuć, że scenarzysta szuka dopiero gruntu pod nogami. No i moja ulubiona ciekawostka: nazwa wydawnictwa DC wzięła się właśnie od skrótu Detective Comics, więc obecne DC Comics to zasadniczo Detective Comics Comics.

Numer 3: Action Comics (Grant Morrison, Rags Morales)
Action Comics to oczywiście tytuł, który w 1938 uraczył świat Supermanem! Okładka wydaje się znowu sugerować, że policja jest zła, ale że za pisarskimi sterami stoi Grant Morrison - nie wiem kompletnie, czego się spodziewać. Morrison jest bardzo polaryzującym autorem; ludzie mają tendencję albo go uwielbiać, albo nie znosić, gdyż jego historie są zazwyczaj po prostu dziwaczne i eksperymentalne. A jak to już bywa z eksperymentami, wiadomo - raz coś wypali, raz zawiedzie na całego. Ale do rzeczy!

Może mylnie oceniłem charakteryzację w Justice League? Wydaje się, że nowy Superman to po prostu straszny kutas. Już w otwierających komiks sekwencjach widzimy, jak usiłuje zastraszyć złego biznesmena, trzymając go nad krawędzią balkonu; potem zaś oświadcza wprost, że nie wierzy, że prawo jest równe dla wszystkich i zeskakuje z facetem na ulicę, o mało nie przyprawiając go o zawał. Późniejsza część zeszytu to polowanie na Supermana urządzone przez Lexa Luthora oraz generała Lane'a - ojca znanej wszystkim Lois. Najpierw próbują zagnać go czołgami pomiędzy opuszczone budynki; później, gdy ten plan nie wypala, sprawiają, że Superman próbuje zatrzymać pociąg - i kończy wgnieciony między lokomotywę a mur, najwyraźniej nieprzytomny.

Myśl wiodąca tego komiksu jest jasna: zredukować Supermana do jego absolutnych korzeni z lat 30. Wiecie na przykład, że Superman nie zawsze latał? W pierwszych latach na papierze mógł on wyłącznie skakać - choć skoki te wystarczyły mu oczywiście, by przesadzać najwyższe budynki. Podobnie, nie był niewrażliwy na ciosy - by zrobić mu krzywdę, wystarczył pocisk artyleryjski. Charakter Supermana również nie był tak posągowy, jak dziś: wrażliwość lat '30 była w końcu inna, więc Superman potrafił obchodzić się ze złowrogimi rekinami finansjery i właścicielami fabryk dość brutalnie. Wszystko to powraca na kartach Action Comics: Superman wydaje się być właściwie anyestablishmentowo nastawionym nastolatkiem, który wymierza sprawiedliwość ludziom w garniturach - w imieniu tych, którzy noszą robocze kombinezony. A co do policji?
Nadal jest zła! DC chce nam chyba coś powiedzieć. Scenariusz świadomie pokazuje Supermana w klasycznych sytuacjach: przeskakuje wysokie budynki, jest szybszy niż pędzący pocisk... ale też akcentuje, że wzorem dawnych lat nie jest wszechmocny i wystarczy pocisk z czołgowej lufy lub pędzący pociąg, by solidnie go poturbować.
Wiecie, swoją drogą, że ten panel wywołał oburzenie pewnych środowisk w Stanach? Uznali bowiem, że "GD" w dymku ma zapewne reprezentować wysoce nieprzystojne "God damn!" Oszołomów, jak widać, mamy wszędzie. Jeszcze jedna ciekawostka:
This guy is straight-up goofy. Pojawił się w komiksie znikąd, grożąc Lois Lane i Jimmy'emu Olsenowi (którzy znają Clarka Kenta dopiero od sześciu miesięcy, co jest jasno zaznaczone), i po prostu padłem ze śmiechu przy tej scenie! Wiecie już, dlaczego Morrison bywa kłopotliwy w interpretacji; trudno stwierdzić, czy to kolejne nawiązanie do lat 30', czy zwykła wpadka. Może warto też wspomnieć, że reset continuity oznacza również, że Clark i Lois nie są już małżeństwem. Generalnie moje odczucia są letnie, dryfujące nawet bardziej w stronę ciepłych; ze scenariuszem było niby wszystko w porządku, rozumiem zamysł... ale nie wiem, czy w roku 2011 można ot, tak cofnąć postać Supermana do jego wizji z lat trzydziestych. Ambitne, ale chyba nie tędy droga.

Numer 4: Batgirl (Gail Simone, Ardian Syaf)
Oszukać Przeznaczenie z superbohaterami + odrobina budowania nowego status quo. Zaczynamy od krótkiej sceny z superłotrem, który nęka starszego faceta pracującego w ogródku; łotr mówi mu, że ocalał jako jedyny z tonącego statku i powinien był zginąć - po czym topi go, wpychając mu do ust ogrodowego węża. Stamtąd przeskakujemy do noszącego maski klasycznych straszydeł gangu morderców, który terroryzuje nocą jakieś małżeństwo; jest jasne, że zabijają wyłącznie dla zabawy i przygotowują się do uśmiercenia pary, kiedy przez okno wpada Batgirl - Barbara Gordon - i ratuje sytuację.
Następne sceny - powolniejsze - budują tło: okazuje się, że Barbara została (podobnie jak w starym DC) postrzelona w kręgosłup przez Jokera, przez co trafiła na wózek inwalidzki (opowiada o tym klasyczna historia The Killing Joke). W starym DC nigdy z wózka nie wstała i przybrała tożsamość Oracle - genialnej informatyczki i wszechwiedzącego głosu w słuchawce, na który zawsze mógł liczyć Batman. W nowym DC Barbara po trzech latach odzyskała władzę w nogach i szaleje znów jako Batgirl. W końcowej sekwencji komiksu łotr z prologu wpada do szpitala, w którym leży hospitalizowany przez Batgirl morderca, i próbuje go zgładzić.
Batgirl dociera na miejsce, ale wystarczy, że Mirror - nasz antagonista - celuje jej pistoletem tam, gdzie kiedyś Joker, a Barbara daje się sparaliżować lękowi. To wystarcza, żeby Mirror wypchnął przez okno ocalałego wcześniej mordercę. Koniec odcinka pierwszego!

Akcja posuwa się żwawo, informacji jest sporo, ale nie są podane nachalnie, całość zaś jest sprawnie napisana - żeby wspomnieć na przykład jednego z powstrzymanych przez Batgirl morderców, który bardziej niż perspektywą uśmiercenia ofiar przejmuje się tym, że pada i jak nic się zakatarzy wracając. Fundamenty nowej serii są solidnie zbudowane i podoba mi się całkiem estetyka slasher horroru zestawiona ze stającą między mordercami i ofiarami Batgirl. Moje uczucia są tutaj zdecydowanie ciepłe!

Numer 5: Green Arrow (JT Krul, Dan Jurgens)
Aj, waj! JT Krul ma jako scenarzysta okropną reputację; pisał ostatnimi czasy miniserię Rise of the Arsenal, którą wielu uznało za najgorszy komiks... kropka. Nie wchodząc przesadnie w detale: Green Arrow miał kiedyś swojego Robina: chłopak nazywał się Speedy, później - w miarę, jak dorastał - Red Arrow, a ostatnio Arsenal. Arsenal stracił swoją małą córeczkę. Czuł po tym taki ból, że zaczął znowu brać narkotyki, miał haluny ze zmarłą, a także - obecnie klasyk nad klasykami - tłukł zbirów w alejce, a potem siedział i trzymał martwego kota.
Nie, w kontekście nie ma to wcale za bardzo więcej sensu. Widzicie może, że jedną rękę Arsenal ma sztuczną; zgadza się, stracił ją wcześniej w boju. To dosyć istotne, bo inną klasyczną sceną z tej serii jest Arsenal walczący z Chesire - matką swojej córeczki - jedną z najlepszych zabójczyń na świecie (because, you know, comics). Rzucają w siebie nawzajem sprzętami AGD oraz oskarżeniami o bycie złym rodzicem; starcie kończy się, kiedy Arsenal związuje Cheshire przedłużaczem. And then they have sex.
Tak, człowiek z jedną ręką w trakcie walki związał przedłużaczem zabójczynię światowej klasy. A potem okazał się impotentem.
The point I'm trying to make here is: JT Krul napisał ostatnio takie absolutne szmiry, że zaczynam czytać jego nowy komiks praktycznie trzymając się palcami za nos.

Co widzimy? Otóż Green Arrow - podobnie jak Tony Stark u konkurencji - jest superbohaterem, ale zarazem głową międzynarodowej korporacji. Nie stawia się na spotkaniu (a raczej jest na nim obecny wyłącznie telefonicznie), gdyż jest właśnie zajęty walką z trójką superłotrów w dalekim Paryżu. Starcie to trwa przez większość zeszytu, przeciwnicy trafiają za kraty, zaś w finałowej sekwencji ściana więzienia eksploduje i widzimy całą złą drużynę, która uwalnia pokonanych i w zamian za współpracę obiecuje im śmierć Olivera Queena - naszego bohatera.

Na początek dobre wieści: komiks nie jest okropnie, strasznie, tragicznie zły. Jasne, widzieliśmy tę fabułę już sto milionów razy; jasne, villains byli forgettable. Zdarzają się też kwiatki w rodzaju bohatera opisującego, co dzieje się na ilustracji:
Niby mówi do swojej radiooperatorki, ale i tak mam wrażenie, że czytam właśnie edukacyjny komiks dla dzieci, gdzie tekst i obraz są równolegle przekazują to samo, zamiast się uzupełniać. A jak tam policja w nowym DC?
Nadal podła! Ogólnie nie było jednak tak źle, jak się obawiałem; jasne, to kiepski, sztywny i sztampowy komiks, który pozostawia po sobie wyłącznie chłodne uczucia, ale jak na JT Krula to i tak krok naprzód. Tak trzymaj, JT!

Tutaj na dziś zakończmy! W kolejnym wpisie spodziewajcie się między innymi takich tytułów, jak Batwing - Batman-Afroamerykanin - czy Hawk and Dove, zeszyt rysowany przez Roba Liefelda, czołowego rysownika lat '90, który obecnie jest the man everybody loves to hate. Jak będzie, jak będzie? Przekonamy się już niedługo!

Kaszubka prawdę Ci powie!

2011-09-21T14:05:00.003+02:00

Doprawdy, jak rzadko można uaktualniać bloga? Czy nie szkoda drogocennego miejsca w Internecie? Tknięty takimi właśnie wyrzutami sumienia postanowiłem nieco poskrobać, więc możecie znowu spodziewać się aktualizacji! Na rozgrzanie silników zamieszczę fantastyczny horoskop, jaki otrzymałem ostatnio w kinie. Widzicie, stało tam takie spore urządzenie, do szczeliny którego należało wsunąć rękę. Siedząca wewnątrz plastikowej obudowy kaszubska baba odczytywała wtedy sekrety wszechświata z linii dłoni, wystukiwała rezultaty na maszynie i podawała klientowi. Poznajcie moją przyszłość, przeszłość i teraźniejszość!
Sobota to szczęśliwy dzień nas wszystkich! Co do picia wody, to już się za nie biorę. Do usłyszenia!

Inwazje dzikich bestii i seksualne zabawy!

2011-08-17T11:28:00.004+02:00

Let's get one thing straight. Nie jestem jedną z tych osób, które uważają Gazetę Wyborczą za siedlisko wszelkiego zła - to w końcu największa i najbardziej opiniotwórcza gazeta codzienna w kraju. Sam mam dosyć liberalne poglądy, więc jej pozycja światopoglądowa przeważnie mi odpowiada; nie sądzę też, żeby Wyborcza była częścią jakiejś złowrogiej rządowej czy żydowskiej konspiracji, and I know about conspiracies, jak dobrze wiecie. But the crap they put on their website...

OK, OK, wiem, że papierowe wydanie gazety i jej portal internetowy to dwa różne światy - nie mówiąc już o rozmaitych pod-portalach, które mają w nazwie gazeta.pl chyba wyłącznie z racji na bycie zawieszonymi na tych samych serwerach. Czasami naprawdę wydawać się może, że newsy na portalach online piszą albo praktykanci, albo prawdziwi dziennikarze po godzinach i przy piwku. Szczególnie łapią mnie zawsze za serce wyjątkowo dramatyczne teksty o złowrogich zwierzętach; dzisiaj na przykład wyczytałem, że nastąpiła

inwazja lisów na Warszawę. Zjadają nawet koty.

Kobietę karmiącą aż dziesięć lisów strażnicy miejscy zauważyli zaledwie sto metrów od Wisłostrady. Vlad zapytał przytomnie, czy karmiła je kotami, ale na ten temat niestety brak informacji. Wiemy za to, że

Jedna z karmicielek kotów z ul. Obozowej na Kole skarżyła się, że jej grupę 40 kotów lis przetrzebił aż o połowę.

Tutaj już byśmy sikali po nogach ze strachu, gdybyśmy mieszkali w Warszawie, bo oczyma wyobraźni widzimy już lisa wielkiego jak motorower, który gdzie łapą nie machnie, tam z pięć kotów wykończy. Inwazja lisów przypomina mi całą serię podobnych inwazji; najbardziej przerażająca była chyba ta:

Ślimaki opanowały wszystkie podkrakowskie gminy.

Wywiozły burmistrzów na taczkach! Sołtysów wytarzały w smole i pierzu! Założyły rząd tymczasowy! Te okropieństwa można było przeczytać niedawno na portalu onet.pl, który opublikował materiał Gazety Krakowskiej. Wracając jednak do gazety.pl i pokrewnych portali, swego czasu złapało mnie za serce inne opisywane tam dzikie zwierzę - i miałem szczęście, ze za serce, bo innych łapało za szyję:

Szympans zaatakował mieszkańców Bielawy. "Straciłem przytomność".

- Nagle poczułem na sobie owłosione dłonie i to coś zaczęło mną szarpać. Miało ogromną siłę - opowiada Kamil. - Myślałem, że mnie zabije! Osiemnastoletni chłopak ocalał jednak dzięki kolegom, którzy - przezornie wyposażeni w gaz łzawiący - napsikali bestii do oczu i nasypali jej soli na ogon. Pojawia się jednak dobre pytanie: Skąd wiadomo, że to szympans, a nie np. goryl? - Z opisu mężczyzn wynika, że miał owłosione, ciepłe dłonie i najbardziej przypominał szympansa - wyjasnia komendant Grubka. Owłosione, ciepłe dłonie ma połowa Kaszubów, całkiem więc możliwe, że to nasi na gościnnych występach! Skąd jednak szympans w Bielawie? Przyszedł do nas pan, który również twierdził, że słyszał o tym, że widziany był mężczyzna, który szedł z szympansem na łańcuchu - mówi komendant. Zdzichu opowiedział, że Gienek mówił, że Stefan widział... Tworzy się tutaj full-blown urban legend! Mam nadzieję, że beastmaster z Bielawy jeszcze da o sobie znać.

Po wszystkich tych przystawkach czas na danie główne: wiszący na portalu policyjni.gazeta.pl artykuł pod takim oto cudownym tytułem:

Szokujące seksualne zabawy gimnazjalistów: modne już nie tylko "Słoneczko".

Żeby dać Wam pełny obraz klasy tego artykułu, pozwolę sobie zamieścić też towarzyszące mu zdjęcie:
To gimnazjalistka? Czy gimnazjalista? - zapytałem Marty z Mazowsza, która uznała wówczas, że jestem obrzydliwy. Szybko jednak sama wsiąkła w klimat, bo skoro teksty tego kalibru powstają najwyraźniej dla napalonych siedemdziesięciolatków, zaczęliśmy z przyjemnością tworzyć alternatywne tytuły w rodzaju Osiem części garderoby, o noszenie których nie podejrzewałbyś swojego wnuka albo też - krócej i konkretniej - Bez czego nie chciałbyś zobaczyć swojej wnuczki. Jakimi informacjami uraczył nas jednak serwis policyjni.gazeta.pl? Mamy na przykład reguły gry "Wymiękasz":

"Dziewczyna lub chłopak losuje dla siebie osobę do pary, która staje naprzeciwko w samej bieliźnie, lub bez. Należy ją dotykać w poszczególne części ciała. - Zaczyna się od górnych partii. Na przykład chłopak dotyka włosów i pyta czy dziewczyna już wymięka, czyli czy rezygnuje. Jeśli nie, dotykający posuwa się dalej. Następnie dotyka ust, jeśli laska nie ma nic przeciwko chwyta za dłonie, potem za ramiona, a następnie za brzuch. I wtedy wiadomo już, że kolejnym ruchem będzie chwyt za piersi lub położenie ręki między nogami. Jeśli dziewczyna stwierdzi, że na tym etapie wymięka, to przegrywa - opowiada gazecie 14-letnia Monika Kulig ze Słupska, której znajomi urozmaicają sobie spotkania takimi grami. Dziewczyna zapewnia, że sama nie brała udziału w takiej grze (...)"

Czym jeszcze zajmują się gimnazjaliści? Klasyczna gra w butelkę robi się ponoć coraz pikantniejsza, o czym świadczy szokujący wpis jednej z internautek na forum polki.pl: "Siedzieliśmy na korytarzu w szkole (..) Kumple zaczęli mówić o tym, co się dzieje u nich w miejscowości na imprezach. Gadali o tym, że najpierw się pije, jara itd., a potem zaczyna się zabawa w butelkę. Wszyscy siadają w kółku na przemian (...) Gdy butelka wskaże na dziewczynę musi ona zrobić przysłowiowego loda każdemu chłopakowi, a gdy wypadnie na chłopaka musi on z każdą chociaż minutę uprawiać seks przy wszystkich". Żebyśmy mieli właściwy kontekst: artykuł powstał na bazie anonimowego wpisu na forum mówiącego o tym, o czym opowiadają gimnazjalni gówniarze na korytarzu. Nie ma to jak czternastoletni kumple mówiący, co to się u nich nie dzieje w miejscowości na balangach; a u nas we wsi na imprezie to były dziwki i koka! Ludzie, kiedy ja byłem w szkole, to na imprezach zgodnie z opowieściami paliło się haszysz - dziwne tylko, że miał on w tych historiach liście. But whatever! Widzicie jednak, że relacje o spotkaniach z UFO są w porównaniu z tym doskonale poparte źródłami i nazwiskami. Ale czym jest wymienione w tytule tekstu "Słoneczko"?

Popularną i chyba najbardziej znaną wśród gimnazjalistów grą jest "Słoneczko". Do zabawy potrzeba przynajmniej ośmiu osób - czterech dziewczyn i czterech chłopaków. Rozebrane dziewczyny kładą się na podłodze głowami do siebie i rozkładają nogi. Przed nimi stają nadzy chłopcy. Każdy z nich musi przez około pół minuty uprawiać seks z leżącą naprzeciwko partnerką. Po chwili następuje zmiana, pół minuty później - kolejna. Przegrywa ten, który najszybciej osiągnie wytrysk.

Ten akapit skomentuje specjalnie dla Was popularny wrestler The Miz:

Popularną i chyba najbardziej znaną wśród gimnazjalistów grą jest chińczyk, zawtórowała Mizowi Marta z Mazowsza, i na tym chyba na dziś poprzestańmy.

Powiecie: sezon ogórkowy, Zamaskowany Anglisto, sezon ogórkowy. Ja odpowiem, że ten sezon ogórkowy trwa na naszych portalach informacyjnych wiecznie. Taki też tag dodajmy pod tym wpisem!

Green Lantern

2011-07-30T20:36:00.010+02:00

Zgodnie ze znaną teorią, złe filmy możemy podzielić na nudne, zabawne i żenujące. Kiedy filmowi brakuje tylko trochę, możemy go zbyć apatycznym machnięciem ręki i zmienić kanał; to jest film zły-nudny. Niżej w skali jakości stoją filmy, które są tak złe, że robienie sobie z nich jaj może być rozrywką samą w sobie - filmy złe-zabawne - najniżej zaś takie, których oglądanie sprawia fizyczny ból: złe-żenujące. Domyślacie się już na pewno, że wchodzący właśnie do kin Green Lantern nie jest szczególnie dobry - pytanie jednak, jak dokładnie jest zły?

Zacznijmy może od samych założeń: Green Lantern to jeden z czołowych bohaterów wydawnictwa DC. Prawdę mówiąc, to bardziej zawód, niż indywidualna tożsamość - Zielone Latarnie są międzygwiezdnymi policjantami i strażnikami pokoju swojego uniwersum. Zrzeszająca ich organizacja, Green Lantern Corps, ma długie tradycje i dosyć zawiłą historię; ważne jest jedynie, że ich siedziba znajduje się na odległej planecie Oa, skąd w miarę potrzeb wysyłane są do rekrutów zielone pierścienie. Pierścienie te są - zgodnie z oficjalną linią wydawnictwa - the most powerful weapon in the universe, ponieważ pozwalają posiadaczowi tworzyć (tymczasowo) cokolwiek on sobie wyobrazi. Pada? Green Lantern może stworzyć sobie zielony, energetyczny parasol. Batman rozpruł sobie legginsy? Green Lantern wyczaruje dla niego zieloną igłę z nitką. Zastrzeżenie jest tylko jedno: pierścień i zasilająca go latarnia są ładowane siłą woli użytkownika, dlatego musi on być odważny, skupiony i zdyscyplinowany. Ziemia ma czterech Green Lanterns, ale we współczesnych komiksach za bardzo ich na Ziemi nie widać - przeżywają raczej kosmiczne przygody w rodzaju godzenia zwaśnionych ras, rozpalania gasnących słońc czy ewakuacji całych planet. Przez długi czas była to moja ulubiona seria wydawnictwa DC, gdyż egzotyczny setting i natura mocy Green Lanterns dawała nieustannie okazję do graficznych fajerwerków - co miesiąc można było nacieszyć oko nowymi planetami i rasami, albo też pomysłowymi konstruktami bohaterów.

Film wziął wszystko, co sprawdzało się w komiksie i wyrzucił to do kosza. Zamiast niesamowitych wizji odległego kosmosu mamy - z drobnymi wyjątkami - wyłącznie Ziemię. Problem leży głównie w tym, że twórcy wybrali najbardziej sztampową fabułę z możliwych i zaserwowali kolejną origin story. Powtarzam to jak katarynka, ale filmy takie są przeważnie bardzo słabe: przez półtorej godziny katują widza założeniami, tłem postaci, problemami osobistymi bohatera i jego perypetiami romantycznymi; potem nieuchronnie następuje epizod zwątpienia we własne możliwości i akceptacji nowych mocy - po czym możemy w końcu przejść do trzydziestu minut (jeśli dobrze pójdzie) pierwszej przygody naszego herosa. Green Lantern ogląda się tak, jakby był to czyjś pierwszy napisany w życiu scenariusz; fabuła podąża wytyczoną ścieżką tak dokładnie, że na podstawie kolejnych przystanków można regulować zegarek. Jeśli film skupia się na origin story, jest to zwyczajny brak pomysłowości ze strony twórców. Nowy Hulk załatwił origin postaci w montażu początkowym; X-Men: First Class była ich w ogóle pozbawiona. Można!

Co do fabuły, dobór postaci również był zupełnie do niczego. Z czterech ziemskich Lanterns na bohatera filmu wybrano Hala Jordana, ryzykanta i pilota myśliwców, klasycznego all-American hero. Rozumiem stojącą za tym motywację - Jordan to pierwszy z Lanterns, reszta to jego zmiennicy lub następcy - ale to także straszny ćwok i nudziarz. Starym środowiskowym dowcipem jest, że dysponując pierścieniem, który pozwala mu stworzyć wszystko, na co pozwala wyobraźnia, Jordan powołuje do istnienia przeważnie ochronne parasole lub wielkie pięści. Praktycznie każdy inny kandydat byłby ciekawszy: Kyle Rayner to na przykład rysownik komiksów, który ożywia swoje szkice; Guy Gardner to wieczny fratboy i komediant, którego konstrukty utrzymane są w estetyce kreskówek z Tomem i Jerrym - i tak dalej. I chociaż na ekranie widać czasami bardziej pomysłowe konstrukty (mury, sprężyny, łańcuchy, miecze), to sama postać Hala pozostaje niestety as bland as they come.

Dwa osobne słowa należą się też villains filmu - są nimi telepata Hector Hammond oraz plama oleju z Zatoki Meksykańskiej, która przybrała imię Parallax. To zupełnie, jakby ktoś kierował się podręcznikiem Tworzenie mało efektownych łotrów w weekend: telepaci jako przeciwnicy superbohaterów zawsze są nudni i biedni, gdyż graficzny aspekt ich mocy sprowadza się do przyłożenia palców do czoła i stękania - oraz ewentualnie rzucania doniczkami czy podobnych ekscesów. Wielkie złowrogie plamy czy chmury również nie są przesadnie ciekawe - będą na ekranie najwyżej wić się, kłębić i ryczeć, praktycznie bez możliwości interakcji z bohaterem. Wypada też tutaj dodać, że Hector Hammond wygląda jak typowy kierowca pekaesu, z czego chichraliśmy się z Vladem przez pół seansu. Na zdjęciu ma wyjątkowo garnitur, ale zazwyczaj paradował w cudownie menelskich bluzach - prawdziwie komiksowy łotr!

Dokąd będzie? Nie, nie ma żadnych "studenckich"!

Wszystko to było okraszone bogactwem niedociągnięć i wręcz debilizmów fabularnych. Hammond - mały łotr - zawiódł podobno Parallaxa - dużego łotra (Parallax wybuczał mu nawet wprost you have failed me!; klasyk), ale za nic nie mogliśmy z Vladem rozgryźć, w jaki sposób - przed finałowym spotkaniem pomiędzy łotrami nie było praktycznie żadnego związku fabularnego. Hal Jordan przeistaczał się w Zieloną Latarnię zakładając niewielką domino mask; ukrywała ona jego tożsamość mniej więcej tak, jak makijaż wokół oczu. Mimo to, zwodził przy jej użyciu (przynajmniej przez jakiś czas) wybrankę swego serca - to również przyniosło mi i Vladowi masę radości, gdyż mogliśmy przez jakiś czas podkładać postaciom głosy ("ooo, kim pan jest?" "któż to może być?") Eksplozja głupoty nastąpiła jednak dopiero w finale, kiedy starożytne kosmiczne ucieleśnienie strachu, Parallax, nie orientuje się, że nie można podlatywać zbyt blisko słońca i zostaje schwytany w jego studni grawitacyjnej. Hal Jordan o mało przy tym nie umiera, chociaż kolejna scena ujawnia, że trzech innych Lanterns było tuż obok. Najwidoczniej w Corps obowiązują takie porządki, jak na polskiej budowie: młody robi, a trzech kierowników nadzoruje z piwem w łapie.

Efekty specjalne szczególnie filmowi nie pomagają. Sceny lotu są miękkie i nieprzekonujące; Jordan dryfuje bardziej jak disneyowska wróżka niż dynamiczny superbohater. Oa, siedziba Green Lantern Corps, wygląda bardzo nierówno; same krajobrazy i kosmici są całkiem, całkiem, ale żywy aktor odcina się od nich jak Królik Roger od rzeczywistego świata. Szkoda też, że pierwszoplanowi kosmici to praktycznie sami faceci pomalowani na czerwono lub niebiesko - jednym z uroków komiksu jest to, że ramię w ramię z ziemskimi Lanterns służą ryby, płazy, owady, ameby, roboty, wirusy, świadoma planeta czy inteligentne równanie matematyczne. Rozumiem, że to trudniejsze w przedstawieniu - ale why bother making a movie if you won't even try?

Na koniec jeszcze jedno - kwestia postaci kobiecych. Wybranka Jordana, chociaż w komiksach jest pilotem, dyrektorką firmy i dorabia się w końcu nawet własnego pierścienia mocy, na ekranie snuje się głównie, jęczy i mówi bohaterowi, jaki jest głęboki i wspaniały. Trochę szkoda, ale można by jeszcze na to przymknąć oko - gdyby nie potraktowanie innej postaci kobiecej, Amandy Waller. Komiksowa Amanda Waller to gruba Afroamerykanka będąca głową potężnej rządowej agencji; znana jest z cynizmu, manipulatorstwa i umiejętności stawiania do pionu nawet pajaców w maskach i pelerynach. Komiksowa Amanda Waller zarządza własnym kill squad liczących na ułaskawienie skazańców i okazjonalnie potrafi wydymać nawet znanego z przygotowania na wszystko Batmana. Filmowa Waller to z kolei ganiająca w szpilach pani naukowiec, której rola sprowadza się do bycia pomniejszą ofiarą Hammonda. A co do grubej, czarnej baby?
...really? Really?! Nikt nikomu nie broni obsadzania modelki w epizodycznej roli ofiary łotra... ale why the heck nazywać ją Amandą Waller, kiedy nie ma z tą postacią praktycznie nic wspólnego? To tak, jakby ekranizować Pana Tadeusza i zadecydować, że ksiądz Robak powinien być lepiej, hm... nie księdzem, tylko mnichem... z Shaolin.

Green Lantern zasługuje w moich oczach na prestiżową ocenę...
...JEDNEGO na PIĘĆ kapsli piwa Żywiec Porter! Fabuła była sztampowa, efekty mało przekonujące, a nielogiczności piętrzyły się jak śmieci na stoiskach na Jarmarku Dominikańskim. Całe bogactwo serii komiksowej nie zostało wykorzystane nawet w ułamku - a szkoda, bo mogliśmy otrzymać naprawdę ciekawy i interesujący wizualnie film. Ubawiliśmy się co prawda z Vladem dosyć dobrze, ale to raczej dzięki naszym własnym komentarzom i nabijaniu się z produkcji; nie warto więc zdecydowanie iść do kina, szczególnie, że film wyświetlany jest w zupełnie nieefektownym 3D. Jeden kapsel należy się jednak za... no cóż, it sure was a movie, miał mniej więcej początek i koniec; był też jeden względnie zabawny gag ("-...i ten umierający kosmita dał mi ten pierścień." "-oświadczył ci się?"), kilka sekwencji z efektami wyglądało nieźle, a Ryan Reynolds jest chyba ogólnie uważany za przystojnego, so you have that if you're into men. Miejmy nadzieję, że nadchodzący Kapitan Ameryka będzie lepszy!

Fallout: New Vegas

2011-07-14T13:39:00.009+02:00

Od dawien dawna jestem użytkownikiem platformy Steam - heck, praktycznie od samego jej początku. Steam to niewielki program, który zmienia nieco klasyczne podejście do dystrybucji gier komputerowych: zamiast iść do marketu i wziąć z półki pudełko, możemy po prostu kupić coś w internetowym sklepie Steam i legalnie ściągnąć do sobie na dysk. A właściwie ściągać do upojenia; jeżeli gra jest już dodana do steamowej biblioteki, możemy robić z nią wszystko - kasować z dysku, ściągać ponownie, ściągać ponownie na innym komputerze... bardzo wygodne rozwiązanie, szczególnie, że cała platforma jest z konieczności mocno zintegrowana z Internetem i możemy mieć pewność, że wszelkie ewentualne uaktualnienia i poprawki gier będą automatycznie ściągnięte tak szybko, jak tylko się pojawią.

Steam pojawił się równolegle z premierą rewolucyjnej jak na owe czasy gry Half-Life 2: jej producenci zdecydowali, że gra będzie zwyczajnie dostępna w sklepie - ale żeby w nią pograć, konieczne będzie zarejestrowanie się w ich nowo powstałym serwisie. Pamiętam, że wywołało to wśród wielu jęki oburzenia - był to rok 2004, więc szerokopasmowy Internet czasem bywał w rodzimych obejściach, a czasem nie. Problem był szczerze mówiąc wydumany, gdyż gry nie trzeba było ściągać: można ją było zwyczajnie zainstalować z płyty i dokonać krótkiego uaktualnienia i rejestracji; po nich człowiek mógł już wyciągnąć z gniazdka kabel od Internetu i upleść z niego kaszubskie wnyki. Obecnie, kiedy szybki Internet trafił już pod strzechy, Steam dołożył do gier również aspekt społecznościowy: można za jego pośrednictwem pisać recenzje, publikować screenshoty i filmy oraz - oczywiście - pisać do innych użytkowników przez zintegrowany komunikator lub odpowiednik ściany z Facebooka. Ba, zaimplementowano również płynną i czystą komunikację głosową - a wszystko to jest dostępne również w trakcie grania!

Zawołacie teraz: ależ Zamaskowany Anglisto, główną atrakcją związaną z kupowaniem gier w markecie jest kopanie w koszach z przecenionymi produkcjami; gdzie znajdziesz takie emocje w sieci? I tu Was mam! Steam posiada niezwykle rozbudowany system zniżek i promocji; praktycznie co dzień można kupić coś innego za obniżone stawki. Dlatego też moje zakupy na Steamie są niczym innym, jak zaawansowanym technologicznie grzebaniem w koszu z przecenionymi artykułami: rzadko zdarza mi się wziąć coś, co nie jest opatrzone etykietką od "-50%" do "-90%". Jako że ostatnio Steam ucieszył użytkowników dziesięciodniową letnią promocją, a ja - jako absolwent studiów i człowiek cieszący się wakacjami - mogę nadrabiać zaległości w elektronicznej rozrywce, postanowiłem podzielić się z Wami kilkoma refleksjami na temat zakupionych gier.

Na początek: Fallout: New Vegas!
Darzę serię Fallout niebywałym sentymentem: jej dwie pierwsze części (wydane odpowiednio w 1997 oraz 1998) dosłownie nauczyły mnie języka angielskiego. Musiałem co prawda często konsultować się ze słownikiem i bardzo często miałem problemy z wyrażeniami idiomatycznymi (co to znaczy, że muszę mieć czegoś więcej under my belt?), ale generalnie gry te były cudownym uzupełnieniem lekcji języka oraz najlepszą motywacją do nauki, jaką mógłbym sobie wymarzyć.

Seria Fallout to gry RPG, czyli zabawa polega głównie na rozwijaniu statystyk własnej postaci, prowadzeniu rozbudowanych dialogów z postaciami napotkanymi oraz umiejętnym wykorzystywaniu dostępnych przedmiotów oraz informacji. Wszystko to podane jest w otoczce swobodnego podróżowania, handlu, eksploracji oraz nierzadko taktycznej walki. Fallout był jednak dla mnie zdecydowanie ciekawszy, niż inne współczesne mu gry RPG - w okresie, kiedy standardowym tłem zabawy były zaludnione elfami i orkami magiczne krainy fantasy, Fallout przenosił gracza w bardzo specyficzną rzeczywistość science-fiction: Stany Zjednoczone zrujnowane niedawną wojną nuklearną. Przypominało to bardzo Mad Maxa, ale jednocześnie odróżniało się od niego zamysłem artystycznym: gra prezentowała postnuklearne Stany tak, jak wyobrażano sobie przyszłość w latach '50 ubiegłego wieku. Architektura budowli waha się pomiędzy art deco i bardziej nowoczesnym stylem powojennych amerykańskich przedmieść; w radioaktywnych ruinach można znaleźć utrzymane w estetyce retro pistolety laserowe czy roboty z mózgami unoszącymi się w przezroczystych słojach; rzadko spotykane komputery nadal zajmują całe pokoje i korzystają z lamp próżniowych. Nie warto już nawet wspominać o wszechobecnych mutantach, gdyż pamiętajmy - w latach '50 i '60 promieniowanie pełniło tę samą rolę narracyjną, co dzisiaj inżynieria genetyczna: była to, for all intents and purposes, umożliwiająca wszystko magia. Pierwsze gry z serii wyglądały tak:
Po dziesięciu latach - w 2008 - doczekaliśmy się kontynuacji serii. Jak dobrze wiemy, zdumiewający jest postęp cywilizacji - i Fallout 3 wyglądał już tak:
Fallout: New Vegas wydaje się być duchowym spadkobiercą Fallouta 2: gra wyszła niedługo po odświeżającym serię Falloucie 3 i opowiada historię zupełnie innej postaci, niż poprzedniczka. Estetyka wcześniejszych części nadal jest zachowana - szczególnie cieszą towarzyszące nam w trakcie przygód bigbeatowe szlagiery -aktualizacji uległa jedynie warstwa techniczna. Całość zaczyna się efektownie - od staromodnego gangstera z tytułowego New Vegas strzelającego naszej postaci w głowę na wiejskim cmentarzyku. Trafia.

Obrażenia jednak okazują się nie być śmiertelne, więc nasza postać dosłownie wraca zza grobu, żeby znaleźć łotra i odebrać od niego skradzioną własność - tajemniczy platynowy żeton z kasyna, który był przyczyną całego zamieszania. Wiejski lekarz stawiający postać na nogi zadaje jej szereg pytań, które pozwalają nam gładko stworzyć nasze alter ego przez rozdzielanie punktów pomiędzy atrybuty takie, jak siła, zręczność, inteligencja, charyzma czy - jak Vegas, to Vegas na całego - szczęście. Kiedy proces ten dobiega końca, dostajemy do ręki garść przedmiotów na początek - pierwszą broń, trochę leków i garść stanowiących walutę butelkowych kapsli - i możemy ruszać na pustynię Mojave.

Gra nijak nas nie ogranicza; można iść w dowolnym kierunku, rozmawiać oraz handlować z kim tylko chcemy, samodzielnie dobierać wrogów i przyjaciół. To widzieliśmy już w Falloucie 3, ale New Vegas wydaje się jeszcze poszerzać możliwości, które mieliśmy do tej pory. Najbardziej ucieszył mnie dołożony tryb hardcore: kiedy w nim gramy, nasza postać zaczyna odczuwać dodatkowe potrzeby: musimy regularnie jeść, pić oraz spać, albo skończy się to śmiercią z głodu, pragnienia lub wycieńczenia, poprzedzoną wpływającymi na statystyki postaci chorobami w rodzaju odwodnienia. Super! Naprawdę pomaga to wejść w skórę odgrywanego bohatera, szczególnie, że - jak możemy się domyślać - pustynia Mojave po wojnie atomowej nie obfituje w nieskażone jedzenie czy wodę. Zawsze trzeba więc ważyć priorytety; zjeść napromieniowanie mięso upolowanej zmutowanej jaszczurki i narażać się na wyniszczającą chorobę popromienną, czy pełznąć z burczącym brzuchem do kolejnej osady i liczyć na to, że mają tam mniej toksyczne dania? Oczywiście, osoba z wysoką umiejętnością survival bądź science oraz odpowiednimi narzędziami może w obozowisku samodzielnie przefiltrować wodę lub oczyścić nieco mięso. Rewelacja! Sprawia to dużo więcej radości, niż proste strzelaniny na pustkowiach.

Strzelaniny, kiedy się pojawiają, są jednak świetnie wykonane: już od poprzedniej części gry dostępny jest w niej tzw. system VATS, czyli relikt taktycznego trybu turowego z dwóch pierwszych części. Możemy więc albo strzelać samemu posiłkując się koordynacją oko-ręka, jak w innych grach, albo nacisnąć w trakcie starcia klawisz V - zatrzymuje on czas i podświetla przeciwnika, w którym walczymy. Jego ciało zostaje wtedy rozebrane jak tusza wieprzowa - osobnymi strefami trafienia są przeważnie korpus, kończyny i głowa - a my musimy wybrać, w którą dokładnie strzelamy. Szanse trafienia i ilość strzałów zależą od statystyk naszej postaci. Trafienia w głowę zadają największe obrażenia, ale są też przeważnie najtrudniejsze; strzał w nogi pozwala unieruchomić wroga, w ręce umożliwia rozbrojenie oponenta... cuda. W praktyce wygląda to tak:
...od razu muszę wstawić filmik, który swego czasu strasznie mnie ubawił:

Cóż, 55% szans trafienia to jednak średnio! Wracając do samej gry: teren do eksploracji jest ogromny, napotykanych postaci są setki, a każda z nich w pełni udźwiękowiona. Względną nowością jest też, że postacie te podzielone są na rozmaite frakcje, co odgrywa istotną rolę podczas gry. Mamy więc na przykład NCR, czyli względnie zorganizowany rząd New California Repulic, oraz Caesar's Legion, gigantyczną hordę "tych złych" stylizujących się na spadkobierców Rzymu: od akceptacji niewolnictwa po zwyczaje w rodzaju karnego dziesiątkowania własnych oddziałów. Pomiędzy tymi dwoma wielkimi grupami mamy jeszcze rozmaite niezrzeszone w żadnej z nich miasteczka, firmy czy gangi - możliwości wyboru są więc spore. Podobny system pojawiał się już wcześniej, ale teraz każda licząca się grupa ma własną walutę lub strój - można więc na przykład śmiało podszywać się pod jej członków, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Opcji, swoją drogą, jest mnóstwo. Jeśli gracz chce dostać się do budynku pilnowanego, powiedzmy, przez żołnierzy NCR, może przebrać się w odpowiedni mundur; może też (dysponując wysoką umiejętnością speech) przekonać strażnika, że naprawdę musi tam wejść; może też otworzyć wytrychem boczne drzwi (lockpick) lub ukraść od nich klucz (steal), złamać hasło do komputera przy innym wejściu (science) lub kupić je od stojącego niedaleko żołnierza (barter). Oczywiście, można też po prostu zdzielić strażnika pałą w łeb, ale inne opcje są o tyle ciekawsze! Autorzy naprawdę postarali się, żeby żadna zdolność nie była bezużyteczna; nawet zazwyczaj pogardzane atrybuty w rodzaju medicine pozwalają tu często diagnozować u rozmówców rzeczywiste lub urojone choroby albo uratować życie postrzelonym nieznajomym. Dostępność opcji i dana graczowi swoboda jest naprawdę oszałamiająca!

Zastrzeżenia? Nieznaczne; pierwsza część serii - ta z 1997 - nadal wydaje mi się niedościgniona pod względem fabuły i nastroju. Dużą rolę w tym pełni zapewne fakt, że to ona kreowała świat, w którym rozgrywają się późniejsze; braliśmy więc udział - z założenia - w najbardziej fundamentalnej i legendarnej jego przygodzie. Gra była też rewolucyjna pod względem bycia skierowaną do dojrzałego odbiorcy: tematyka, mimo pulpowej wizji przyszłości, nie uciekała od poważnych zagadnień i moralnych dylematów, nikt też nie udawał, że nie istnieją narkotyki, alkohol, seks czy wulgarność. Dobrze, byłem może wtedy gówniarzem, ale żadna gra nie wystraszyła mnie już nigdy tak, jak Fallout - i nie osiągnął on tego przy pomocy modnych dzisiaj potworów wyskakujących nagle zza rogu. Była to raczej kwestia atmosfery i tematyki: grzebiąc nieco w zawartych w grze tekstach, można było poczytać o wprowadzeniu dosyć totalitarnego stanu wojennego w USA i o wielu jego grzeszkach dokonywanych w imię "wyższych celów"; głównym przeciwnikiem gracza była zaś armia tępych, kierowanych wyłącznie siłą i fizycznymi instynktami mutantów. Byli zawsze półnadzy, okładali gracza pięściami i grozili, że I'll make you my bitch; w dzisiejszych grach nie ma już zwyczajnie straszenia seksualnością, a to taki głęboki pokład bardzo pierwotnych lęków! To jednak tylko smaczek; kiedy byłem dzieciakiem, the scariest thing ever był dla mnie główny zły gry: Master, czyli zmutowany super-Hitler chcący zaludnić świat rasą panów - czyli mutantami własnej produkcji. Master był o tyle straszny, że jego pokręcone ciało było spojone w całość z jego stanowiskiem komputerowym i dziesiątkami żywych ludzi, który nie zmutowali właściwie i zostali przemocą dołączeni do jego superorganizmu. Master nie mówił więc jednym głosem, ale zmieniał je jak rękawiczki; posłuchajcie! Obrazek jest niestety statyczny i nie widzimy ruchów i wicia się, ale głos robi wrażenie nawet po latach. A, nie słyszymy też wypowiedzi bohatera gry, gdyż istniały one wyłącznie w formie tekstowej - wszystkie głosy na filmie to właśnie Master.

Jednym z zakończeń gry było wrzucenie szamoczącego się, szczelnie owiniętego bandażami bohatera do kadzi z mutagenną substancją i - w konsekwencji - wyrżnięcie i zatłuczenie jego rodzimej społeczności, w domyśle jego własną ręką. Jeśli to nie jest disturbing, to już sam nie wiem, co może być - szczególnie dla dzieciaka z podstawówki! Wracając jednak do New Vegas: nie ma co kręcić nosem na fabułę, gdyż zaczyna się nadzwyczaj efektownie i jest sensownie prowadzona, ale zdecydowanie nie ma już tego poczucia, że oto mamy przed oczami apokaliptyczny konflikt, że to wszystko albo nic, że zegar tyka, wroga armia rośnie, a kiedy już zwycięży - to wszyscy będą mieli stuprocentowo przerąbane.

New Vegas można podsumować krótko: popierdzielasz po pustyni Mojave, polujesz na wielkie gekony, wysysasz wodę z kaktusów; w jednej rozlatującej się osadzie kupisz zapasy i zagrasz w karty ze sklepikarzem, w drugiej ocalisz czyjegoś wuja od alkoholizmu, z trzeciej cichaczem znikniesz, bo krążą tam zbiry wrogiej frakcji. To fantastyczny i rozbudowany symulator życia na nuklearnych pustkowiach - pod tym względem niekwestionowanie przebija pierwszego Fallouta - ale intryga nie jest już tak wciągająca, straszna i niepokojąca. To już nie ludzkość kontra "oni", tylko ludzkość kontra ludzkość - dynamika konfliktu jest zdecydowanie inna.

Uff, przyjemnie było sobie usiąść i popisać! New Vegas naprawdę polecam, chociaż obecnie nie jest już w promocji i znowu kosztuje na Steamie 49.99 euro. W promocji kosztował ich 14.99, a więc mniej, niż obecnie trzeba zapłacić w Empiku bądź w sklepach wysyłkowych (około 80-90 zł). Fallout: New Vegas to naprawdę solidna rozrywka na dziesiątki godzin i dowód na to, że współczesne gry przypominają coraz bardziej ogromnie interaktywne filmy czy powieści. Na koniec: mój własny screenshot z gry!
Kto by pomyślał, że mój laptop uciągnie płynnie takie nowoczesne bajery, jak post-processing!

Paintball!

2011-07-12T17:15:00.003+02:00

Jakiś czas temu młody archeolog Maciej zaprosił mnie na strzelanie do siebie kolorowymi kulkami. E, ja też najpierw myślałem, że to głupie, zaczął dyplomatycznie, ale i pobiegać trochę trzeba, i pomyśleć czasami, fajnie jest. Młody archeolog Maciej posiada solidne doświadczenie w marketingu - zawsze czymś handluje, obecnie są to kurze jaja - dałem się więc namówić i w pojechaliśmy w niedzielę na jedno z okolicznych pól paintballowych bitew. Powiem od razu, że było bardzo sympatycznie, ale podzielę się też z Wami garścią porad i refleksji!

Po pierwsze: lepiej ubrać się jak najlżej, niezależnie od temperatury. Ponownie cytując młodego archeologa, im lżejsze ubranie, tym bardziej boli... ale tym mniej się pocisz. To naprawdę ważne: na polu paintballowym pakują Cię do wyciągniętego z demobilu kombinezonu i nakładają na gębę ochronną maskę. W kombinezonie człowiek zawsze poci się jak mysz, a kiedy trzeba jeszcze do tego biegać od przeszkody do przeszkody, to mamy naprawdę miniaturową saunę. Miałem w kieszeni pieniądze, którymi po zabawie płaciłem; banknoty były tak miękkie od potu, jakby ktoś wrzucił je do wody.

Maska jest kolejnym ciekawym elementem całej zabawy. Kardynalną regułą był zakaz zdejmowania jej na polu gry; gdyby śmigające dookoła kulki trafiły kogoś w oko czy w zęby, mogłoby się to skończyć niewesoło. Maska była na tyle duża, że mogłem spokojnie założyć ją na okulary, ale soczewki kontaktowe byłyby lepszym rozwiązaniem. Dlaczego? Widzicie, trafiliśmy akurat na parną, przeddeszczową pogodę i każdy wydech pokrywał szybki maski warstwą skraplającej się pary. Towarzysze zabawy narzekali często na słabą widoczność; ja, kiedy miałem na twarzy zarówno maskę, jak i okulary, widziałem w końcu już tylko zamazane kontury przeszkód - celowanie do kogokolwiek odleglejszego niż pięć metrów graniczyło z niemożliwością. Mogło to co prawda symulować zadymienie pola bitwy, ale na początek nie czułem potrzeby porywania się na takie utrudnienia - zdjąłem więc w końcu okulary, poświęcając ostrość widzenia na rzecz jakiegokolwiek widzenia, period.

Sporo słyszałem wcześniej o tym, że bycie trafionym kulką z farbą potrafi zaskakująco zaboleć. Nie chcę tu kreować się na jakiegoś macho, ale wcale przesadnie źle nie było; zainkasowałem cały zestaw trafień - w ramię, w nogę, w dłoń, nawet prosto w nieosłonięte maską czoło - ale było to porównywalne z przypadkowym walnięciem się w ścianę przy codziennej prędkości poruszania się. Raz tylko dostałem solidniej; wpadłem pod ostrzałem za jedną z przeszkód - sklecony z desek domek - i wylądowałem ślizgiem z plecami przytulonymi do ściany. Ściana okazała się jednak dziurawa jak zęby kaszubskiego dziada i zainkasowałem kilka pięknych trafień w ramię oraz w plecy. Może była to sprawa impetu kulek, a może efektu zaskoczenia, ale aż wydusiłem z gardła klasyczne "A!"

Nie wszyscy mieli jednak tyle szczęścia; znajoma dostała z dosyć bliska w bok (od jednego ze swoich, żeby było ciekawiej) i mogła potem od razu szczycić się pięknym siniakiem z efektownym krwawym śladem pośrodku. Inna rzecz, że dostała kulkę nie z karabinków, które można było wypożyczyć na miejscu, ale od jakiegoś pasjonata paintballa, który przyjechał z własnym sprzętem. Wypożyczane karabinki dysponowały wyłącznie ogniem pojedynczym i miały około 20 metrów zasięgu; nie wiem, jak daleko mogli strzelać faceci z własnym sprzętem, ale ich kulki na pewno latały szybciej. I to seriami. Haxxorz! Młody archeolog stwierdził potem, że najlepiej jednak umawiać się tylko w towarzystwie znajomych, żeby uniknąć podobnych problemów.

Na rozgrzewkę zaczęliśmy od standardowej zabawy znanej z interetowych strzelanek: team deathmatch. Było to przyjemne, ale - podobnie jak w internetowych strzelankach - wielu ludzi przeistoczyło się momentalnie w tzw. camperów, czyli zaczęli okupować w ukryciu wybraną pozycję i czaić się na bardziej mobilnych graczy. To sensowna strategia, ale nie przynosi ona szczególnie emocjonującej akcji - następne zabawy postanowiliśmy więc nieco zmienić. Przeszliśmy przez praktycznie wszystkie popularne tryby z gier komputerowych - po team deatchmatch przyszła kolej na zabawę z bombą (to taka odwrócona capture the flag, gdzie znajdującą na środku pola gry bombę należy wnieść do bazy przeciwnika), ochronę VIPa (którego należało przetransportować bez szwanku z jednej strony pola gry na drugą; to był moment mojego triumfu, gdyż byłem w parze, która doprowadziła VIPa na miejsce) oraz zdobywanie fortu.

Ze zdobywaniem fortu wiązała się anegdotka, którą podzielił się z nami kierownik pola, widząc, jak ostrożne i asekuranckie było nasze zachowanie w ataku:

Kiedyś strzelali się tutaj tacy młodzi goście, hobbyści. Przyjechało wtedy nagle paru starszych facetów - takich tatusiów z brzuchem i wąsem - i ustawili się, żeby grać z młodymi w zdobywanie fortu. Okazało się, że ci starsi faceci to byli byli wojskowi; złapali te karabinki i zaczęli po prostu biec na ten fort, waląc przed siebie bez celowania i rycząc "uraaaaa!" Ci młodzi byli tacy zastraszeni, że w ogóle bali się wychylić zza zasłony; kiedy wojskowi do nich dobiegli, wystrzelali ich tam po prostu w środku. Chyba tylko dwóch swoich stracili.

Piękna historia, i to z morałem! Nie dość, że nabiegałem się, to i zdobyłem nieco życiowej mądrości. Bawiłem się naprawdę przednio; pole było może trochę za duże na nasze potrzeby i pogoda nie do końca dopisała, ale to już tylko motywacja, by spróbować raz jeszcze w innych warunkach! Za wypożyczenie stroju, broni, wynajęcie pola i kupno trzystu kulek płaciliśmy po sześćdziesiąt złotych za łebka; nie są to wcale jakieś straszne pieniądze, szczególnie, że bawiliśmy się tam chyba bite trzy godziny. Co prawda funkcjonuje opinia, że paintball to taka rozrywka dla domorosłych militarystów i facetów z kryzysem wieku średniego, ale czerpałem z zabawy masę radości nie będąc ani jednym, ani drugim. Jeśli szukacie jakiegoś nowego sposobu na poruszanie się w weekend, polecam! Mówię Wam, zakwasy czułem następnego dnia zdecydowanie bardziej, niż siniaki. Farba schodziła bez problemu nawet z włosów, trwałych urazów brak - można więc śmiało powtórzyć taki wyjazd!

Nikt nie tańczy tak, jak Afric Simone!

2011-07-05T16:44:00.003+02:00

Śpiewać też mało kto równie dobrze potrafi! Posiadam winyl z nagraniami Africa Simone, i nie ma chyba imprezy, żeby nie trafił na talerz. Ale czemu się tu dziwić!

Rozpakowywanie się posuwa się systematycznie naprzód. To ciekawe, że spakować mogłem się jednego dnia, a rozkładnie wszystkiego zabiera mi ich kilka!

Przenosiny zakończone!

2011-07-03T11:39:00.003+02:00

Pierwsze wrażenia: nanosiłem się tyle pudeł, toreb i siatek, że dorobiłem się zakwasów w łapach! To jednak wyłącznie pomniejszy problem; ważne, że przenosiny obyły się bez większych strat. Zabawnie było zostawić za sobą całkowicie wyczyszczony pokój; zostawiłem za sobą jedynie trochę rzeczy, które mogą się komuś przydać - a których nie chciało mi się taszczyć ze sobą. Nowy lokator pokoju wzbogaci się więc na przykład o dywany, stare radio, słoik kleju do drewna, piłę, zużyty czajnik elektryczny oraz doniczkę do bonsai. Niech mu - lub jej - służą!
Ukłony należą się na pewno mojemu ojcu, który pomógł mi ogromnie z przenoszeniem akwarium - na początek zorganizował wielki, kilkunastolitrowy słój laboratoryjny z grubego szkła, do którego mogłem spokojnie wsadzić ryby; później przebił to jeszcze wyciągając z głębin piwnicy sprężarkę zasilaną z samochodowego gniazda zapalniczki.
W trakcie podróży mogłem więc od czasu do czasu ją włączyć i dodatkowo napowietrzyć rybom wodę! Wszystkie ryby (oraz krewetki!) przeżyły i pływają teraz wesoło na Kaszubach; mam nadzieję kupić im niedługo większe akwarium. W związku z podróżami ryb miało miejsce tylko jedno niedociągnięcie: dopiero wieczorem, kiedy już siedziałem z rodziną w salonie, przypomniałem sobie nagle, że przecież miałem w akwarium także ślimaka. Na stancji byłem widocznie tak przejęty odławianiem ryb, że zapomniałem o nim zupełnie; ślimak nie trafił więc do słoja z wodą, a został w odsączonym akwarium. Albo jednak nie potrzebował wcale wody, albo w żwirku było jej dosyć, gdyż ślimak przeżył i paraduje dziś pomiędzy roślinami.

Największe atrakcje zaczynają się oczywiście dopiero teraz. Mieszkam na razie w naszej rodowej rezydencji, więc będę musiał dokonać reorganizacji mojego starego pokoju - muszę gdzieś pomieścić przywiezione książki, przydałoby się również stworzyć porządne, dobrze oświetlone stanowisko do pracy. Dekoracje ścienne chyba pozostaną na razie w workach; nie chcę od razu wiercić dziur w ścianach. Z tym poczekam do przeprowadzki na swoje! Mieszkanie z rodziną, swoją drogą, nie jest może w moim wieku wymarzoną sytuacją, ale eh, close enough; mamy tu sporo miejsca, więc przy odrobinie szczęścia nie będziemy sobie wzajemnie włazić na głowy. Cieszy też oczywiście możliwość życia nieskrępowanego różnej maści opłatami czy otrzymywanie regularnych, pełnowartościowych posiłków - oraz oczywiście przyjemne towarzystwo!

Na koniec zawieszę też zdjęcie z niesamowicie przyjemnej imprezy pożegnalnej, którą zorganizowali mi Polacy! Było tak fajnie, że goście walili drzwiami i oknami. Poniżej na przykład widać, jak jeden z Polaków włazi przez parapet:
A było to trzecie piętro, o ile dobrze pamiętam! Akrobaci, akrobaci. Na imprezie odbyła się charakterystyczna dla prymitywnych środowisk plemiennych ceremonia wymiany darów: ja przekazałem Polakom wiele skarbów, których nie chciałem ze sobą wozić (jak na przykład duży i solidny fotel dmuchany, który przyniósł nam na imprezie sporo radości) oraz torbę jedzenia (kilka puszek kaszubskich ryb, worek suszonych jabłek oraz czekoladę z Iron Manem, by nie wyliczać dalej). Polacy zrewanżowali się cudami w rodzaju słynnej konspiracyjnej publikacji Mgła oraz oprawionego rocznika magazynu Perspektywy z roku 1970. Skąd to wytrzasnęli? Mam nadzieję zapytać ich podczas rewizyty - wiedzą już, że w te wakacje nasza rezydencja stoi przed nimi otworem!

Breaking news: Dawczyni Połowy Moich Genów pojechała właśnie z ojcem do szpitala, gdyż zrąbała się efektownie z hamaka i nie była pewna, czy nie ma pękniętych żeber. Prześwietlenie nic na szczęście nie wykazało, ale cała historia strasznie mi się podoba - to jedna z tych, pod którymi można postawić pytanie are these the type of problems white people have? Miejmy nadzieję, że spadanie z hamaka faktycznie będzie tu przez jakiś czas naszym największym zmartwieniem!

Dobytek spakowany!

2011-07-01T18:10:00.004+02:00

Większość widać tutaj!Z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku mogę teraz wyjść na spotkanie z Polakami!

Ostatnia wizyta w pracy!

2011-06-30T22:41:00.004+02:00

Tak jest, dzisiaj pożegnałem się ze szkołą językową, w której pracowałem przez ostatnie dwa lata! Nasza sekretarka dostała ode mnie połówkę whisky, ja dostałem na pamiątkę plik teczek z logo szkoły, aż żal było więc się żegnać - życie jednak toczy się dalej! Miejmy nadzieję, że i na Kaszubach uda się znaleźć coś podobnie satysfakcjonującego. Mój ostatni wyjazd z miasteczka, w którym mieści się szkoła, przebiegał w wyjątkowo ponurej atmosferze: wiał zimny wiatr i lało jak z cebra, a ja - zwiedziony porannym upałem - przez cały dzień zasuwałem w krótkich spodniach i lekkiej, letniej koszuli. Mogłem przynajmniej zasłaniać się przed deszczem kartonowym pudłem, które dostałem w Biedronce - i do którego mam zamiar spakować przynajmniej część książek z mieszkania!

Co do pożegnań: dawno, dawno temu wysiadłem zimą na jednej z wiejskich stacyjek na trasie pociągu do pracy; nakręciłem tam wtedy krótki film o najlepszej poczekalni PKP na świecie. Od dłuższego czasu nosiłem się z zamiarem powtórzenia tej wizyty - a że więcej okazji mogłem już nie mieć, we wtorek wyskoczyłem tam z pociągu i narobiłem nieco zdjęć. Czas na porównanie lutego 2010 z czerwcem 2011!

Wtedy:
Teraz:
Wtedy:
Teraz:
Wtedy:
Tak jest, ściany maleńkiej poczekalni mieściły tyle napisów, że i ja zdecydowałem się dorzucić swoje trzy grosze. Co stało się z moim wkładem w dworcową kulturę?
Wyblakł niemal kompletnie! Jeśli jednak dobrze się przyjrzycie, powinno Wam się udać dostrzec przynajmniej niewyraźne kontury. Morał: jeśli chcesz, by dzieło wytrzymało pokolenia, zamiast długopisu użyj farby lub markera! Oto dowód:
Zegar z poczekalni jest tak piękny, jak był ponad rok temu - chociaż napisów otacza go jeszcze więcej. To się nazywa solidna robota!
Zafascynowała mnie też betonowa donica, w której dogorywały słabowite roślinki. Czy nie wygląda, jakby stopniowo tonęła w płytach peronu?

Dosyć jednak tych wspominek; wyśpię się lepiej solidnie przed moim ostatnim dniem w mieście uniwersyteckim. Wyjeżdżam w sobotę, około południa - większość jutrzejszego dnia spędzę więc pewnie na pakowaniu, a wieczór - jeżeli wszystko wypali - w towarzystwie i w dużo bardziej przyjemny sposób!